Қасиетті Рим империясының графтығы Бентхайм тарихы
County of Bentheim
Графство Бентхайм: тарихы, географиясы және қасиетті Рим империясымен байланысы. Төменгі Саксониядағы елді мекен, құмтас өндірісі және ежелгі қоныстану.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бентхайм графлығы (Grafschaft Bentheim, Төменгі неміс тілінде Benthem) – Германияның қазіргі Төменгі Саксонияның оңтүстік-батыс бөлігінде орналасқан, Киелі Рим империясының құрамындағы мемлекет. Графтықтың шекаралары көбінесе қазіргі әкімшілік округ (Landkreis) Графшафт Бентхаймның шекараларымен сәйкес келеді. Географиялық тұрғыдан Бентхайм көбінесе батпақты жерлерден тұрады, ал алғашқы қоныстар графлық арқылы өтетін өзендердің жағалауларында шоғырланған. Бентхайм құмтасының кен орындары қазіргі Германия мен Нидерландының басқа аймандарына тиімді экспорт саудасының негізін құрады.
State of the Holy Roman Empire
The County of Bentheim (Grafschaft Bentheim, Low German Benthem) was a state of the Holy Roman Empire, located in the south west corner of today's Lower Saxony, Germany. The county's borders corresponded largely to those of the modern administrative district (Landkreis) of Grafschaft Bentheim. Geographically, Bentheim is composed largely of fenland, and early settlement was concentrated along the banks of the rivers which pass through the county. Deposits of Bentheim sandstone formed the basis of a profitable export trade to other parts of present day Germany and the Netherlands.
Тарих
500-600 жылдары осы аймаққа герман тайпалары қоныстанды. Саксон тайпалары 804 жылы франктардың саксон соғыстарында жеңіске жеткеннен кейін тәуелсіздігін жоғалтты. 800-850 жылдары император Карл христиан дінін қабылдауға мәжбүр етті. Шолтен жүйесі енгізілді, ал Эмлиххайм, Уэлсен, Велдхаузен және Нордхорн шіркеу және сот аудандарына айналды. Бентхайм графтығы шамамен 1050 жылы құрылды, бірақ 1115 жылға дейінгі тарихы туралы көп мәлімет жоқ. Сол жылы графтық Салм үйінің графы Оттоға өтті. Оның мұрагері және қызы графиня София Голландия графы Дирк VI-ға үйленді және Дирк 1157 жылы қайтыс болғанға дейін графтықты бірлесіп басқарды. София 1176 жылы қайтыс болды, ал граф атағы оның ұлы Отто I-ге өтті. 1263 жылы Бентхайм Текленбург графтығын қосып алды, содан кейін Бентхайм графтарының түрлі тармақтары Реда, Штейнфурт және Нидерландыдағы әртүрлі аумақтарды сатып алды немесе иеленді. 1277 жылы Бентхайм графтығы Бентхайм Бентхаймға (Бентхайм графтығын қамтитын) және Бентхайм Текленбургке (Текленбург графтығын қамтитын) бөлінді. Бентхайм Бентхаймнің алғашқы графтығы 1530 жылға дейін сақталды, содан кейін графтардың әулеті тоқтатылды және Бентхайм Арнольд II Бентхайм Штейнфуртқа берілді. 1544 жылы Арнольд ресми түрде лютеран дінін қабылдады, Бентхайм және басқа да аймақтарда реформацияны енгізу процесі басталды. 1587 жылдың күзінде Бентхаймге протестант уағыздаушылары келді. Келесі жылы Бентхайм ресми түрде жаңа шіркеу конституциясын қабылдады, ол кейін Текленбургте (1589) және Штейнфуртта (1591) енгізілді. 1613 жылы Бентхайм Штейнфурт графы Арнольд Джобст Бентхаймнің рухани мәселелерін басқаруға көмектесу үшін Жоғары шіркеу кеңесін құрды, сондай-ақ үш графтықта да Бентхаймнің реформаланған шіркеуін құрды. 1643 жылы Арнольд Джобст қайтыс болғаннан кейін Бентхайм-Штейнфурт графтығы Бентхайм-Штейнфурт және Бентхайм-Бентхаймға бөлінді, соңғысы Бентхайм графтығын қамтиды. 1753 жылы Бентхайм графтығын Ганновердің электоры басып алды. "1753 жылы ішкі қиындықтар Бентхайм графтарын Ганновер және Англия короліне ипотека алуға мәжбүр етті". Осыған дейін шамамен 700 жыл бойы Графшафт Бентхайм Бентхайм графтарының тәуелсіз билігінде болды және 1753 жылғы жағдай болмаса, олар осылай жалғастыра бермек еді. Киелі Рим империясының соңында Бентхайм Штейнфурт графы мен Бентхайм Бентхайм графы Төменгі Рейн-Вестфалияның Императорлық шеңберінің Ассамблеясында бір дауысқа ие болды. Вестфалия графтарының коллегиясының мүшелері ретінде олар Императорлық диетаның (Рейхстаг) княздер кеңесінде өкілдік алды. Бұл өкілдік Бентхайм үйін неміс жоғары дворяндығының мүшесі етті. 1803 жылы Бентхайм Бентхайм тармағы тоқтатылды. 