Ливандық Күштер: Тарих және Саяси Жолдары

Кіріспе

Ливандық христиан ұлттық саяси партия және бұрынғы әскери жасақ.

Ливандық күштер (القوات اللبنانية ALA) – Ливан азамат соғысы кезінде құрылған христиандық негіздегі саяси партия және бұрынғы әскери жасақ. Қазіргі уақытта Ливан парламентіндегі 128 орынның 19-ын иеленеді, демек парламенттегі ең ірі партия болып табылады. Ұйым 1976 жылы Ливан азамат соғысы кезінде Пьер және Башир Джемайел, Камиль Шамун және басқа партия басшылары тарапынан құрылды. Бастапқыда Ливан майданының оңшыл партиялық әскери жасақтарын үйлестіретін және майданның негізгі қарсылық күші ретінде қызмет еткен. Катаеб реттеуші күштері жауынгерлердің басым бөлігін құрады, ал Катаеб партиясы кеңесте ең көп өкілдікке ие болды. Өз бастауын партиялық әскери жасақтардан алғанына қарамастан, Ливандық күштер партиялық бағыныштылығы жоқ жаңа жауынгерлерді де қабылдады. Азамат соғысы кезінде Ливандық күштер әртүрлі уақытта әртүрлі қарсыластармен күресті: Палестина Азат ету Ұйымы, Ливан Ұлттық Қозғалысы, Ливан Ұлттық Кедергі Майдан, Сирия армиясы, Друздар басымдығымен Шуфтағы Прогрессивті Социалистік Партия және генерал Мишель Аунға адал Ливан армиясы. 1982 жылы оның басшысы Башир Джемайелдің қазасынан кейін Ливан майданындағы саяси шиеленіс Катаеб әскерилері мен Ливандық күштердің қалған бөлігі арасындағы қашықтықты арттырды. Нәтижесінде Ливандық күштер мен Катаеб Ливан майданының екі жеке күшіне айналды. Бірнеше көтерілістер Ливандық күштердің бас қолбасшысы Самир Геагеаның 1980-жылдардың соңында Ливан майданын таратуына және басқаруын өз қолына алуына әкелді. Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Геагеа Ливандық күштер партиясын құрды. 1994 жылы Ливан Сирияның оккупациясы кезінде партияға тыйым салынды, Геагеа түрмеге қамалды және Ливандағы ливандық қызметтер оның жақтастарының қызметін басып тастады. Ливандық күштер 2005 жылдың басындағы Сидр революциясынан кейін саяси күш ретінде қайта оралды, бұл Ливаннан Сирия әскерлерінің шығарылуына әкелді. Одан кейін Геагеа түрмеден босатылып, бүгінге дейін партияны басқарып келеді.

The Lebanese Forces (القوات اللبنانية ALA) is a Lebanese Christian based political party and former militia during the Lebanese Civil War. It currently holds 19 of the 128 seats in Lebanon's parliament and is therefore the largest party in parliament. The organization was created in 1976 by Pierre and Bachir Gemayel, Camille Chamoun, and other party leaders during the Lebanese Civil War. It was initially an umbrella organization coordinating all the right wing party militias of the Lebanese Front and served as the main resistance force of the front. The Kataeb Regulatory Forces provided the largest share of fighters, and the Kataeb Party had the largest share on the council. Despite its original creation from party militias, the Lebanese Forces accepted new recruits without any specific party allegiance. During the civil war, the Lebanese Forces fought different opponents at different times: the Palestinian Liberation Organization, the Lebanese National Movement, the Lebanese National Resistance Front, the Syrian Army, the Druze dominated Progressive Socialist Party in the Chouf, and the Lebanese Army loyal to General Michel Aoun. After the assassination of its leader, Bachir Gemayel, in 1982, political friction within the Lebanese Front resulted in growing distance between the Kataeb militants and the rest of the Lebanese Forces. In the end, the Lebanese Forces and Kataeb became two separate forces within the Lebanese Front. A few uprisings led to Lebanese Forces commander in chief Samir Geagea taking over and dissolving the Lebanese Front in the late 1980s. After the civil war ended, Geagea created the Lebanese Forces Party. In 1994, while Lebanon was under Syrian occupation, the party was banned, Geagea imprisoned and the activities of its militants repressed by the Lebanese services in Lebanon. The Lebanese Forces returned as a political force after the Cedar Revolution in early 2005, which resulted in a withdrawal of Syrian troops from Lebanon. Soon after, Geagea was subsequently released from prison and continues to lead the party today.

