Кіріспе
Америкалық тыңшы
1948 жылдың ақпанында Кеңес өкілі Вайсбандтың жұмысы туралы ішкі меморандум жазды: Бір жыл бойы (Вейсбанд) американдықтардың кеңестік шифрларды түсіндіру, кеңестік мекемелердің ашық радио хабарларын ұғып алу және талдау (Венона жобасы) жөніндегі жұмысына қатысты өте құнды құжаттамалық материал берді. Осы материалдардан біз осы жұмыстың нәтижесінде американдық барлау қызметі КСРО қарулы күштерінің орналасқан жерлері, өнеркәсіптің түрлі салаларының өндірістік мүмкіндіктері және КСРО-дағы атом энергиясы саласындағы жұмыстар туралы маңызды деректерді алғанын білдік. Бұл американдықтардың шифрларды түсіндіру және талдау жұмысының көлемін едәуір азайтуға алып келді. Оның кеңестік агенті ретіндегі рөлі 1950 жылға дейін қарсы барлау қызметкерлерімен анықталған жоқ, сол кезде зиян келтірілген еді. Вайсбанд АҚШ криптоаналитикалық жетістіктерінің жоспасын жасағанда, британдық байланыс офицері Ким Филби 1949 жылдың күзінде Вашингтонға қызметке келгеннен кейін нақты аудармалар мен талдауларды тұрақты түрде алды. КГБ мұрағаттарын толық қарап шыққанша, Вейсбандтың кеңестік тыңшы ретіндегі рөлінің толық көлемі белгілі болмайды. 1950 жылы Джонс Орин Йорк ФБР-ге өзінің құпияларды кеңестіктерге бергенін және оның басшысы Билл Вейсбанд екенін айтты. Венона хабарларында Вейсбанд туралы нақты мәлімет жоқ. Дегенмен, үш хабарламада "ЗВЕНО" (орыс тілінде "байланыс" деген мағынаны білдіреді) деп аталатын тұлға туралы айтылған, ал біреуі Лондон резидентурасына ЗВЕНО-мен байланыс орнату үшін қолдануға болатын процедураларды ұсынады, ол Англияға ауысуды күтіп отырған. Бір хабарламаға сәйкес, Звено соңғы төрт аптаны Вирджинияда итальян тілі курсында өткізген және шілде айының ортасында Ұлыбританияға кететін. Шындығында, Вейсбанд сол маусымда Арлингтон-холлда (вероятно, итальян тілінде) өз білігін жетілдіріп, 17 шілдеде кемемен жөнелтілді және 29 шілдеде Лондонға келді. Адалдыққа күдікпен қаралып, ШІМ-нен шеттетілген кезде Вайсбанд АҚШ Коммунистік партиясы бойынша федералды сотқа қатысуға келмеді, ол үшін ол шақыру алған еді. Нәтижесінде 1950 жылдың қарашасында Вейсбанд мемлекетке қарсылық көрсеткені үшін айыпталып, бір жылға бас бостандығынан айырылды. Вейсбанд тыңшылық қылғаны үшін қудаланбады, себебі билік соттың кеңестік барлау қызметіне АҚШ барлау қызметінің "көздері мен әдістері" туралы одан да көп ақпарат беруінен қорқып еді. Вейсбанд өзінің НКВД агенты екенін ешкімге де айтпады, ол АҚШ-та қалып, тыныш өмір сүрді және өлгенге дейін сақтандыру сатушысы болып жұмыс істеді.
Өлім
Ол 1967 жылы жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды. Ұлы оның өлімін былайша еске алады: [Менің] 1967 жылдың 14 мамырында, Аналар күні, әкем мені және қарындастарымды Смитсонов институтына дәстүрлі жексенбілік саяхатқа алып бара жатқан еді. Біз Джордж Вашингтон мемориалдық тас жолымен келе жатқанда, ол күрт жүрек талмасын басынан өткерді. Ол тікелей машинаны тізгіндей келе көз жұмды. Бұл қорқынышты жағдай болды, мен рульді ұстап, ескі 56 шы Pontiac көлігін жол жиегіне тоқтаттым, кілтті өшірдім. Мен Джордж Вашингтон мемориалдық тас жолының ортасында тұрып, қозғалысты тоқтаттым, екі қатардың арасында жүгіріп, терезелер мен есіктерді соғып, дәрігер немесе көмектесетін адам іздедім. Екі ер адам әкемді машинадан шығарып, жерге жатқызды және оны қайта тірілтуге тырысты. Жедел жәрдем келді де, әкемді ауруханаға жеткізді. Оны ауруханаға жеткізілген кезде қайтыс деп жариялады. Әкем керемет әке болды, мен оны қатты сағынамын.
[My] It was Mothers Day, May 14th 1967 my father was taking me and my sisters to the Smithsonian Institute [sic] for a traditional Sunday afternoon outing. We were driving down the George Washington Memorial Parkway, and he had a massive cardiac arrest. He literally died driving the car. It was horrifying, I grabbed the wheel and pulled the car over to the side of the road, an old '56 Pontiac, and turned the key off. I stood out in the middle of the George Washington Memorial Parkway and stopped traffic, I ran in between the two lanes knocking on windows and doors looking for a doctor or someone to help. Two men helped pull my father out of the car, they laid him on the ground and tried to resuscitate him. An ambulance arrived on the scene and took my father to the hospital. He was pronounced dead on arrival. My father was a great father and I've missed him very much.