Кіріспе
Glory Daze – 1995 жылы түсірілген американдық тәуелсіз комедиялық фильм. Фильмнің сценарийін жазып, режиссерлік жұмысын Рич Уилкс жасаған. Басты рөлдерде Бен Аффлек, Сэм Рокуэлл, Меган Уорд және Френч Стюарт ойнаған. Сондай-ақ, Джон Рис-Дэвис, Алисса Милано және Сполдинг Грей екінші пландағы рөлдерде көрінеді. Фильмнің сюжеті Санта-Круз (Калифорния) қаласындағы колледждің бес бөлмелес достарының түлек болуға дайындалуы мен әрқайсысы өз жолымен кетпес бұрын бейкүнә өмір салтын мүмкіндігінше ұзарту әрекетіне арналған. Мэтью МакКонахи, Мередит Саленгер, Мэтт Дэймон, Брендан Фрейзер және Лия Ремини шағын рөлдерде ойнаған. Фильмнің музыкасын панк-рок тобы The Vandals мүшелері жасап, іріктеген, ал саундтректе сол дәуірдің бірнеше панк-рок тобының әндері бар.
Glory Daze is a 1995 American independent comedy film written and directed by Rich Wilkes and starring Ben Affleck, Sam Rockwell, Megan Ward, and French Stewart. It also features John Rhys Davies, Alyssa Milano, and Spalding Gray in supporting roles. The plot concerns five college housemates in Santa Cruz, California who are facing graduation and make an attempt to prolong their carefree lifestyle before going their separate ways. Matthew McConaughey, Meredith Salenger, Matt Damon, Brendan Fraser, and Leah Remini all appear in minor roles. Music for the film was composed and selected by members of the punk rock band The Vandals, and the soundtrack features several punk rock bands of the era.
Сюжет
22 жасар Джек Фримен Санта-Круздегі Калифорния университетінің өнер мамандығы бойынша бітіріп жатыр, және өзінің бұрынғы қызы Динамен жақында ғана ажырасып, қатты күйзеліп жүр. Ол "Эль Ранчо" деп аталатын үйді төрт досымен бөліседі: Роб та мектепті бітіріп, қыз жолдасы Джоанимен Лос-Анджелеске көшуге дайындалуда, бірақ ол Джоанидің анасына жақын тұрып, тұрып қалудан қорқады. Деннис - үш жоғары оқу орнын бітірген студенті, ол алты жыл университетте оқығаннан кейін Мичиган штатында MBA бағдарламасына түседі. Микки - колледжге бір жыл оқуға әлі бітірмеген карикатурист, және олардың досы Челсиге деген сезімдері бар, бірақ оның сезімдерін қайтаруға тым ұялшақ. Джош, немесе "Слош", болашақта академиялық білім алу мүмкіндігіне ие болды, бірақ колледжден ішуге және бірнеше қарапайым жұмыстарға кірісу үшін түсіп қалды. Көркемсурет профессоры Лютер Джектің соңғы мүсін жобасын қызықсыз, қала маңындағы, орта таптық дүниетанымын білдіргені үшін сынға алады, бірақ Дэннистің диссертациясын мақтады - Слоштың мас болып, тұйық жұмыста жұмыс істеген фотосуреті - және оған шәкірт болуды ұсынады; Джек бұл тек Лютерде Дэнниске гомосексуалды қызығушылық бар деп айтады, Дэннис бұл түсінікті жоққа шығарады. Колледж күндері аяқталуын қаламай, Джек достарын өздерінің жоспарларын кейінге қалдыруға және тағы бір жыл Эль-Ранчода қалуға сендіреді. Олар шешімді тойлап, той өткізеді, онда Челси Миккиге деген сезімдерінің қайтарылмай қалуына шаршап, Джекке жыныстық қатынас жасайды. Ол қызды қабылдамайды, ал қыз тойдан ұялып кетеді. Роб Джоанимен айтысып, ашуланып кетеді. Келесі күні түлектер рәсімінен кейін Роб Джоанимен татуласып, оның анасымен танысады, олар бір-бірімен жақсы қарым-қатынаста болады. Джек ата-анасымен болашағы туралы айтысып, олар кенеттен кетеді. Джек Миккиді Челсимен