Құрылу

Ливандық майдан 1976 жылғы қаңтарда Баширдің әкесі Пьер Джемайел мен Камиль Шамунның басшылығымен ресми емес түрде құрылды. Ол негізінен христиандық Катаев партиясы/Катаев реттеуші күштері (KRF), Тиус командасының командалық тобы (TTC), Ахрар/Тайгерлер жасағы, Әл-Танзим, Марада бригадасы және Ливандық жаңару партиясы/Седрлер сақшылары (GoC) партиялары мен олардың әскери қанаттары арасындағы қарапайым үйлестіру немесе бірлескен басқару ретінде басталды. Ливан майданының құрылуының басты себебі – Ливан ұлттық қозғалысының (ЛҰҚ) Палестинаны азат ету ұйымымен (ПҰҰ) және Палестинаның қарсыласу фронтымен одақтас солшыл партиялар/жасақтардың бірлестігі ұсынған сынға қарсы христиандық жақты нығайту болды. Христиандық Шығыс Бейрут қатаң қорғалған палестиналық лагерьлермен қоршалған, онда ливандық азаматтарды ұрлау және мергендерден атыс күнделікті оқиғаға айналды. Христиандық Шығыс Бейрут ПҰҰ лагерьлерімен қоршауға алынды, азық-түлік пен отынның жетіспеушілігі күшті болды. Бұл шыдай алмайтын жағдайды Катаевтың реттеуші күштері (әсіресе Башир басқарған BG отряды) және олардың одақтас христиандық жасақтары христиандық Шығыс Бейрут аймағындағы палестиналық лагерьлерді бірінен соң бірі қоршап алып, жойды. Біріншісі 1976 жылғы 18 қаңтарда стратегиялық Бейрут портының жанында орналасқан қатаң қорғалған Карантина лагеріне шабуыл жасалды: шамамен 1000 ПҰҰ жауынгері мен азаматы қаза тапты. Палестиналық ПҰҰ және әл-Сайқа күштері Бейруттен оңтүстікке қарай 20 шақырым қашықтықта орналасқан Дамурдың оқшауланған, қорғанышсыз христиан қалашығына шабуыл жасап, жауап қайырды. Марониттер сол жылы ең үлкен және ең мықты палестиналық босқындар лагеріне, Тел әл-Заатарға шабуыл жасап, кек алды. Башир өзінің KRF жасақтарымен бірге Бейрут орталығындағы қонақүйлер шайқасында ПҰҰ және ЛҰҚ жасақтарымен де соғысты. Фаланганың қонақүй ауданындағы бақылау үшін ең маңызды шайқасы – оның маңызды стратегиялық орналасуына байланысты Holiday Inn иелігі үшін күрес болды. Бұл шайқасқа дейін Holiday Inn қонақ үйін ПҰҰ басып алған болатын. Ливандық күштер жасағы жақын арада тікелей әскери қолбасшы Катаев мүшесі, ал вице-командир Ахрар мүшесі болады деген келісіммен құрылды. Башир 1978 жылы Ливандағы «Жүз күндік соғыс» деп аталатын соғыста өз әскерін басқарды, онда Ливандық күштер үш ай бойы Сирияның Шығыс Бейрутке бомбалауына және шабуылдарына қарсы тұрды. Араб елдері араласып келісімге келген соң Сирия қоршауды тоқтатуға мәжбүр болды. Сириялықтар Бурж Риск Ахрафие және Бурж Эль Мурр сияқты биік ғимараттарды снайперлер мен ауыр қаруларды қолданып, азаматтарға қарсы пайдаланды. Әскерлер 90 күн бойы қалып қойды. Тағы бір ірі қақтығыс Ахрафиедегі Содеко ауданында болды, онда Ливандық күштер қатал соғысып, Сирия әскерін Ризк ғимаратынан ығыстырды. Осы кезде Израиль Ливан майданының жасағын қолдаған басты ел болды. 1980 жылдың шілдесінде, бірнеше ай бойы Тигрлер, Дани жасағы және қазір Башир Джемайелдің толық басшылығымен болған Фалангистер арасындағы христиандық қақтығыстардан кейін, Фалангистер христиандық аймақтардағы қақтығыстарды тоқтату және барлық христиандық жасақтарды Джемайелдің басшылығына біріктіру үшін операция бастады. Бұл операция Бейруттен солтүстікке қарай 25 км жердегі Сафрадағы жағажай курортында Тигрлердің ондаған мүшелерін өлтіруге әкелді. Камил Шамунның үнсіздігі Джемайелдің бақылауын қабылдау ретінде түсіндірілді, өйткені ол ұлының басшылығымен Тигрлер оның бақылауынан шығып бара жатқандығын сезінді. 1981 жылы шығыстағы ең ірі христиан қаласы Захледе Ливандық күштер мен Сирияның басқыншы күштері арасындағы ең ірі әскери және саяси шайқастардың бірі болды. Ливандық күштер әскери мүмкіндіктерде үлкен айырмашылық болғанына қарамастан, оларға қарсы тұра алды және 1981 жылғы шайқастың нәтижесін өзгерте алды. Бұл жеңіске Захле тұрғындарының және Бейруттен жіберілген 92 Ливандық күш әскерінің (L. F арнайы күштері: Магхавер) батылдығы себеп болды. Сирияның басқыншы күштері бейбіт қалаға қарсы барлық қару-жарақтарды (ауыр артиллерия, танктер, ұшақтар) қолданды және Таудан келетін барлық қолдауды тоқтатты. Ауа райының нашарлығына және қалың бомбалауға қарамастан, конвойлар қарда Захлеге жіберілді. Ливандық күштердің екі сарбазы ауа райының нашарлауы салдарынан төбеде қайтыс болды, олар кейіннен бір-бірін ұстап, өлі қалғандары анықталды. Захле шайқасы Ливан мәселесіне халықаралық қауымдастықта жаңа перспектива берді, ал жеңіс әскери және дипломатиялық болды. Бұл президент Башир Джемайелдің басшылығын және осы шайқастағы маңызды рөлін күшейтті. Шайқас 1981 жылғы 2 сәуірде басталды және 1 шілдеде Ливан полициясы Захлеге жіберілген соң бейбіт келісімге келді. 92 Ливандық күш қаһармандары 1981 жылғы 1 шілдеде Бейрутке оралды.

