Паоло да Флоренция: Итальян композиторының өмірі мен шығармашылығы
Paolo da Firenze
Паоло да Фиренце: 14-15 ғғ. итальяндық композитор, музыка теорияшысы. Треченто дәуірінен Ренессансқа көшудегі маңызды тұлға. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы
Italian composer
Паоло да Флоренце (Paolo Tenorista, "Magister Dominus Paulas Abbas de Florentia") (шамамен 1355 – 20 қыркүйек 1436 жылдан кейін) – 14-шы ғасырдың соңы мен 15-шы ғасырдың басындағы итальян композиторы және музыка теоретигі, музыкалық орта ғасырдан Ренессансқа өту кезеңінің өкілі. Тречентодан сақталған музыканың көбірек бөлігі Паолоға тиесілі, одан басқа Франческо Ландиниге қарағанда ешбір композиторға тиесілі емес.
Paolo da Firenze (Paolo Tenorista, "Magister Dominus Paulas Abbas de Florentia") (c. 1355 – after September 20, 1436) was an Italian composer and music theorist of the late 14th and early 15th centuries, the transition from the musical Medieval era to the Renaissance. More surviving music of the Trecento is attributable to Paolo than to any other composer except for Francesco Landini.
Өмір
Паоло Флоренцияда дүниеге келді. Оның әкесінің аты Марко еді. Ол, әдетте, қарапайым отбасыдан шыққан болуы мүмкін. Оның үш інісі болған. 1433 жылдың 16 маусымында абаттық қызметтен кеткен кезде ол жетпіс сегіз жаста болды, осылайша оның шамамен туған жылы 1355 жыл деп есептеледі. 1380 жылдары бенедиктин орденіне кірді, ал Сквариалюпи кодексіндегі портреті оны бенедиктин қара тонында көрсеткен. 1401 жылдың 8 наурызында ол С. Мартин ал Пино абаттығының лауазымын иеленді. 1417 жылға дейін Орбетеллода ректор болып жұмыс істеді, және бұл лауазымды шамамен 1427 жылға дейін сақтап қалды. 15 ғасырдың басында, шамамен 1410 жылға жуық, Флоренцияда болып тұрғанда, ол 14 ғасырдағы Италиядағы музыканың ең маңызды көзі – Сквариалюпи кодексінің құрастырылуын бақылады. Паоло Флоренцияда қайтыс болды. Оның өсиеті 1436 жылдың 21 қыркүйегімен күнделгендіктен, ол сол күні немесе одан кейін, сол заман үшін өте қарт (сексен бір) жасқа жетіп қайтыс болды.
Paolo was born in Florence; his father's name was Marco. He was most likely from a humble family. He had three brothers. When he resigned as abbot on June 16, 1433 he was seventy eight years old, giving his approximate birth year as 1355. He became a Benedictine around 1380, and the portrait of him in the Squarcialupi Codex shows him in a Benedictine black cassock. On March 8, 1401 he took the post of abbot at S. Martin al Pino. Before 1417 he became the rector at Orbetello, a post he probably retained until around 1427. In the first decade of the 15th century, probably close to 1410, while in Florence, he supervised the compilation of Squarcialupi Codex, the single most important source of music in Italy in the 14th century. Paolo died in Florence. Since his will was dated September 21, 1436, he either died on that date or later, at an extremely advanced age (eighty one) for the time.
