Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық әлеуметтік беделді тұлға, суретшілердің моделі және өнерді қолдаушы
Italian socialite, artists' model and art patroness
Луиза, Маркеза Касати Стампа ди Сончино (туған Луиза Адель Роза Мария Амман; 23 қаңтар 1881 – 1 маусым 1957), 20 ғасырдың басындағы Еуропадағы итальяндық мұрагер, шабыт көзі және өнер меценаты болған.
Luisa, Marchesa Casati Stampa di Soncino (born Luisa Adele Rosa Maria Amman; 23 January 1881 – 1 June 1957), was an Italian heiress, muse, and patroness of the arts in early 20th century Europe.
Ерте өмір
Луиза Адель Роза Мария Амман Милан қаласында Альберто Амман мен оның әйелі Люцияның (қыздығы Бресси) екі қызының кішісі ретінде дүниеге келді. Оның әкесі 1847 жылы Воралберг аймағындағы Гёфис қаласынан шыққан австриялық ата-аналардың ұлы, сәтті тоқыма өндіруші болған. Ал анасы 1857 жылы Венада итальяндық әкесі мен австриялық анасынан туған. Оның ата-аналары дүниеге келген кезде Милан мен Солтүстік Италияның көп бөлігі Австрия империясының құрамында болған. Әкесі король Умберто I оған граф титулын берген. Анасы Луиза 13 жасқа келгенде қайтыс болды, ал әкесі екі жылдан кейін қайтыс болды, соның салдарынан оның қыздары Луиза мен үлкен әпкесі Франческа (1880–1919, Джулио Падуллиге үйленген) Италиядағы ең бай әйелдер деп есептелді.
Luisa Adele Rosa Maria Amman was born in Milan, the younger of two daughters of Alberto Amman and his wife Lucia (née Bressi). Her father was a prosperous textile manufacturer, born in 1847 to Austrian parents from Göfis in Vorarlberg, and her mother was born in 1857 Vienna to an Italian father and Austrian mother. At the time of her parents' births, Milan and much of northern Italy belonged to the Austrian Empire. Her father was made a count by King Umberto I. Her mother died when Luisa was 13, and her father died two years later, making his daughters, Luisa and her older sister, Francesca (1880–1919, married Giulio Padulli), reportedly the wealthiest women in Italy.
Неке және ұрпақтар
1900 жылы Камилло, Сончино маркизі Касати Стампамен (Муджио, 1877 жылдың 12 тамызы – Рим, 1946 жылдың 18 қыркүйегі) үйленді. Олардың жалғыз баласы Кристина Касати Стампа ди Сончино келесі жылы дүниеге келді. Касатилер некеде тұрған кезеңде бөлек тұрды. 1914 жылы заңды түрде ажырасты. Олар 1946 жылы қайтыс болғанға дейін некеде болды. 1925 жылы олардың қызы Кристина (1901–1953) Франсис Джон Кларенс Вестернра Плантагенет Хейстингсқа, Виконт Хейстингс атымен және кейін Ханттингдонның 16-шы графы атанғанға үйленді; олардың бір баласы болды – леди Мореа Хейстингс (1928 жылдың 4 наурызы – 2011 жылдың 21 қазаны). Келесі жылы Виконтесса Хейстингс Воган Филиппске үйленді, бірақ осы некеден бала тумады. Луиза Касатидің жалғыз немересі, леди Мореа Хейстингс, 1957 жылдан 1966 жылға дейін саясаткер және күнделік жазушы Вудроу Уайаттың әйелі болды, ал кейін 1965 жылы «Vogue» журналының тұңғыш санында ең әдемі киінетін ағылшын еркектерінің бірі деп танылған Бринсли Блэкке үйленді. Ол әр күйеуінен бір ұл табалды:
In 1900, she married Camillo, Marquess Casati Stampa di Soncino (Muggiò, 12 August 1877 – Roma, 18 September 1946). The couple's only child, Cristina Casati Stampa di Soncino, was born the following year. The Casatis maintained separate residences for the duration of their marriage. They were legally separated in 1914. They remained married until his death in 1946. In 1925, the couple's daughter Cristina (1901–1953), married Francis John Clarence Westenra Plantagenet Hastings, known as Viscount Hastings and later the 16th Earl of Huntingdon; they had one child, Lady Moorea Hastings (4 March 1928 – 21 October 2011), and divorced in 1943. The following year the Viscountess Hastings married Wogan Philipps; that marriage produced no children. Luisa Casati's only grandchild, Lady Moorea Hastings, was the wife of politician and diarist Woodrow Wyatt from 1957 to 1966, and later married the adman Brinsley Black, named as one of the best dressed Englishmen in the inaugural issue of Men in Vogue in 1965. She had a son with each husband:
Перікл Плантагенет Джеймс Касати Уайатт (1963 жылы туған) – Аризонадағы су саябақтары мен автокөліктерге арналған тұрақтардың иесі және операторы, журналист Петронелла Уайаттың жартылай ағасы. Октавиус Блэк (Октавиус Орландо Ирвин Касати Блэк, 1968 жылы туған) – Лондон қаласында орналасқан «The Mind Gym» атты ақыл-ойды дамыту жүйесінің негізін қалаушы. Мореа Хейстингстің аналық сезімі өте төмен болғандықтан, жүкті екенін білген кезде, ол бірінші күйеуінен баласы жоқ туыстарына сәбиді тәрбиелеуді тапсырды. Кейін Уайат оның адалдығын сақтамағаны үшін ажырасуға талап еткенде, ерекше жағдай ретінде, балаға толық қамқорлық құқығы берілді.