The Lebanese Front was informally organized in January 1976 under the leadership of Bashir's father, Pierre Gemayel and Camille Chamoun. It began as a simple coordination or joint command between the predominantly Christian Kataeb Party/Kataeb Regulatory Forces (KRF), Tyous Team of Commandos (TTC), Ahrar/Tigers Militia, Al Tanzim, Marada Brigade and Lebanese Renewal Party/Guardians of the Cedars (GoC) parties and their respective military wings. The main reason behind the formation of the Lebanese Front was to strengthen the Christian side against the challenge presented by the Lebanese National Movement (LNM), an umbrella alliance of leftist parties/militias allied with the Palestine Liberation Organization (PLO) and Rejectionist Front Palestinian guerrilla factions. Christian East Beirut was ringed by heavily fortified Palestinian camps from which kidnappings and sniping against Lebanese civilians became a daily routine. Christian East Beirut became besieged by the PLO camps, with severe shortages of food and fuel. This unbearable situation was remedied by the Kataeb Regulatory Forces (most notably the BG Squad that was led by Bachir) and their allied Christian militias as they besieged the Palestinian camps embedded in Christian East Beirut one at a time and brought them down. The first was on 18 January 1976 when the heavily fortified Karantina camp, located near the strategic Beirut Harbor, was invaded: About 1,000 PLO fighters and civilians were killed. The Palestinian PLO and al Saiqa forces retaliated by attacking the isolated defenseless Christian town of Damour about 20 miles south of Beirut on the coast, during the Damour massacre in which an estimated 150 to 500 Christian civilians were killed and 5,000 were sent fleeing north by boat, since all roads were blocked off. The Maronites retaliated with the invasion of the largest and strongest Palestinian refugee camp, Tel al Zaatar that same year. Bachir, with his KRF militia units, also fought against the PLO and LNM militias at the Battle of the Hotels in central Beirut. The most important battle won by the Phalange for the control of the hotel district was the fighting over the possession of the Holiday Inn, due to its important strategic location. Before that battle, the Holiday Inn had been occupied by the PLO. The Lebanese Forces militia was soon after established with an agreement that the direct military commander would be a Kataeb member and the vice commander an Ahrar member. Bachir led his troops in the infamous "Hundred Days War" in Lebanon in 1978, in which the Lebanese Forces successfully resisted the Syrian shelling and attacking of Eastern Beirut for about three months before an Arab brokered agreement forced the Syrians to end the siege. Syrians took high buildings such as Burj Rizk Achrafieh and Burj El Murr using snipers and heavy weapons against civilians. The soldiers stayed for 90 days. Another major clash took place near the Sodeco area in Achrafieh where the Lebanese Forces fought ferociously and led the Syrian army out of the Rizk Building. At this time, Israel was the primary backer of the Lebanese Front's militia. In July 1980, following months of intra Christian clashes between the Tigers, the militia of Dany, and the Phalangists, who by now were under the complete leadership of Bachir Gemayel, the Phalangists launched an operation in an attempt to stop the clashes within the Christian areas, and to unite all the Christian militias under Gemayel's command. This operation resulted in a massacre of tens of Tigers' members at the Marine beach resort in Safra, 25 km north of Beirut. Camille Chamoun's silence was interpreted as acceptance of Gemayel's controls, because he felt that the Tigers led by his son were getting out of his control. In 1981 at Zahlé in the Beqaa, the largest Christian town in the East, confronted one of the biggest battles – both military and political – between the Lebanese Forces and the Syrian occupying forces. The Lebanese Forces was able to confront them even though there was a big mismatch in military capabilities and was able to reverse the result of the battle of 1981. This victory was due to the bravery of the inhabitants and 92 Lebanese Forces soldiers (L. F Special Forces: The Maghaweer) sent from Beirut. The Syrian occupying forces used all kind of weapons (heavy artillery, tanks, war planes ) against a peaceful town, and they cut all kind of backup that may come from the Mountain. Regardless of the very bad weather and heavy bombing, convoys were sent in the snow to Zahle. Two Lebanese Forces soldiers died on a hill due to bad weather, they were found later holding each other till they died. The battle of Zahle gave the Lebanese Cause a new perspective in the International Communities, and the victory was both military and diplomatic. It made the Leadership of President Bashir Gemayel much stronger because of his leadership and important role in this battle. The battle started on 2 April 1981, and finished with a cease fire and Lebanese Police were sent to Zahle. The 92 Lebanese Forces heroes returned to Beirut on 1 July 1981.