Музыка және әсер
Паолоның музыкасының көп бөлігі 1970-ші жылдары заманауи басылымдарда жарияланды, осылайша оған қол жеткізу оңай болды, нәтижесінде ол әдеттегіден көп сыншылардың назарына ілікті. Оның музыкасында прогрессивтік және консервативтік ерекшеліктер болған. Оның сақталған музыкасының көп бөлігі діни емес, және барлығы вокалды болғанымен, екі діни шығарма (екі дауысқа арналған Бенедикамус Домино және үш дауысқа арналған Доминодағы Гаудеамус омнес) да сақталған. Қаншасы жоғалғанын болжау мүмкін емес, бірақ 14-ші ғасырда Италияда нотамен жазылған діни емес музыкаға қызығушылықтың күрт өркендеуі болды, ал оның діни емес шығармаларының сақталу деңгейі осы тенденцияны көрсетеді. Оның діни емес шығармалары үш түрге бөлінеді: он үш мадригал, қырық алты баллада (олардың кейбіреулері толық емес, ал басқаларында дереккөздерде Паолоға жатқызылуы жойылған) және бес түрлі діни емес ән. Оның барлық музыкасы екі немесе үш дауысқа арналған, және барлығы дереккөздер немесе стильдік ерекшеліктер арқылы 1410 жылға дейінгі кезеңге жатқызылады. 1410 жылдан кейін ол музыка жазды ма, белгісіз. Паолоның музыкасының дереккөздері туралы ең қызықты сұрақ – ол, мүмкін, қадағалаған Squarcialupi кодексіндегі отыз екі бет, беттердің үстінде оның аты, алдында оның портреті және бос нота таяқтарынан басқа ештеңе жоқ. Оның музыкасы аяқталу мерзіміне дейін дайын болмаған болуы мүмкін; бірақ бос беттер әлі де бар. Хоппин (466-бет) Паоло қолжазба құрастырылған кезде Флоренциядан тыс, кардинал Анджело II Аччайолидің қызметінде болған, бұл жоғалған музыканың себебі болуы мүмкін деп ұсынады. Паолоның мадригалдары итальяндық және француздық нотацияны біріктіреді, және олардың күрделі және өте қиын ырғақты үлгілерінде ars subtilior мектебінің Авиньондық манерлігінің айқын ықпалы байқалады; алайда олардың көпшілігі екі дауысқа арналған, бұл консервативтік таңдау. Балладалар көбінесе прогрессивтірек, көбінесе үш дауысқа арналған, лирикалық, мелодиялық, бірақ ars subtilior мектебінің кейбір өте күрделі ырғақты ерекшеліктерін де пайдаланады. 14-ші ғасырдың соңында Флоренция композиторлары үшін қашу мүмкін емес Ландинидің ықпалы мадригалдарда да, балладаларда да көрінеді.
Most of Paolo's music was published in modern editions in the 1970s, making it easily available, and as a result he has received more than the usual amount of critical attention. His music had both progressive and conservative aspects. While most of his surviving music is secular, and all of it vocal, two sacred compositions (a Benedicamus Domino for two voices, and a Gaudeamus omnes in Domino for three) have also survived. How much is lost is impossible to guess, but the 14th century saw an explosion of interest in notated secular music in Italy, and the proportional survival of his secular to sacred work may well represent the actual trend. His secular compositions are of three types: thirteen madrigals, forty six ballate (some of which are fragmentary, and others of which have the ascription to Paolo erased in the source), and five miscellaneous secular songs. All of his music is for two or three voices, and all is datable through sources or stylistic features to the period before 1410. Whether he did any composing after 1410 is not known. The most puzzling question about any source of Paolo's music is the presence in the Squarcialupi Codex, the compilation of which he probably supervised, of thirty two pages, all with his name on the top, his portrait in the front, and containing nothing but empty staves. It has been suggested that his music was not available by the deadline for completion; but yet the blank pages remain. Hoppin (p. 466) suggests that Paolo actually was outside of Florence when the manuscript was compiled, in the service of Cardinal Angelo II Acciaioli, and this may account for the missing music. Paolo's madrigals combine Italian and French notation, and show considerable influence of the Avignon mannerist school of the ars subtilior in their complex and intricate rhythmic patterns; however most of them are for only two voices, a conservative choice. The ballate are more progressively done overall; most are for three voices, and are lyrical, melodic, but yet use some of the extreme rhythmic intricacies of the ars subtilior school. The influence of Landini, hard to avoid for any Florentine composer late in the 14th century, is evident both in the madrigals and the ballate.