Крэмер і. АҚШ: Саботаж және мемлекеттік құпиялар ісі

Кіріспе

басқа бір жағдай

Креймерге қарсы АҚШ, 325 U.S. 1 (1945) – АҚШ Жоғарғы Сотының Германияда туған, натуралдану жолымен азаматтық алған Энтони Креймердің мемлекетке опасыздық жасағаны үшін шығарылған үкімін қараған іс.

Өмірбаян

Энтони Крамер 1900 жылдың 5 қазанында Германияның Арнсберг қаласында дүниеге келді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Германия армиясына шақырылды. Крамер 1925 жылы АҚШ-қа көшіп келді және 1936 жылы азаматтыққа қабылданды. Ол АҚШ-тағы «Жаңа Германия достары» ұйымының бұрынғы мүшесі болды, ол неміс-американдық Бунд ұйымының алдағысы еді. Крамер 1935 жылы ұйымнан шығып кетті, оны алаяқтық деп есептеді және олардың кейбір «радикалды әрекеттерін» ұнатпады. АҚШ соғысқа кірер алдында Крамер Еуропадағы достары мен туыстарына хат жазып, нацистік режимге деген қатты симпатиясын білдірді. Перл-Харборға жасалған шабуылдан бұрын, ол АҚШ-тың нацистік Германияға қарсы соғысқа қатысуына қарсы болды. Ол жобаны Германияға қарсы агрессияның бір бөлігі деп санады. Крамер сонымен қатар нацистік пропагандашылардың, оның ішінде Уильям Джойстың хабарларын тыңдады. АҚШ-та тұрған кезінде Крамер екі неміс – Вернер Тиль және Эдвард Керлингпен байланыс жасады, олардың біреуімен бұрын бизнес қарым-қатынаста болған. Тиль, Керлинг және тағы алты неміс, олардың екеуі екі азаматтыққа ие болды, кейіннен АҚШ-та саботаж жасау мақсатымен, «Пасториус» операциясының (қ. қараңыз) аясында болғандары анықталды. Бұл операция сәтсіз аяқталғаннан кейін немістер әскери трибуналда саботаж жасады деген айыппен сотталды. Олардың алтауы, соның ішінде Тиль мен Керлинг өлім жазасына кесілді. Крамер сияқты 16 адам саботаж жасаушыларға көмектескені үшін тұтқындалды. 1942 жылдың қараша айында ол Тиль мен Керлингпен байланысы болғандықтан азаматтық сотта мемлекетке опасыздық жасады деп танылды. Сот судьясы Генри У. Годдард оны 45 жылға бас бостандығынан айырып, 10 000 доллар айыппұл салды. Годдард Крамердің құлықтың толық мәнісін білмегендігіне байланысты ғана өлім жазасын тағайындамағанын мәлімдеді. «Мен өлім жазасы сияқты ең жоғарғы жазаны тағайындамаймын. Сотталушы Крамердің Тиль мен Керлингтің қолында жарылғыш заттар немесе АҚШ-тағы зауыттар мен мүлікті жоюға арналған басқа құралдар бар екенін білгені немесе оны жоспарлағаны дәлелденбеді. Дәлелдерге сүйенсек, Крамердің Тиль мен Керлингтің кез келген құпия мақсаттары туралы кінәлі білімі болмаған, тек олар неміс жақтасының насихатын және агитациясын ұйымдастыру үшін келді деген жалпы түсінік болған. Егер олар оған нақты мақсаттарын айтқандары немесе олардың шын мәнінде не екенін білгені немесе сенгені туралы қандай да бір дәлел болса, мен өлім жазасын тағайындаудан тартынбауым керек». Крамер екінші апелляциялық сотқа шағымданып, оның айыптылығы расталды. Соңғы инстанция – Жоғарғы Сотқа шағымданған Крамерге 1943 жылдың 8 қарашасында сертификат берілді. Бұл іс 1944 жылдың 9 наурызында талқыланды, 1944 жылдың 6 қарашасында қайта қаралып, 1945 жылдың 23 сәуірінде шешім қабылданды. Жоғарғы Сотта болашақ федералды судья Харольд Медина Крамердің қорғауын жүргізді, ал бас прокурор Чарльз Фахи үкіметтің әрекеттерін қорғады.