қарым-қатынас орнатуға талпындырады. Лютер Дэнниске факультет түскі ас кезінде шабуыл жасайды, бұл Джектің оның жасырын ниеттері туралы күдімін растайды. Дэннис пен Джек Льютерге деген ренішін екі семестр бойы оның мүсінші оқушылары жасаған тотемді кесу арқылы білдірді. Сол түні жағажайдағы отта Слос Джекке колледжден бас тартуға оның алаңсыз мінез-құлқы себеп болғанын және ол өз шешімінен өкінбейтінін, өйткені болашақ не күтіп тұрғанын қорықпағанын айтады. Слоштың жігерлендіруімен Джек Динаны қайтарып алуға тырысады, бірақ ол оны қабылдамайды. Ел-Ранчода Микки Челсиге өз сезімдерін мойындайды, екеуі бір-бірімен құшақтасады. Джек пен басқалар бір жыл қалмау керектігін, ересектер өмірін жалғастыруға уақыт болғанын түсінеді. Олар үйдің естелігін сақтап қалу үшін және болашақ тұрғындардың оны тонауына жол бермеу үшін жиһаздарды және заттарды талқандап, олар бірге салған бардың тарабын қиратып тастайды. Келесі күні бес дос әрқайсысы өз жолын табады: Роб Джоанимен Лос-Анджелеске кетеді, Дэннис Мичиганға мектепке барады, ал Микки мен Челси таныса бастайды. Слос жаңа студенттермен дос болып, олардың үйіне "Эль-Ранчо" деген жазуды іледі.
Музыка
Фильмнің саундтрегі үшін музыкалық әуендерді панк-рок тобының гитарисі Уоррен Фицджеральд жазды. Vandals тобының бас гитарисі Джо Эскаланте, Лиа Воллакпен бірге музыкалық жетекші болды. Vandals тобы фильмге арналған түпнұсқа музыканы орындады, соның ішінде ашылу титрлерінде ойналатын "Glory Daze" тақырыбы бар. Олардың жаңа шығатын "The Quickening" альбомынан "It's a Fact" әні енгізілді, содан кейін әнге клип түсірілді, онда фильмнен үзінділер көрсетілді. Саундтректе сонымен қатар, көбінесе Калифорниядан шыққан басқа да заманауи панк-рок топтары бар, олардың ішінде NOFX, Bad Religion, Tilt, The Mr. T Experience, Assorted Jelly Beans, The Bouncing Souls және New Bomb Turks. Актерлік құрам мен түсірілім тобының мүшелері де саундтрекке үлес қосты. "Sports Pack" әнін Микки рөлін ойнаған Винни ДеРамус, жазушы және режиссер Рич Уилкс барабанда, бассист Скотт Марканомен және "Gold" атымен танылған гитаристпен бірге орындады; саундтрек альбомы үшін олар Epoxy деген топ атын пайдаланды. Фильмдегі кеш сахнасында Эль-Ранчо үйінің тұрғындары екі ән орындайды: Роб орындаған "Dudes of Steel Theme" және Slosh орындаған The Mr. T Experience тобының "Now We Are Twenty One" әнінің кавер нұсқасы. Сэм Роквелл мен Вьен Хонг осы тректерде өз кейіпкерлерінің әндерін орындады (ДеРамус "Now We Are Twenty One" әніне де қосымша ән салды), ал музыканы Дэниел Рей, Роджер Мёрдок және Джон Коннор орындады.
Саундтрек альбомы
Glory Daze саундтрегі Kung Fu Records, Escalante және Fitzgerald жақында құрған тәуелсіз лейблі арқылы шығарылды. Альбомда фильмде қолданылмаған екі ән бар: The Bouncing Souls тобының "Joe Lies (When He Cries)" және Vandals тобының бұрын жарияланбаған "Change the World with My Hockey Stick" әні. Сонымен қатар, фильмде пайдаланған Bad Religion-нің "We're Only Gonna Die" әнінің түпнұсқа нұсқасының орнына, альбомда Sublime тобының орындауындағы кавер нұсқасының тікелей жазбасы қолданылған. Фильмде қолданылған, бірақ саундтрек альбомына енбеген әндердің ішінде NOFX-тің "Kill All the White Man", Ednaswap-тың "Clown Show", Chappie Chap-тың "She Ballin" және Mudhoney-дің "Acetone" әндері бар.