Президент Бәшир Джемайелдің тұсында (1976-1982)

Христиандық Шығыс Бейрут қатаң бекітілген палестиналық лагерьлермен қоршалған еді, онда ливандық азаматтарды ұрлау және ливандық бейбіт тұрғындарына қарсы мергендік оқтар атқылау күнделікті оқиғаға айналды. Христиандық Шығыс Бейрут Палестина Азаттық Ұйымының (ПАҰ) лагерьлерімен қоршауға алынды, соның салдарынан азық-түлік пен отынның қатты тапшылығы туды. Бұл шыдай алмас жағдайды Катабтың реттеуші күштері (әсіресе Башир басқарған BG отряды) және олардың одақтас христиандық әскерлері христиандық Шығыс Бейрут аймағына енген палестиналық лагерьлерді бірінен соң бірі қоршап, жойды. Біріншісі 1976 жылдың 18 қаңтарында болды, стратегиялық Бейрут портының жанында орналасқан қатаң бекітілген Карантина лагеріне шабуыл жасалды: шамамен 1000 ПАҰ жауынгері мен азаматы қаза тапты. Ливандық күштер жақын арада құрылды, келісім бойынша тікелей әскери қолбасшы Катаб мүшесі, ал вице-командир Ахрар мүшесі болар еді. Башир 1978 жылы Ливандағы «Жүз күндік соғыс» деп аталған қақтығыста әскерін басқарды, онда Ливандық күштер үш ай бойы Сирияның Шығыс Бейрутке жасаған шабуылдарына қарсы тұрды, содан кейін араб елдерінің араласуымен келісімге қол жеткізіліп, Сирия қоршауды тоқтатуға мәжбүр болды. Сириялық әскерлер Бурж Риск Ахрафие және Бурж Эль Мурр сияқты биік ғимараттарды бекіндіріп, азаматтарға қарсы мергендер мен ауыр қарулар қолданды. Әскерлер 90 күн бойы қалып қойды. Тағы бір ірі қақтығыс Ахрафиедегі Содеко ауданында болды, онда Ливандық күштер қаһарлы түрде соғысып, Сирия әскерін Ризк ғимаратынан ығыстырды. Осы кезде Израиль Ливан майданының әскерлерін қару-жарақпен қамтамасыз еткен басты ел болды. 1980 жылдың шілдесінде Тигрлер, Данидің ополчендері және қазір Башир Джемайелдің толық басшылығымен болған Фалангистер арасындағы христиандық қақтығыстардан кейін Фалангистер христиандық аймақтардағы қақтығыстарды тоқтату және барлық христиандық ополчендерін Джемайелдің басшылығына біріктіру мақсатымен операция бастады. Бұл операция Бейруттен солтүстікке қарай 25 шақырым жердегі Сафрадағы жағажай курортында Тигрлердің ондаған мүшелерін өлтіруге әкелді. Камиль Шамунның үнсіздігі Джемайелдің бақылауын қабылдағандығы ретінде түсіндірілді. 1981 жылы шығыстағы ең ірі христиан қаласы Захледе, Бекада Ливандық күштер мен Сирияның басқыншы күштері арасындағы ең ірі әскери және саяси шайқастардың бірі болды. Ливандық күштер әскери мүмкіндіктерде үлкен айырмашылыққа қарамастан, оларға қарсы тұра алды және 1981 жылғы шайқастың нәтижесін өзгерте алды. Бұл жеңіске Захле тұрғындарының және Бейруттен жіберілген 92 Ливандық күш әскерінің (L. F арнайы күштері: Магхавер) батылдығы себеп болды. Сирияның басқыншы күштері бейбіт қалаға қарсы барлық қару-жарақтарды (ауыр артиллерия, танктер, ұшақтар) қолданды және Таудан келген барлық көмекті тоқтатты. Ауа райының нашарлығына және қалың бомбалауға қарамастан, конвойлар қарда Захлеге жіберілді. Ауа райының нашарлауы салдарынан төбеде екі Ливандық күш әскері қаза тапты, кейін олар бір-бірін ұстап тұрған күйде табылды. Захле шайқасы Ливан мәселесіне халықаралық қауымдастықта жаңа перспектива берді, ал жеңіс әскери және дипломатиялық болды. Бұл Президент Башир Джемайелдің осы шайқастағы маңызды рөлі мен көшбасшылығының арқасында оның беделін арттырды. Шайқас 1981 жылдың 2 сәуірінде басталды және атысты тоқтатумен аяқталды, содан кейін Захлеге Ливан полициясы жіберілді. Ливандық күштердің 92 батыры 1981 жылдың 1 шілдесінде Бейрутке оралды. Израиль елдің оңтүстік бөлігіндегі ПАҰ партизандарын жою қажеттігін айтып, Ливанға әскери араласу жасады. Израиль әскерлері ақырында Бейрутке қарай жылжып, қаланы қоршауға алды, олардың мақсаты Ливанның саяси ландшафтын қайта құру және ПАҰ-ды Ливаннан шығару болды. 