1804 жылы Бентхайм Штейнфурт графы Франция үкіметімен келісім жасады. Ол Бентхайм графының Ганноверге бұрынғы борышының бір бөлігін төледі және Ганновердің электорының наразылығына қарамастан Бентхайм графтығына ие болды. 1806 жылдың шілдесінде Рейн конфедерациясы туралы акт бойынша Бергтің Ұлы Герцогтығы Бентхайм графына тиесілі Штейнфурт пен Бентхаймнің императорлық тікелей графтықтарын медиациялады. 1808 жылы Бергтің Ұлы Герцогтығы Реданың иелігін (Herrschaft) және Бентхайм Текленбург графының тәуелсіз иеліктері Хогенлимбург графтығын медиациялады. Бентхайм 1810 жылы Францияға Голландия Корольдігімен және Солтүстік-Батыс Германияның көптеген аймақтарымен бірге қосылды. Вена конгресі (1814-1815) Штейнфурт пен Реданы Пруссияның, ал Бентхаймді Ганновердің билігіне тапсырды. 1817 жылы Пруссия королі Бентхайм Штейнфурт пен Бентхайм Текленбург графтарына ханзада атағын берді. 1854 жылдан бастап Бентхайм Штейнфурт пен Бентхайм Текленбург княздары Пруссияның Лордтар палатасының мүшелері болды. Бүгінде Бентхайм үйінің әлі де бар тармақтары – Бентхайм Штейнфурт княздары Стейнфурт сарайында (сонымен қатар ата-бабаларының ордасы Бург Бентхаймның иелері) және Бентхайм Текленбург Реда княздары Реда сарайында және Хоэнлимбург сарайында, сондай-ақ Герцеброк пен Клархолцтың бұрынғы монастырларының иелері.
Around 500–600 CE Germanic tribes settled in the area. The Saxon tribes lost their independence in 804 CE after the Franks won the Saxon Wars. Between 800 and 850 Emperor Charlemagne had them forced to convert to Christianity. The scholten system was introduced, and Emlichheim, Uelsen, Veldhausen, and Nordhorn become church and court districts. The county of Bentheim was in existence by c. 1050 AD, although little is known of its history before 1115. In that year, the county passed to Count Otto, of the House of Salm. His heir and daughter, Countess Sophia, married Dirk VI, Count of Holland, and they co ruled the county until Dirk's death in 1157. Sophia died in 1176, and the title of count passed to her son Otto I. In 1263, Bentheim annexed the County of Tecklenburg, and over time various branches of the counts of Bentheim would annex and purchase various territories in Rheda, Steinfurt, and the Netherlands. In 1277, the County of Bentheim was partitioned into Bentheim Bentheim (containing the County of Bentheim) and Bentheim Tecklenburg (containing the County of Tecklenburg). The first County of Bentheim Bentheim endured until 1530, when its line of counts had become extinct and Bentheim was granted to Arnold II of Bentheim Steinfurt. In 1544, Arnold officially converted to Lutheranism, beginning a slow process of introducing the Reformation in Bentheim and other territories he ruled. Protestant preachers were introduced into Bentheim during the autumn of 1587. The following year Bentheim officially gained a new Church constitution, which was later introduced in Tecklenburg (1589) and Steinfurt (1591). In 1613, Count Arnold Jobst of Bentheim Steinfurt created the Higher Church Council to help administer the spiritual matters of Bentheim, as well as establishing the Reformed Church of Bentheim in all three of the counties. When Arnold Jobst died in 1643, the County of Bentheim Steinfurt was partitioned into Bentheim Steinfurt and Bentheim Bentheim, the latter comprising the County of Bentheim. In 1753, the County of Bentheim was seized by the elector of Hanover. "In 1753, trouble within made them (the Counts of Bentheim) take out a mortgage to the King of Hanover and England." For almost 700 years prior to this, Grafshaft Bentheim was independently ruled by the Counts of Bentheim and that they might have continued thus had it not been for the circumstances of 1753. At the end of the Holy Roman Empire, the Count of Bentheim Steinfurt and the Count of Bentheim Bentheim each had one voice in the Assembly of the Imperial Circle of the Lower Rhine