Lotus 30: Алғашқы үлкен күшті жарыс машинасының тарихы
Lotus 30
Lotus 30: Колин Чепменнің алғашқы үлкен спорттық машинасы. Can-Am жарысында көзге түскен, инновациялық шасси және фиброглас корпусы бар модель туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Lotus 30 – жарыс машинасы, Колин Чапманның үлкен көлемді спорттық автомобильдерге жасаған алғашқы тырабы, Lotus 19, 19b және Lotus 23-тің дәстүрлі түтікшелі рамасының табысынан кейін. Оны Колин Чапман мен Мартин Уэйд жобалап, 1964 жылы құрастырды. Lotus 30, Guards Trophy сияқты британдық жарыстарда, FIA Group 4 «Спорттық автомобиль» класына жататын жарыс машиналарын қабылдаған Nassau Speed Week сияқты халықаралық жарыстарда және ең бастысы, Can-Am сериясында жарысты. Бұл FIA-ның 1966 жылы 5, 6 және 7 топтарын мойындап, құрудан бұрын болды. Сондықтан Lotus 30 және 40 (екіншісі 1965 жылы құрастырылған) бастапқыда фаралармен, артқы шамдармен және желдеткішпен жабдықталған. Оның иілген талшықты корпусы және алғашқы қозғалтқышты Lotus Elan-да көрінген «шошқаның тісі» тірек шассисі ерекшеленеді. 30-да орналасу кері бұрылып, қозғалтқыш жүргізушінің артына орналастырылды. Lotus инженері Лен Терриден Чапман жобаның нұсқасына пікір білдіруді сұрады, ол оны тым осал деп санап, қатысудан бас тартты. Lotus 30, Ford GT40-та қолданылған сияқты 4,7 литрлік (289 куб. дюйм) Ford V8 қозғалтқышымен жабдықталған, 5 жылдамдықты ZF синхроматты 5DS20 трансакселімен жұптастырылған, ол 19B-де қолданылған Colotti трансакселіне қарағанда V8 қозғалтқышының күшіне қарсы тұруға әлдеқайда сенімді болды. Онда 13 дюймдік дөңгелектер және әр дөңгелекте қатты дискілі тежегіштер қолданылды. Lotus 30 сәттілікке жетпеген және/немесе қауіпті деп есептелді, бірақ барлығы жұмыс істеп, ештеңе бұзылмағанда, автомобиль өте жылдам болды. Инженерлік шешімдердің кемшіліктері сол кездегі ат күшінің талаптары мен дөңгелек технологиясының дамуымен айқын болды, бұл бастапқы дизайнды оның жоспарланған шегінен асырды. Проблемалар негізінен тірек шассидің бұрылуға төзімділігіне және сол кездегі материалдарға байланысты болды, бұл шасси мен серпімділік жүйесінің бұзылуына әкелді. Джим Кларк автомобильмен көп жұмыс істеді және Lotus 40 оны алмастырғанша үміттендіретін нәтижелерге қол жеткізді. 15 дюймдік дөңгелектері, дискілі тежегіштері және үлкен қозғалтқышы бар 40-та 30 сияқты қиындықтар болды. Бұл Lotus жарыс машиналарын туралы ең айқын пікірді американдық жүргізуші Ричи Гинтер айтқан. Жаңа Lotus 40 туралы не ойлайтынын сұрағанда, көңілсіз калифорниялық Гинтер: «30 сияқты, бірақ тағы он қатесі бар» деді. Бұл күш-жігер толықтай сәтсіздікке ұшырамады, өйткені бұл шасси түрі төмен қуатты Lotus Europa үшін жарамды болып шықты және одан әрі дамытылған Esprit сериясындағы автомобильдерде қолданылды.
The Lotus 30 was a racing automobile, Colin Chapman's first attempt at a large displacement sports car racing machine following the success of the more conventional tube frame Lotus 19,19b and Lotus 23., it was designed by Colin Chapman and Martin Wade, and built in 1964. The Lotus 30 was raced in British races such as Guards Trophy, international races such as Nassau Speed Week that allowed FIA Group 4 "Sports Car" class of racing machines, and more importantly, in Can Am series. These were before the recognition and creation of Group 5, 6 and 7 categories by FIA in 1966. This explains why Lotus 30 and 40 (the latter was built in 1965) came originally equipped with headlights, tail lights and a windscreen wiper. Notable for its curvilinear fibreglass body work and "pickle fork" backbone chassis first seen in the front engine Lotus Elan, On the 30 the layout was reversed and placed the engine behind the driver. Lotus engineer Len Terry was asked by Chapman to comment on the draft concept and considered it to be so flawed he refused to have anything to do with it. The Lotus 30 was powered by a 4.7 litre (289 c. i.) Ford V8 engine, the same type as used in the Ford GT40, mated to a 5 speed ZF synchromesh 5DS20 transaxle which was far more reliable than the Colotti transaxle used in the 19B against the torque of the V8. It used 13 inch wheels and solid disc brakes on each wheel. The Lotus 30 was regarded as unsuccessful and / or dangerous but when everything was working and nothing broke, the car was incredibly fast. The inherent flaws of the engineering became evident as horse power requirements and tire technology of the period evolved and pushed the original design past its intended limits. The problems were mainly related to the torsional rigidity of the backbone chassis and materials available at the time, all of which resulted in chassis and suspension failures. Jim Clark laboured long with the car, and managed to prise some promising results with it before it was replaced with the Lotus 40. Equipped with 15in wheels and vented disc brakes as well as a larger engine, the 40 was just as recalcitrant as the 30. The most telling comment about these Lotus race cars was made by the American driver Richie Ginther. When asked what he thought of the new Lotus 40, Ginther, a lugubrious Californian, said, "Same as the 30 but with ten more mistakes". The effort was not a total loss as this chassis type proved to be perfectly acceptable for the lower powered Lotus Europa, and was used on the Esprit series cars with further development.