Қабылдау
1995 жылғы қарашада фильмді қарағанда, ол "Соңғы шақыру" деп аталды, Variety газетінің аға сыншысы Эммануэль Леви Уилкстің режиссерлігін "қиын, визуалды тартымдылығы жоқ" деп сынады және "фильм өзінің күлкілі тұстарын ертерек көрсетеді, яғни екінші жартысы негізінен дамыту болып табылады. Егер бос, анекдоттық фильм кейде шарлап, басты мағынасын жоғалтса, соңында ол өзін түзеп, жай сәттерді өтеу үшін жеткілікті тапқырлық пен жаңа, жағымсыз юмормен толықтырады". Театрларда көрсетілген кезде The New York Times газетінен Стивен Холден Glory Daze туралы жағымды пікір білдіріп, "Бұл ақылды студенттік әңгімелерімен кішкентай ностальгиялық комедия, The Jerky Boys (1995), Airheads (1994) және Билли Мэдисон (1995) сияқты жалпылама фильмдерден гөрі әлдеқайда жақсы, олар үшін мистер Уилкс сценарий жазған. Әрине, бұл көп айтпайды. Бірақ Glory Daze өзінің жетістіктерінен таймаған бесік мүшесінің әрқайсысын шеберлікпен бейнелейді, сонымен бірге семестр соңындағы көңіл-күйді сақтайды. Мистер Аффлектің мейірімді мұңды ойлы ойнауы, жеккөрінішті және қайғылы кейіпкер арасындағы дұрыс тепе-теңдікті табады. Ол жазаға лайық болса да, сіз байғұс жігітке көңіл жасайсыз". Эдвард Гутман Сан-Франциско хроникасы фильмге теріс пікір білдіріп, "бұл фильм бұрынғы салғырт комедияларда зерттелмеген және өңделмеген жерді қамтымайды" және "фильмде пішін жоқ және көріністерді байланыстыратын ырғақ жоқ. Уилкстің өткір сөздерге қабілеті бар, бірақ оның режиссерлік дебюті жүрексіз, ал оның басты кейіпкері тіпті Аффлекттің ащы ойынымен де біршама жаны ашымайды". Сан-Франциско экзаменаторының Барбара Шульгассері де оны сынға алып, "20 жастағы адамдар туралы тағы бір циникалық фильм" деп атады. Джектің профессоры (Джон Рис Дэвис) оған Джектің жобасы "абстракционизмде жоғалып кетті" дейді. "Нағыз өнер күрделі сүзгілеу жүйесіне жатады", - деп жалғастырды ол. "Мен сіздің жұмысыңызға қарасам, 20-ғасырлық американдық қалалық аудандарын көремін. Ол әсер қалдырмайды". Мен осы фильм туралы да сондай сезімдемін". Джоуи О'Брайан да Glory Daze фильмін сынға алып, оны "әлсіз [ ] сегізінші жылдардағы салғырт комедияларға сүйіспеншілікпен құрмет көрсету, яғни Animal House (1978) фильмінің Gen X көзқарасымен қайталауы, фильмнің әлеуметтік сатиралық сезімі өте қарапайым, диалогтар тозған ("Ол мамандығын іш киімінен жиі ауыстырды"), монтаждау әуесқой, көптеген көріністер тым кеш басталып, тым ерте аяқталады". 2002 жылы фильмнің DVD нұсқасын қарағанда, The A. V. Club-тың Кит Фиппс оны 1995 жылғы Kicking and Screaming фильмімен салыстырып, "осы тақырыптардың едәуір нашар нұсқасы" деп атады. Glory Daze жақсы фильм емес, бірақ ол Reality Bites (1994) пайда болғаннан бері төрт жыл ішінде Gen Angst жанры жинаған кейбір ренжітетін клишелерді көрсетеді.