Westphalia. As members of the College of the Counts of Westphalia, they were represented in the Council of Princes of the Imperial Diet (Reichstag). These representation made the House of Bentheim a member of the German High Nobility. In 1803 the Bentheim Bentheim branch became extinct. In 1804 the Count of Bentheim Steinfurt made a bargain with the Government of France. He paid a fraction of the old debt of the Count of Bentheim Bentheim to Hanover and obtained the possession of the County of Bentheim despite the protest of the Elector of Hanover. In July 1806, by the Act of the Confederation of the Rhine, the Grand Duchy of Berg mediatised the Imperial immediate Counties of Steinfurt and Bentheim that belonged to the Count of Bentheim Steinfurt. In 1808, the Grand Duchy of Berg mediatised the Lordship (Herrschaft) of Rheda and the County of Hohenlimburg, the independent possessions of the Count of Bentheim Tecklenburg. Bentheim was annexed by France in 1810 with the Kingdom of Holland and many northwest German regions. The Congress of Vienna (1814 1815) put Steinfurt and Rheda under overlordship of Prussia, and Bentheim under overlordship of Hanover. In 1817, the King of Prussia granted the Counts of Bentheim Steinfurt and Bentheim Tecklenburg the title of Prince. Since 1854, the Princes of Bentheim Steinfurt and Bentheim Tecklenburg were hereditary members of the House of Lords of Prussia. Today, the still extant branches of the House of Bentheim are the princes of Bentheim Steinfurt with their seat at Steinfurt Castle (also still owners of the ancestral seat Burg Bentheim) and the princes of Bentheim Tecklenburg Rheda with their seats at Rheda Castle and Hohenlimburg Castle, also owners of the former monasteries of Herzebrock and Clarholz.
Тіл
Бентхайм – неміс округі болғанымен, сөйленетін диалект, платтdeutsch, немесе "төменгі неміс тілі", голланд тіліне күшті ықпал еткен.
Although Bentheim is a German county, the dialect spoken, plattdeutsch, or "low german," is heavily influenced by the Dutch language.
Халық
Харгер былай деп жазады: "Бентхайм халқы ешқашан тәуелсіздігінен айырылмаған. Олар ганноверліктерге айналды, Наполеон оларды басып алды. 1866 жылы Пруссия оларды қарауына алды. Олар кайзер мен Гитлер тұсында өмір сүрді. Осының бәріне қарамастан, олар қайратты болды. Егер сіз бүгін олардан кім екендерін сұрасаңыз, олар сізге 'Wy bin't Groofschappers' (Біз графтықтанбыз) дейтін шығар". Бентхайм графтығында (округ) ұзақ жылдан бері үйлену тойы дәстүрлі болып келеді. Бұрын ата-аналар балаларын алыс туыстарымен үйлендіретін. Той үш күнге созылып, әр шақырылған қонақ жаңа үйленген жұбайларға 100 марка (1988 жылы шамамен 50 доллар) сыйлық ретінде беретін. Жұбайлар рәсімге дейін неке шартына қол қоятын. Тойға қалың мал мен келіншектің жинаған заттарын көрсету рәсімі кіретін. 1950 жылға дейін көптеген әйелдер босанғанда акушердің көмегімен өз үйлерінде босанды. Бала дүниеге келгеннен кейін, аяқтары бүгілмеу үшін төменгі жағын қатты орап, басына құлақтарын жабатын тығыз қап кигізіп, "құлақтары бетке жақын өсуі үшін" дейтін. Апта ішінде туған балаларды реформаторлар дәстүрі бойынша келесі жексенбіде шіркеуге шомылдырып, көршілер мен акушер куәгер болып қатысатын. Бұрынғы заманда жаңа туған ана бала туғаннан кейін алғашқы алты апта бойы үйде қалуға тиіс болған. Отбасы мүшесі қайтыс болғанда, ең бірінші көршіге хабар берілетін. Ол келесі төрт күнге жауапты болып, басқа көршілерге олардың міндеттерін түсіндіретін. Ол пасторды (ғибадат қызметін атқарушыны), қоңыраушыны және қабір қазушыны хабарлап, жерлеу рәсімін ұйымдастыратын. Қалалық қоңырау қаза тапқан адамның өмір сүрген жылдарының санына тең соғылатын. Егер өлім кешкі сағат 9-дан кейін болса, онда ол келесі таңғы сағат 9-ға дейін күтілетін. Содан кейін табыт жасаушы жұмысын бастап, "өлім хабаршылары" азаматтарға өлім туралы хабарлау үшін жіберілетін. Олар "Қайтыс болғанның жаназасына қатысуыңызды сұраймыз (уақыты мен күні)" деген сияқты хабарлама жеткізетін. Жаназаға келгендердің барлығы әшекейсіз қара киім киетін. 