The Hon. Pericles Plantagenet James Casati Wyatt (born 1963), became an owner and operator of water parks and recreational vehicle camps in Arizona; half brother to journalist Petronella Wyatt. Octavius Black (Octavius Orlando Irvine Casati Black, born 1968), the founder of The Mind Gym, a mind development system based in London;. Moorea Hastings was so unmaternal that, on learning she was pregnant, she arranged with her first husband that childless cousins of his would care for the baby. When Wyatt later sued for divorce on grounds of her adultery, he was, unusually, given full custody of the child.
Муза және қамқоршы
Касати өзінің ерекшеліктерімен танымал болды, ол Еуропалық қоғамды үш онжылдыққа жуық қызықтырды. "Орыс балетінің" әдемі және салтанатты үй иесі замандастары арасында аңызға айналды. Ол қоғамды таң қалдырды, өйткені ол екі гепардты тізгінмен серуендетіп, тірі жыландарды әшекей ретінде тақты. Ол Роберт де Монтескю, Ромен де Тиртофф (Эрте), Жан Кокто және Сесил Битон сияқты суретшілер мен әдебиетшілерді қызықтырды. Ол жазушы Габриэль д'Аннунциомен ұзақ қарым-қатынаста болды, ол оған "Бәлкім, иә, бәлкім, жоқ" (1910) романында Изабелла Ингирами кейіпкерін негізге алды деп есептеледі. Мишель Жорж Мишельдің "Венециядағы той" (1922) және "Жаңа Ривьера" (1924) романдарында пайда болған Ла Казинель кейіпкері де одан шабыт алды. 1910 жылы Касати Венециядағы Гранд-каналда орналасқан Палаццо Вениер деи Леониде тұрып, оған 1924 жылға дейін ие болды. 1949 жылы Пегги Гуггенхайм Палаццоны Виконтесса Кастероссе мұрагерлерінен сатып алып, оны келесі отыз жыл бойы өз үйі етті. Бүгінде ол Пегги Гуггенхайм жинағы, Италияның Венеция қаласындағы Дорсодуро ауданындағы Гранд-каналдың жанында орналасқан заманауи өнер мұражайы. Касатидің сол жердегі кештері аңызға айналды. Касати экзотикалық жануарлардың қорасын жинады және Фортуни мен Пуаре сияқты сән дизайнерлерін қолдады. 1919 жылдан 1920 жылға дейін ол Капридегі Вилла Сан-Микеледе, еріксіз Аксель Мунтеден жалдап алған үйінде өмір сүрді. Италия аралындағы уақытын британдық автор Комптон Маккензи өзінің күнделіктерінде суретшілер, гомосексуалдар мен лесбиянкалардың кеңінен жиналған үйі ретінде сипаттады. Джованни Болдини, Паоло Трубецкой, Адольф де Мейер, Ромен Брукс (оныңмен қарым-қатынасы болған), Кис ван Донген және Ман Рей сияқты әртүрлі суретшілер оның көптеген портреттерін салған және мүсіндерін жасаған; олардың көпшілігі үшін ол "өз өлместігін тапсыру" ниетімен төледі. Ол итальяндық футуристердің музасы болды, Ф. Т. Маринетти (оны футурист деп есептеді), Фортунато Деперо, Джакомо Балла (ол "Қозғалмалы көздері бар маркиза Касати" портреттік мүсінін жасады).