Anthony Cramer was born in Arnsberg, Germany on October 5, 1900. During World War I, he was conscripted into the Imperial German Army. Cramer moved to the United States in 1925, and was naturalized in 1936. He was a former member of the Friends of New Germany, a pro Nazi organization based in the United States, which was the predecessor German American Bund. Cramer left the organization in 1935, believing it was a scam, and disliking some of their "radical activities". Before the United States entered the war, Cramer had written letters to his friends and family in Europe, strongly sympathizing with the Nazi regime. Before the attack on Pearl Harbor, he'd strongly opposed any kind of participation in the war by the United States against Nazi Germany. He expressed concern about the draft, which he said was part of aggression against Germany. Cramer also listened to broadcasts by Nazi propagandists, including William Joyce. During his time living in the United States, Cramer had associated with two Germans, Werner Thiel and Edward Kerling, one of whom he had prior business dealings with. Thiel, Kerling, and six other Germans, two of whom were dual nationals, were later found to be in the United States for the purpose of sabotage, as part of Operation Pastorius (see Ex parte Quirin). In the aftermath of the failure of that operation, the Germans were tried as saboteurs by a military tribunal. Six of them, including Thiel and Kerling, were executed. Sixteen people, including Cramer, were arrested for aiding the saboteurs. In November 1942, he was convicted of treason by a civilian court on the basis of his association with Thiel and Kerling. Judge Henry W. Goddard sentenced him to 45 years in prison, along with a fine of $10,000. Goddard remarked that he only refrained from imposing a death sentence due to Cramer's lack of full knowledge of the plot. "I shall not impose the maximum penalty of death. It does not appear that this defendant Cramer was aware that Thiel and Kerling were in possession of explosives or other means for destroying factories and property in the United States or planned to do that. From the evidence it appears that Cramer had no more guilty knowledge of any subversive purposes on the part of Thiel or Kerling than a vague idea that they came here for the purpose of organizing pro German propaganda and agitation. If there were any proof that they had confided in him what their real purposes were, or that he knew or believed what they really were, I should not hesitate to impose the death penalty. "Cramer appealed his conviction to the Court of Appeals for the Second Circuit, where his conviction was upheld. Appealing to the court of last resort, the Supreme Court, Cramer was granted certiorari on November 8, 1943. The case was originally argued on March 9, 1944; reargued on November 6, 1944; and finally decided on April 23, 1945. Before the Supreme Court, Harold Medina, a future Federal judge, appeared for Cramer, while Solicitor General Charles Fahy defended the actions of the government.

Пікірлер

Сот 5-4 дауыспен қазылар алқасының үкімін күштен шығарды. Көпшілік пікірін білдірген судья Роберт Х. Джексон Конституциядағы мемлекетке қарсы қылмыс анықтамасы соғыс ашумен немесе жауға материалдық көмек көрсетумен шектелгенін айтты. Прокуратура және оның куәлері Креймердің үшінші бапта көрсетілгендей "көмек және қолдау" көрсеткенін емес, тек қана байланыста болғанын дәлелдей алды. Джексон қазылар алқасына Креймердің "тіпті олардың ішімдігін төлемегеніне" ешқандай дәлел ұсынылмағанын жазды. Осылайша, көпшілік пікір бойынша, байланыстар Креймерді мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыптауға жеткіліксіз болды және Апелляциялық соттың шешімі өзгертілді. Сот судьясы Уильям О. Дуглас қарсы пікір білдіріп, әрекеттер табиғатынан күнәсіз болса да, сатқындық жоспарына қызмет етуі мүмкін екенін мәлімдеді. Бас судья Харлан Фиске Стоун қарсы пікірмен келісті.

Салдары

1945 жылы Креймер жаумен сауда жасаған екі қылмысқа кінәлі деп мойындады. Ол алты жылға бас бостандығынан айырылды.