850 жылдан 1850 жылға дейін жерлеу шіркеу маңында жасалатын, себебі "жердегі шіркеу" "Жеңіс шіркеуіне" ең жақын орын деп есептелген. Қабір отбасылық меншікте болып, 30 жылдан кейін басқа отбасы мүшесіне қайта қолдануға берілетін. Наполеон 1808 жылы санитарлық себептермен қаладан немесе ауылдан тыс жерлеу орындарын құру туралы жарлық шығарды. Бұл жарлық Бентхаймда қарсылық тудырды, бірақ ақыры 1850 жылы қабылданды. Жерлеуден кейін шіркеуде қайта тірілу туралы әндер орындалатын. Қайғыру мерзімі қаза тапқан адаммен байланысына қарай әртүрлі болды: жұбайы үшін үш жыл, балалары үшін екі жыл, бауырлары үшін бір жыл, ал көршісі үшін 6 апта. Осы кезеңде әшекейсіз қара киім кию міндетті болды және қатаң сақталды.
"In spirit," writes Harger, "the people of Bentheim have never lost their independence. They became Hanoverians; they were invaded by Napoleon. Prussia took them over in 1866. They lived under the Kaiser and under Hitler. Through all this they came with good courage. If you ask them today about their identity, they just might tell you, 'Wy bin't Groofschappers' (We are from the County)." Arranged marriages have been a longstanding tradition in Grafschaft (county) Bentheim. In former times, the parents arranged for their children to marry a distant relative. Weddings lasted three days with each invited guest giving about 100 DM ($50 in 1988) to the newly married couple. The couple signs the marriage contract before the ceremony. The presentation of the dowry and hope chest was part of the ceremony. Until the 1950s, most gave birth, with aid of a midwife, in their own home. After birth, the baby would have its lower body tightly wrapped to prevent it becoming bowlegged and a tight fitting cap would be placed on its head, covering the ears, "so the ears would grow nice and close to the face." Children born during the week would be baptized in the Reformed tradition that coming Sunday, attended by the neighbors and midwife to stand as witnesses. In former times, the new mother would not leave the house during the first six weeks after giving birth. When a family member dies, the next door neighbor is the first to be contacted. He is in charge for the next four days, and instructs the other neighbors as to their duties. He is responsible for contacting the pastor (officiant), the bell ringer, and the gravedigger and making the burial arrangements. The town bell would be sounded one toll for each year the deceased had lived. If the death occurred after 9:00 p. m., this would wait until 9:00 the following morning. The casket builder would then begin his work, and the "death messengers" would be dispatched to inform the citizenry of the death with a message akin to "You are asked to attend the funeral of the departed at (time and date)." All in attendance at the funeral would wear unadorned black clothing. From 850 CE to about 1850 CE, burial was done in the churchyard, the idea being that the "church on earth" was the closest place to the "Church Triumphant." A grave was family owned, and could be reused for another family member after 30 years. Napoleon decreed the establishment of cemetery yards outside of the city or village (for sanitary reasons) in 1808, an edict which was resisted in Bentheim, but finally adopted in 1850. The funeral was followed by a church service featuring songs about resurrection. The length of the mourning period varied by relationship to the deceased: three years for the spouse, two years for the children, one year for the siblings, and 6 weeks for the next door neighbor. During this period, unadorned black was to be worn, and this was strictly enforced.
Мұра
Қазіргі заманғы Бентхайм ауданы (Landkreis Grafschaft Bentheim) шамамен сол аумақты қамтиды, бұрынғы графтықтың атын мұра еткен және оның елтаңбасын пайдалануды жалғастыруда.
The modern Landkreis Grafschaft Bentheim which covers approximately the same territory takes its name from the former county and continues to use its coat of arms.