1982 жылы Израиль Ливандық күштерге қару-жарақ, киім-кешек және оқумен қамтамасыз етіп, оларға басты көмекші болды. Бейрут оқиғаларын ресми түрде зерттеген Израильдің мәліметінше, Фаланга толық жұмылдырылған кезде 5000 жауынгерге ие болды, оның 2000-ы толық уақытты жұмыс істеді. ПАҰ елден Туниске қуылғаннан кейін, келіссөздер арқылы жасалған келісім бойынша Башир Джемайел Ливан президенті болып сайланған ең жас адам болды. Ол парламентпен тамыз айында сайланды, парламенттің көптеген мұсылман мүшелері дауыс беруді бойкоттады. 1982 жылдың 3 қыркүйегінде кездесу барысында Бегин Баширдің Ливан күштеріне Израильдің бұрынғы қолдауы үшін билікке келгеннен кейін Израильмен бейбіт келісімге қол қоюын талап етті. Сонымен қатар, егер бейбіт келісім тікелей қол қойылмаса, Израильдің Оңтүстік Ливандағы әскерлері қала беретінін айтты. Башир Бегинге қатты ашуланды. Кездесу ашу-ызамен аяқталды және екі тарап та бір-біріне наразы болды. Бегин Баширдің Израильдің қолдауын жария түрде жоққа шығаруына ашуланғаны хабарланды. Башир дереу бейбіт келісімге қол қоюға қарсы болды, себебі Ливандық мұсылмандармен және Араб елдерімен келісімге келу үшін уақыт керек еді. Башир бірнеше күн бұрын Израильдің Сыртқы істер министрлігінің директоры Дэвид Кимхеге былай деді: «Адамдарыңызға шыдамдылық танытуларын айтыңыз. Мен Израильмен бейбіт келісімге келуге міндеттімін, және мен осыны істеймін. Бірақ маған уақыт керек – тоғыз ай, ең көп дегенде бір жыл. Мен Араб елдерімен, әсіресе Сауд Арабиясымен қарым-қатынасымды жақсартуым керек, сонда Ливан Таяу Шығыстың экономикасындағы орталық рөлін қайтадан атқара алады». Башир мен Бегин арасындағы қарым-қатынасты жақсарту үшін Ариэль Шарон Бикфаяда Баширмен құпия кездесу өткізді. Осы кездесуде олар екі сағаттан кейін Израиль әскері Ливан әскерімен бірлесіп Сирия әскерін Ливаннан шығаруға көмектеседі деп келісті. Бұл орындалғаннан кейін Израиль әскері Ливан аумағынан бейбіт түрде шығады. Бейбіт келісімдерге қатысты Шарон Баширге ішкі қақтығыстарды шешу үшін уақыт беруге келісті. Келесі күні Бегин кеңсесі Башир мен Шарон арасындағы келісімге қол жеткізілгенін мәлімдеді. Өкіметке кіруге тоғыз күн қалғанда, 1982 жылдың 14 қыркүйегінде Башир Ахрафиедегі Катаб штаб-пәтерінде болған бомба жарылысынан 25 адаммен бірге қаза тапты. Шабуылды Сириялық Ұлттық Социалистік Партиясының (СҰСП) мүшесі Хабиб Шартуни жасады, көптеген адамдар оның Сирия президенті Хафез әл-Ассадтың үкіметінің нұсқауымен әрекет еткеніне сенді. Келесі күні Израиль қаланы басып алды, содан кейін Фалангистердің Элие Хобейка басқаруымен Сабра және Шатила қашқын лагеріне кіруге рұқсат берді, нәтижесінде Фалангистер 762-ден 3500-ге дейін (сан даулы) бейбіт тұрғындарды, көбінесе палестиналықтар мен ливандық шииттерді өлтірді, бұл халықаралық жағдайда үлкен наразылық тудырды.