Casati was known for her eccentricities that delighted European society for nearly three decades. The beautiful and extravagant hostess to the Ballets Russes was something of a legend among her contemporaries. She astonished society by parading with a pair of leashed cheetahs and wearing live snakes as jewellery. She captivated artists and literary figures such as Robert de Montesquiou, Romain de Tirtoff (Erté), Jean Cocteau, and Cecil Beaton. She had a long term affair with the author Gabriele d'Annunzio, who is said to have based on her the character of Isabella Inghirami in Forse che si forse che no (Maybe yes, maybe no) (1910). The character of La Casinelle, who appeared in two novels by Michel Georges Michel, Dans la fete de Venise (1922) and Nouvelle Riviera (1924), was also inspired by her. In 1910, Casati took up residence at the Palazzo Venier dei Leoni, on Grand Canal in Venice, owning it until circa 1924. In 1949, Peggy Guggenheim purchased the Palazzo from the heirs of Viscountess Castlerosse and made it her home for the following thirty years. Today it is the Peggy Guggenheim Collection, a modern art museum on the Grand Canal in the Dorsoduro sestiere of Venice, Italy. Casati's soirées there would become legendary. Casati collected a menagerie of exotic animals, and patronized fashion designers such as Fortuny and Poiret. From 1919 to 1920 she lived at Villa San Michele in Capri, the tenant of the unwilling Axel Munthe. Her time on the Italian island, tolerant home to a wide collection of artists, gay men, and lesbians in exile, was described by British author Compton Mackenzie in his diaries. Numerous portraits were painted and sculpted by artists as various as Giovanni Boldini, Paolo Troubetzkoy, Adolph de Meyer, Romaine Brooks (with whom she had an affair), Kees van Dongen, and Man Ray; many of them she paid for, as a wish to "commission her own immortality". She was muse to Italian Futurists such as F. T. Marinetti (who regarded her as a Futurist) Fortunato Depero, Giacomo Balla (who created the portrait sculpture Marchesa Casati with Moving Eyes),
Касати Лондонға қашып кетті, онда ол бір бөлмелі пәтерде салыстырмалы кедейлікте өмір сүрді. Ол шашын безендіру үшін қауырсын іздеп қоқыс жәшіктерін аралап жүргені туралы әңгімелер тарады. 1957 жылдың 1 маусымында Касати 76 жасында инсульттан қайтыс болды, соңғы резиденциясы 32 Бофорт Гарднс, Найтсбридж болды. Бромптон ораториясында реквиемдік миссадан кейін маркиза Бромптон зиратына жерленді. Ол қара және барс терісінен жасалған киіммен және жалған кірпіктермен жерленді. Сондай-ақ, оның сүйікті пекинесінің салынған итімен бірге жерленді. Голландияның Ұлттық операсымен: Виллем Джетстің Луиза Касати өміріне арналған операсы. 2021 жылы әнші, ән жазушы және актриса Леди Гага желтоқсандағы британдық Vogue / қарашадағы Vogue Italia нөмірлеріндегі фотосессиясының бірінде Касатиге сілтеме жасады. 2021 жылы канадалық автор Т. Х. Цини маркезамен (Луиза Касати) кездесуге негізделген көркем повесть жазды. Ол "Айман қашып кетеді" кітабынан алынған "Маркезаның көзі" деп аталды.
Casati fled to London, where she lived in comparative poverty in a one room flat. She was rumoured to be seen rummaging in bins searching for feathers to decorate her hair. On 1 June 1957, Casati died of a stroke at her last residence, 32 Beaufort Gardens in Knightsbridge, aged 76. Following a Requiem Mass at Brompton Oratory, the Marchesa was interred in Brompton Cemetery. She was buried wearing her black and leopard skin finery and a pair of false eyelashes. She was also interred with one of her beloved stuffed pekinese dogs. with the Dutch National Opera: an opera by Willem Jeths on the life of Luisa Casati. In 2021, singer, songwriter and actress Lady Gaga referenced Casati in one of her pictures of the photoshoot from the December British Vogue/November Vogue Italia issues. In 2021, Canadian author T. H. Cini wrote a fictional novelette based on meeting the Marchesa (Luisa Casati) in the narrators’ dreams. The story is called, The Eyes of a Marchesa from the book The Dream Escape.