Рауль д’Авила Помпея: Өмір және шығармашылық жолы

Кіріспе

Бразилия жазушысы (1863–1895)

Рауль д'Авила Помпея (12 сәуір 1863 – 25 желтоқсан 1895) – бразилиялық романист, әңгімеші және публицист. Ол «О Атеньо» романымен әйгілі. Бразилия әдебиет академиясының 33-ші орындығының алғашқы меценаты болды.

Өмірбаян

Помпея 1863 жылы Антонио д’Авила Помпея мен Роза Тейшейра Помпеяның ұлы ретінде дүниеге келді. Жастығында ол Макауба бароны Абилио Сезар Борхес басқаратын Абилио колледжіне оқуға түсті, онда жақсы оқушы болып, мектеп журналы «O Archote»-тің редакторы болды. 1879 жылы ол Педро II колледжіне ауыстырылды, онда өзінің алғашқы кітабы «Uma Tragédia no Amazonas»-ты жазды. 1881 жылы заңгер мамандығын алу үшін Сан-Паулуға көшті. Ол жерде аболиционистік және республикалық идеялардың ықпалына ілікті, сондай-ақ аболиционист Луис Гамамен достық қарым-қатынас орнатты. Сан-Паулу мен Рио-де-Жанейроның көптеген журналдарына, көбінесе Рапп псевдонимімен жазды, бірақ одан басқа Помпеу Стелл, Um moço do povo, Лауро, Фабрициус, Рауль Д., Раулино Палма сияқты көптеген псевдонимдері болды. «Canções Sem Metro» кітабы мен «As Joias da Coroa» романын Jornal do Commercio газетінде жариялады. 1883 жылы емтиханды сәтсіз тапсырғаннан кейін Ресифеге көшіп, заң курсын аяқтады. Тағы да Рио-де-Жанейроға оралған ол 1888 жылы өзінің шедевр туындысын жазды. Бразилияда құлдыққа соңғы нүкте қойған «Lei Áurea» заңы қабылданғаннан кейін Помпея өзін толығымен республикалық қозғалысқа арнады. Бразилияда республика жарияланғаннан кейін ол Ұлттық көркем өнер мектебінде мифология пәнінің оқытушысы және Бразилия Ұлттық кітапханасының директоры болды, екі лауазымға да Бразилия президенті Флориано Пейшото тағайындады. Алайда, Пейшотоның жақтасы болғандықтан, президент Пруденте де Мораис оны қызметінен босатты, өйткені ол Флориано Пейшотоның жерлеу рәсіміндегі сөзінде оған құрметсіздік танытқан деп айыпталды, ал Пейшото президенттік мерзімі аяқталғаннан кейін күрт қайтыс болды. Помпеяның жасырын гомосексуализмі үшін бұрынғы досы, ақын Олаво Билакты 1892 жылы дуэльге шақыруына себеп болды, сондай-ақ ол басқа да достық қарым-қатынастарды осы драматикалық жолмен бұзды. Соңында ол күйзеліске ұшырады: журналист Луис Мураттың «Қырымдағы ақылсыз» деген мақаласында Флориано сөзі үшін жамандалғаннан кейін, өзін барлық жерде қорланған сезініп, 1895 жылы Рождество күні тапаншамен кеудесіне оқ жарып, өзіне қол жұмсады.

Pompeia was born in 1863 to Antônio d'Ávila Pompeia and Rosa Teixeira Pompeia. As a young man, he entered the Colégio Abílio, run by Abílio César Borges, the Baron of Macaúbas, where he was a good student, and the editor of the school journal O Archote. In 1879, he was transferred to Colégio Pedro II, where he wrote his first book, Uma Tragédia no Amazonas. In 1881 he moved to São Paulo in order to graduate in law. There he was influenced by abolitionist and republican ideals, and befriended abolitionist Luís Gama. He wrote for many journals of São Paulo and Rio de Janeiro, frequently under the pen name Rapp, but he had many others, such as Pompeu Stell, Um moço do povo, Lauro, Fabricius, Raul D., Raulino Palma. He published his book Canções Sem Metro and the novel As Joias da Coroa in the Jornal do Commercio. After being reproved in 1883, he moved to Recife and there he concluded his Law course. Returning once more to Rio de Janeiro, he wrote his masterpiece O Ateneu in 1888. After the Lei Áurea − which ended slavery in Brazil − was approved, Pompeia dedicated himself exclusively to the republican movement. After the republic was proclaimed in Brazil, he became a Mythology teacher in the Escola Nacional de Belas Artes and director of the National Library of Brazil, being named for both positions by Brazilian president Floriano Peixoto. However, as a die hard supporter of Peixoto, he was subsequently fired from his post by president Prudente de Morais, towards whom he was charged with disrespect in a speech he made at the burial of Floriano Peixoto, who had died suddenly shortly after the end of his presidential term. Pompeia had already been personally slandered for his allegedly closet homosexuality — something which led him to challenge his former friend, the poet Olavo Bilac, to a duel in 1892; he had also broken other friendships in the same dramatic fashion. Eventually, he suffered a breakdown: after being slandered for his Floriano speech in a piece by journalist Luís Murat entitled "A Madman in the Cemetery", feeling himself scorned everywhere, he committed suicide by shooting himself on the chest with a pistol on Christmas, 1895.

Аудармалар

Афанеум. Эванстон: Солтүстік-Батыс университетінің баспасы, 2015.