Christian East Beirut was ringed by heavily fortified Palestinian camps from which kidnappings and sniping against Lebanese civilians became a daily routine. Christian East Beirut became besieged by the PLO camps, with severe shortages of food and fuel. This unbearable situation was remedied by the Kataeb Regulatory Forces (most notably the BG Squad that was led by Bachir) and their allied Christian militias as they besieged the Palestinian camps embedded in Christian East Beirut one at a time and brought them down. The first was on 18 January 1976 when the heavily fortified Karantina camp, located near the strategic Beirut Harbor, was invaded: About 1,000 PLO fighters and civilians were killed. The Lebanese Forces was soon after established with an agreement that the direct military commander would be a Kataeb member and the vice commander an Ahrar member. Bashir led his troops in the infamous "Hundred Days War" in Lebanon in 1978, in which the Lebanese Forces successfully resisted the Syrian shelling and attacking of Eastern Beirut for about three months before an Arab brokered agreement forced the Syrians to end the siege. Syrians took high buildings such as Burj Rizk Achrafieh and Burj El Murr using snipers and heavy weapons against civilians. The soldiers stayed for 90 days. Another major clash took place near the Sodeco area in Achrafieh where the Lebanese Forces fought ferociously and led the Syrian army out of the Rizk Building. At this time, Israel was the primary backer of the Lebanese Front's militia. In July 1980, following months of intra Christian clashes between the Tigers, the militia of Dany, and the Phalangists, who by now were under the complete leadership of Bachir Gemayel, the Phalangists launched an operation in an attempt to stop the clashes within the Christian areas, and to unite all the Christian militias under Gemayel's command. This operation resulted in a massacre of tens of Tigers' members at the Marine beach resort in Safra, 25 km north of Beirut. Camille Chamoun's silence was interpreted as acceptance of Gemayel's controls. In 1981 at Zahlé in the Beqaa, the largest Christian town in the East, confronted one of the biggest battles – both military and political – between the Lebanese Forces and the Syrian occupying forces. The Lebanese Forces was able to confront them even though there was a big mismatch in military capabilities and was able to reverse the result of the battle of 1981. This victory was due to the bravery of the inhabitants and 92 Lebanese Forces soldiers (L. F Special Forces: The Maghaweer) sent from Beirut. The Syrian occupying forces used all kind of weapons (heavy artillery, tanks, war planes ) against a peaceful town, and they cut all kind of backup that may come from the Mountain. Regardless of the very bad weather and heavy bombing, convoys were sent in the snow to Zahle. Two Lebanese Forces soldiers died on a hill due to bad weather and were found later holding each other. The battle of Zahle gave the Lebanese Cause a new perspective in the International Communities, and the victory was both military and diplomatic. It made the Leadership of President Bashir Gemayel much stronger because of his leadership and important role in this battle. The battle started on 2 April 1981, and finished with a cease fire and Lebanese Police were sent to Zahle. The 92 Lebanese Forces heroes returned to Beirut on 1 July 1981. Israel invaded Lebanon, arguing that a military intervention was necessary to root out PLO guerrillas from the southern part of the country. Israeli forces eventually moved towards Beirut and laid siege to the city, aiming to reshape the Lebanese political landscape and force the PLO out of Lebanon. By 1982, Israel had been the main supplier to the Lebanese Forces, giving them assistance in weapons, clothing, and training. An official Israeli inquiry into events in Beirut estimated that when fully mobilized the Phalange had 5000 fighters of whom 2000 were full time. After the PLO had been expelled from the country to Tunisia, in a negotiated agreement, Bachir Gemayel became the youngest man to ever be elected as president of Lebanon. He was elected by the parliament in August; most Muslim members of parliament boycotted the vote. On 3 September 1982, during the meeting, Begin demanded that Bachir sign a peace treaty with Israel as soon as he took office in return of Israel's earlier support of Lebanese Forces and he also told Bachir that the IDF will stay in South Lebanon if the Peace Treaty was not directly signed. Bachir was furious at Begin. The meeting ended in rage and both sides were not happy with each other. Begin was reportedly angry at Bachir for his public denial of Israel's support. Bachir refused the immediate peace arguing that time is needed to reach consensus with Lebanese Muslims and the Arab nations. Bachir was quoted telling David Kimche, the director general of the Israeli Foreign Ministry, few days earlier, "Please tell your people to be patient. I am committed to make peace with Israel, and I shall do it. But I need time – nine months, maximum one year. I need to mend my fences with the Arab countries, especially with Saudi Arabia, so that Lebanon can once again play its central role in the economy of the Middle East." In an attempt to fix the relations between Bachir and Begin, Ariel Sharon met secretly with Bachir in Bikfaya. In this meeting, they both agreed that, after 48 hours, the IDF will cooperate with the Lebanese Army to force the Syrian Army out of Lebanon. After that is done, the IDF would peacefully leave the Lebanese territory. Concerning the Peace Negotiation, Sharon agreed to give Bachir time to fix the internal conflicts before signing the negotiation. The next day, Begin's office issued a statement saying that the issues agreed upon between Bachir and Sharon were accepted. Nine days before he was to take office, on 14 September 1982, Bachir was killed along with 25 others in a bomb explosion in the Kataeb headquarters in Achrafieh. The attack was carried out by Habib Shartouni, a member of the Syrian Social Nationalist Party (SSNP), believed by many to have acted on instructions of the Syrian government of President Hafez al Assad. The next day, Israel moved to occupy the city, allowing Phalangist members under Elie Hobeika's command to enter the centrally located Sabra and the Shatila refugee camp; a massacre followed, in which Phalangists killed between 762 and 3,500 (number is disputed) civilians, mostly Palestinians and Lebanese Shiites, causing great international uproar.

