Е-бемоль миноры: тарихы мен туындылары

Кіріспе

E жазық миноры – E нотасына негіделген минор гаммасы, E, F, G, A, B, C және D ноталарынан тұрады. Оның кілт таңбасы алты бемольден тұрады. Оның салыстырмалы кілті - G бемоль мажор (немесе энармониялық түрде F диез мажор) және оның параллель кілті - E бемоль мажор. Оның энармониялық баламасы, D диез миноры, сол сияқты санына ие. E жазық табиғи минор гаммасы:

Гамманың мелодиялық және гармониялық нұсқаларына қажетті өзгерістер қажет болған жағдайда акциденттермен жазылады. E жазық гармониялық минор және мелодиялық минор гаммалары:

Ми-минордағы музыка

24 канондық тональностьта композиторлардың көпшілігі Ми минорын, ал Иоганн Себастьян Бах, Сергей Ляпунов және Мануэль Понсе – Ре діез минорын артық көрді. Бахтың «Жақсы темперленген клавир» атты шығармасының 1-кітабындағы №8 прелюдия Ми минорында, ал одан кейінгі фуга Ре діез минорында жазылған. 2-кітапта екі бөлім де Ре діез минорында. Гайднның фортепиано триосы №41, H. XV.31, екі бөлімнен тұрады, 1794/95 жылдары жазылған, «Лондондық триолардың» бірі, Ми минорында. Бетховен өзінің Септетінің алтыншы (соңғы) бөлімінің баяу кіріспесіне Ми минорын қолданды, үш бемоль ноталық белгісін (Ми мажор) сақтап, қосымша өзгертулер енгізді. Оның «Зәйтүн тауындағы Мәсіх» ораториясының «Кіріспесі» де осы тональностьда, бірақ толық алты бемоль ноталық белгісімен. Брамстың «Клавирлік пьесалар» жинағындағы соңғы шығармасы, Op. 118, №6, Ми минорында. Бұл шығарма, осы тональностьдағы көптеген шығармалар сияқты, «Dies irae» әнұранына негізделген, қараңғы және азалы. Шуберт өзінің №2 импромтуын, D. 899, Ми минорында аяқтады, оның бастапқы Ми мажорына параллель тональность, сондай-ақ Брамс өзінің №4 рапсодиясында, Op. 119. Шуберттің осы тональностьдағы тағы бір импромтуы – D. 946 жинағынан біріншісі. Шопен өзінің №6 этюдын, Op. 10, №2 полякасын, Op. 26, және №14 прелюдиясын, Op. 28, Ми минорында жазды. Чайковскийдің 1812 жылғы увертюрасы – Ми минорындағы сонаталық форма, кеңейтілген кіріспемен және ұзақ кодоймен шеберленген, екеуі де Ми мажорда. Яначектың фортепианолық сонатасы, 1.X.1905, оның фортепианоға арналған ең танымал туындысы, Ми минорында. Алькан Ми минорындағы жеке фортепианоға арналған симфонияның соңғы бөлімін, сондай-ақ өзінің «Trois morceaux dans le genre pathétique» жинағынан соңғы этюдын жазды. Прокофьевтің №6 симфониясы Ми минорында басталады, бірақ бұл тональностьға қайта оралмайды. Бұл тональностьда симфониялар жазған тағы бірнеше белгілі композиторлар бар, мысалы, Андрей Ешпай, Янис Ивановс (4-ші симфониясы «Sinfonia Atlantida», 1941), Овчинников және Николай Мясковский. Арам Хачатурян Ми минорындағы токкатасын Мясковскийдің басшылығымен оқып үйренген кезде жазды. Ми миноры – Шостаковичтің 15-ші және соңғы скрипкалық квартетін жазу үшін таңдалған тональность. Рахманиновтың «Элегия», Op. 3, №1, «Cinq Morceaux de Fantaisie» жинағынан, Ми минорында, сондай-ақ оның «Étude Tableau», Op. 39, №5. Стравинскийдің «Көктем құсы» сюитасында Берсеустің көп бөлігі Ми минорында, финалға көшетін соңғы такттарды қоспағанда. Илья Шатровтың «Маньчжурия төбелерінде» вальсі, орыс-жапон соғысында Ресейдің жеңілісі туралы, Ми минорында жазылған. Айтылғандай, Ми миноры орыс шығармаларында жиі кездеседі. «Маньчжурия төбелерінде» шығармасы осыған ең жарқын мысал. Гитарист Ингви Малмстин Ми минорында көптеген шығармалар жазған, соның ішінде электр гитарасы мен оркестрге арналған концерттік сюита. «Take Five» джаздық композициясы да осы тональностьда жазылған.

In the 24 canonic keys, most of the composers preferred E flat minor, while Johann Sebastian Bach, Sergei Lyapunov, and Manuel Ponce preferred D sharp minor. In Book 1 of The Well Tempered Clavier by Bach, Prelude No. 8 is written in E flat minor while the following fugue is written in D sharp minor. In Book 2, both movements are in D sharp minor. Haydn's Piano Trio No. 41, H. XV.31 in two movements, composed in 1794/95, one of the "London Trios", is in E flat minor. Beethoven applied E flat minor to the slow introduction in the sixth (last) movement of his Septet Op. 20 by adding accidentals while bearing the key signature of E flat major (three flats). The "Introduction" to his oratorio Christ on the Mount of Olives is also in this key, but with the full six flat signature. The final piece in Brahms' Klavierstücke, Op. 118, No. 6, is in E flat minor. The piece, like many pieces in this key, is dark and funereal, being based on the Dies irae chant. Schubert ended his Impromptus No. 2, D. 899, in E flat minor, the parallel key to its opening E flat major, and so did Brahms in his Rhapsody No. 4, Op. 119. Another impromptu by Schubert in this key is the first from D. 946. Chopin wrote his Etude No.6, Op. 10, his Polonaise No. 2, Op. 26, and his Prelude No. 14, Op. 28 in E flat minor. Tchaikovsky's 1812 Overture is a sonata form in E flat minor framed by an extended introduction and a long coda, both in E flat major. Janáček's Piano Sonata, 1. X. 1905, arguably his best known work for the piano, is in E flat minor. Alkan composed the final movement for Symphony for Solo Piano in E flat minor, as well as the final etude from his Trois morceaux dans le genre pathétique. Prokofiev's Symphony No. 6 opens in E flat minor but does not return to this key. A few other less well known composers also wrote symphonies in this key, such as Andrei Eshpai, Jānis Ivanovs (fourth symphony Sinfonia Atlantida, 1941), Ovchinnikov and Nikolai Myaskovsky. Aram Khachaturian wrote his Toccata in E flat minor while studying under Myaskovsky. E flat minor is the key in which Shostakovich composed his fifteenth and final string quartet. Rachmaninoff's Elegie, Op. 3, No. 1, from Cinq Morceaux de Fantaisie, is in E flat minor, as is his Étude Tableau, Op. 39, No. 5. In Stravinsky's Firebird Suite, most of the Berceuse is in E flat minor, except for the final measures that lead into the Finale. The waltz "On the Hills of Manchuria" by Ilya Shatrov, about the loss of Russia in the Russo Japanese War, is written in E flat minor. As mentioned, E flat minor is common in Russian pieces. "On the Hills of Manchuria" is perhaps the most notable example. Guitarist Yngwie Malmsteen has composed a number of pieces in E flat minor, including the Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra. The jazz composition "Take Five" is also in this key.