Амин Джемайел жылдары (1982-1988)

Израильдік шабуылдан кейін, IDF әскерлері партиялық жасақтардан Шоуф пен Алейге орналасты, ал Ливандық күштер жеті жыл бойы PSP басып алған ауылдарға қайта оралды. Бірақ көп ұзамай, Ливандық күштер мен аудандарды басып алған друздар жасақтары арасында қақтығыстар басталды. Дружин негізгі әскерилері Валид Жумблат басқаратын Прогрессивті Социалистік Партиядан (PSP) шықты, олар Сирия армиясымен және палестиналық милитанттармен одақтасты. Бірнеше ай бойы екеуі кейін "Тау соғысы" деп аталатын соғыс жүргізді, нәтижесінде PSP үлкен жеңіске жетті. Сонымен қатар, Ливандық күштердің әскерлері палестиналық және друздар жасақтарымен, сондай-ақ Оңтүстік Сидон қаласының шығысындағы Сирия әскерімен де шайқасты. Нәтижесінде Прогрессивті Социалистік Партия жеңіске жетті және Ливан теңіз порттарына қолжетімді, біртұтас друздар Шоуф ауданы құрылды. 1984 жылы PSP Алей ауданындағы Шахар аймағында Ливан армиясына қарсы шешуші шайқаста жеңіске жетті. Содан кейін PSP Ливан армиясының 8-ші механикаландырылған жаяу әскер бригадасы бақылап тұрған Сок-Эль-Гарб ауылына шабуыл жасады, оған полковник Мишель Аун басшылық етіп тұрды. Шабуылдаушылар қатты кері тартты, себебі американдықтар Аунға өз теңіз күштерінен PSP-ны бомбалау арқылы көмектесті.

Ішкі билік күрестері

Баширдің қайтысынан кейін оның бауыры Амине Джемайел президенттік лауазымға, ал туысы Фади Фрем Ливан күштерінің қолбасшысы болып тағайындалды. Екеуінің арақатынасы шиеленіскен болатын, ал 1984 жылы Аминнің қысымы салдарынан Фрем Фуад Абу Надермен ауыстырылды. 1985 жылдың 12 наурызында Самир Геагеа, Эли Хобеика және Карим Пакрадуни Ливан күштерін алғашқы жолына қайтару мақсатымен Абү Надердің басшылығына қарсы көтерілді. Алайда, Геагея мен Хобеика арасындағы қарым-қатынас тез бұзылып, Хобеика сириялықтармен құпия келіссөздер жүргізе бастады. 1985 жылдың 28 желтоқсанында Геагея мен көптеген басқа христиандық көшбасшылардың қарсылығына қарамастан, үшжақты келісімге қол қойылды. Геагея үшжақты келісім Сирияға Ливанда шексіз билік береді деп мәлімдеп, Ливан күштері ішіндегі күштерді біріктірді және 1986 жылдың 15 қаңтарында Карантинадағы Хобеика штабына шабуыл жасады. Хобеика бас сауғалап, ең әуелі Парижге, содан кейін Сирияның Дамаск қаласына қашып кетті. Одан кейін ол өзінің он шақты соғысшысымен бірге Захлеге көшіп, Шығыс Бейрутқа шабуылға дайындалды. 1986 жылдың 27 қыркүйегінде Хобеиканың күштері Бейрут қаласының Ахрафие ауданын басып алуға тырысты, бірақ Геагея басқаратын Ливан күштері оларды тоқтатып қалды. 1985 жылдың мамыр айында Хобеика басшылығымен Ливан күштері Иерусалимдегі кеңсесін жапты. Кеңсеге Пьер Язбек жетекшілік етті. Хобеиканың бұл сәтсіз әрекеті Амин Джемайелдің өкілеттігі кезінде Шығыс Бейруттегі ішкі күрестің соңғы эпизоды болды. Нәтижесінде Геагея басқаратын Ливан күштері жердегі жалғыз маңызды күшке айналды. Екі жылдық шатқақ жағдайда Геагея Ливан күштерін қайта жарақтандыру және ұйымдастыру жөніндегі шараларды бастады. Сонымен қатар, Геагеяның партиясы бақылайтын аймақтарда әлеуметтік көмек көрсету бағдарламасын енгізді. Ливан күштері Израильмен қарым-қатынасын үзіп, араб мемлекеттерімен, әсіресе Иракпен, сондай-ақ Сауд Арабиясымен, Иорданиямен және Египетпен қарым-қатынасын жақсартты.

Жою соғысы (1988-1990)

1988 жылдың қыркүйегінде Амин Джемайелдің президенттік лауазымнан кетуінен кейін екі қарсы үкімет танылу үшін күресті, бірі негізінен христиандық үкімет болса, екіншісі мұсылмандар мен ливандық солшылдардың үкіметі еді. Ливан күштері бастапқыда Ливан армиясының бас қолбасшысы генерал Мишель Аун басқарған әскери христиан үкіметін қолдады. Алайда, 1989 жылдың 14 ақпанында Ливан күштері мен Мишель Аун бақылауындағы Ливан армиясы арасында қақтығыстар болды. Бұл қақтығыстар тоқтатылды, ал Бкеркеде өткен кездесуден кейін Ливан күштері Ливан ұлттық армиясының қысымымен өзі басқарған ұлттық порттарды Аун үкіметіне тапсырды. Ливан күштері бастапқыда Аунның Сирия армиясына қарсы "Азат ету соғысын" қолдады, бірақ кейіннен Ливан депутаттарының 1989 жылдың 24 қазанында Сауд Арабиясында қол қойған Тайф келісіміне келісті, ол дереу атысты тоқтатуды талап етті. Аунның Тайф келісіміне басты қарсылығы – Сирияның елден шығуына қатысты нақтылықтың болмауы еді. Ол "елді тапсырмауға" ант беріп, оны қабылдамады. Ливан армиясы Мишель Аунның бұйрығымен Ливан күштерінің мүшелерін тоқтатып, қамауға алғаннан кейін Шығыс Бейрутта Ливан күштері мен Мишель Аун басқаратын Ливан армиясы арасында қызу шайқастар басталды. Бұл оқиғалар 1990 жылдың 31 қаңтарында "Жою соғысына" әкелді. Соғыс 1990 жылдың тамызында Аун жеңіліп, Францияға жер аударылғанға дейін жалғасты. Соғыс барысында Ливан күштері көптеген лагерьлерді, казармаларды және бөлімшелерді басып алып, маңызды жетістіктерге жетті.

2022 жылғы жалпы сайлау

Ливандық күштер сайлау кезінде Оңтүстік III округінен басқа, барлық сайлау округтерінде 18 тікелей мүшелерін және көптеген басқа одақтастарын ұсынды, сайлау кезінде «Хезболлаға» қарсы күшті сезім болды. Ливандық күштер шииттер басым аймақтарда кандидаттарды кері тартып алуға ұшырады, бұл үшін «Хезболла» мен «Амал» қозғалысы шииттік «14 наурыз» кандидаттарына қысым көрсеткеніне кінә тағды. Ливандық күштер Тир/Захрани, Шығыс Саида (Оңтүстік II) аймағында Касем Даудпен (Амал шейіті Дауд Даудтың бауыры) сайлауалды одақ құрды. Ливандық күштер 19 орын жеңіп алды, бұл LF-ті парламенттегі ең ірі христиандық партияға, ал «Қуатты республиканы» – парламенттегі ең үлкен фракцияға айналдырды. Ашраф Рифи фракциясынан және Ұлттық либералдық партияның Камиль Дори Шамуны қосып, тағы 3 орын қосылды.

Парламенттік қызмет

2022 жылғы сайлауда парламентте ең көп мандатты алғаннан кейін Самир Геагеа, өзі басқаратын блоктағы жемқорлықты себепке келтіре отырып, 30 жылдан бері спикер болып отырған Набих Берриге дауыс бермейтініне берген уәдесін қайталады.

Парламентте ұсынылған заң жобаларының тізімі

+ Күн Депутат аты-жөні Дерек 02 06 2012 Elie Keyrouz Ливандағы өлім жазасын жою Ливан заңнамасында, әсіресе Қылмыстық кодексте және Әскери қылмыстық кодексте өлім жазасы толығымен жойылуы керек. Оның орнына, жасалған қылмыстың сипаты мен жағдайына қарай, қатаң еңбекпен өмір бойына бас бостандығынан айыру немесе өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасы қолданылуы тиіс. 29 07 2016 Elie Keyrouz Ливанның зорлау некесіне қатысты заңды жою 522-бап Ливанның Қылмыстық кодексінің 522-бабын жоюға бағытталған заң жобасын ұсыну, бұл бап қылмыскерге құрбанмен үйленсе, қудалаудан қашуға мүмкіндік береді. 02 08 2023 Melhem Riachi, Georges Okeis Ливандағы азаматтық некенің ерікті түрде тіркелуін заңдастыру Жұбайлар неке рәсімін өткізу үшін кез келген муниципалитетті таңдауға құқылы, егер сол муниципалитетте кемінде 15 мүше болса. Олардың некесі заңмен мойындалады және сол юрисдикциядағы сот тарапынан реттеледі. Ливан азаматы емес адамдар осы заңға сәйкес Ливан аумағында азаматтық некеге тұруға құқылы.

2023 жыл

Бірінші ішкі сайлау 2023 жылдың 29 қазанында өтті. Дауыс беруге 31 000 адам тіркелген, бірақ олардың ішінде 18 321 адам ғана қатысты (58,9%).