Жұмыс "Өмірлік желі Судан" (OLS) – Суданның оңтүстігіндегі соғыс пен құрғақшылықтан зардап шеккен аймақтарға гуманитарлық көмек көрсету жөніндегі БҰҰ және ҮЕҰ консорциумы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Operation Lifeline Sudan (OLS) – БҰҰ агенттіктерінің (атап айтқанда ЮНИСЕФ және Дүниежүзілік азық-түлік бағдарламасы) және Оңтүстік Суданда жұмыс істеген шамамен 35 үкіметтік емес ұйымдардың консорциумы. Олар соғыс пен құрғақшылықтан зардап шеккен Оңтүстіктегі аймақтарға гуманитарлық көмек көрсетуді мақсат етті. Operation Lifeline Sudan 1989 жылдың сәуір айында Судан үкіметі мен Оңтүстік Судан көтерілісшілері арасындағы екінші Судан азаматтық соғысының нәтижесінде туындаған апатты ашаршылық пен басқа да гуманитарлық салдарға жауап ретінде құрылды. Бұл БҰҰ, Судан Үкіметі және Судан Халықтық Азаттық Қозғалысы/Армиясы (SPLM/A) арасындағы келіссөздердің нәтижесі болды. Мақсаты – олардың орналасқан жеріне немесе саяси көзқарасына қарамастан, барлық мұқтаж азаматтарға гуманитарлық көмек көрсету. Локичогио OLS үшін негізгі алдыңғы операциялық орталық болды. Бұл миссия 2005 жылғы Жалпы Бейбітшілік Келісіміне қол қойылғаннан кейін екінші Судан азаматтық соғысы аяқталғанға дейін жалғасты. Осы кезеңде 5 миллионнан астам адам ел ішінде көшіп қалды, ал 500 мыңнан астам адам көршілес елдерге қашқындар ретінде қашты. Конфликттің басқа елдерге қашқындар ағыны ретінде таралуы және дағдарыстың күшеюі туралы БАҚ-та кеңінен жарылған жаңалықтар БҰҰ сияқты ұйымдарды араласуға және гуманитарлық көмек көрсетуге итермеледі. Бұл бейтарап модельдің алғашқы сынақтарының бірі SPLM/A бақылауындағы Йирол қаласына және үкімет бақылауындағы Вау қаласына бірдей көмек тарату әрекеті болды. Екі тараптың да бұл ұсынысты қабылдамауынан халықаралық қауымдастық қызығушылық танытпай, бұл операцияны егемендікті ескермейтін жарнамалық трюк деп қарады. Нәтижесінде 1989 жылы Хартумда көмек көрсету операцияларына арналған конференция өтті, нәтижесінде Operation Lifeline Sudan БҰҰ-ның «шатыр ұйымы» болып бекітілді. Бұл екінші Судан азаматтық соғысының екі тарапына гуманитарлық көмек таратуға дипломатиялық заңдылық пен операциялық мүмкіндіктер берді. Келісімнің негізгі қағидасы – «тыныштық дәліздері» арқылы қажетті азық-түлік көмегін әуе немесе автомобиль жолдары арқылы қауіпсіз тасымалдау және бейтарап тарату мүмкіндігін қамтамасыз ету болды. Барлық тараптар дағдарысқа ұшыраған халыққа гуманитарлық көмек жеткізуге және оны тасымалдауға кедергі келтірмейді. Оңтүстік секторда Operation Lifeline Sudan Судан Халықтық Азаттық Қозғалысы/Армиясымен ынтымақтастығымен ерекшеленді. SPLM/A және оның аймақтық одақтастары мемлекеттік емес ұйымдар болғандықтан, OLS егемендікке қатысты халықаралық нормалармен шектелмеді. Әдетте, мұндай араласулар ішкі үкіметтің құрметімен жүзеге асырылады. Алайда, Operation Lifeline Sudan гуманитарлық көмек жеткізуде қиындықтарға тап болды, себебі тараптар оның мандатын құрметтемеді. Бұл қиындық екінші Судан азаматтық соғысының өршуімен күшейді, себебі үкімет пен оңтүстік көтерілісші топтардың басымдықтары соғыстың дамуымен өзгерді, бұл OLS келіссөздер жүргізген тараптардың мүдделеріне сезімтал ортаны құрды. Сонымен қатар, көптеген сарапшылар Operation Lifeline Sudan SPLM/A және басқа көтерілісші топтарды келіссөздер жүргізу және оларға көмек көрсету арқылы қолдады деп санайды. Бұл көмек әскери мақсаттарға жұмсалуы мүмкін деген алаңдаушылықты тудырады.
Operation Lifeline Sudan (OLS) was a consortium of United Nations agencies (mainly UNICEF and the World Food Programme) and approximately 35 non governmental organizations operating in southern Sudan to provide humanitarian assistance throughout war torn and drought afflicted regions in the South. Operation Lifeline Sudan was established in April 1989 in response to a devastating war induced famine and other humanitarian consequences of the Second Sudanese Civil War between the Sudanese government and South Sudanese rebels. It was the result of negotiations between the UN, the Government of Sudan and the Sudan People's Liberation Movement/Army (SPLM/A) to deliver humanitarian assistance to all civilians in need, regardless of their location or political affiliation. Lokichogio was the primary forward operations hub for OLS. This mission lasted until the conclusion of the Second Sudanese Civil War with the signing of the 2005 Comprehensive Peace Agreement. An additional 5 million people became internally displaced individuals while over 500,000 more fled to neighboring countries as refugees. The increasing spillover from the conflict onto other countries in the form of refugees as well as increasing media coverage of the growing crisis led to a call for organizations like the UN to intervene and provide humanitarian assistance. One of the first tests of this neutral model came with the attempted concurrent distribution of aid to the SPLM/A held city of Yirol and the government held city of Wau. Amidst this rejection by both parties, international actors lost interest and viewed the operation as a publicity stunt that failed to consider sovereignty. Consequently, a 1989 conference dedicated to relief operations was held in Khartoum, leading to an agreement that Operation Lifeline Sudan would a UN "umbrella organization" that would grant both diplomatic legitimacy and operational capacity to humanitarian aid distributed to both sides of the Second Sudanese Civil War. Central to this agreement was the principle that "corridors of tranquility" would allow for the safe transportation and impartial distribution of essential food aid through either the air or through roads. All relevant parties would respect and not hinder the delivery or transportation of humanitarian aid to populations in crisis. Conversely, the Southern sector of Operation Lifeline Sudan was defined by its cooperation with the Sudan People's Liberation Movement/Army. Because the SPLM/A and its regional allies were non state actors, OLS was not constrained by international norms surrounding sovereignty which dictated that interventions like it would usually operate in deference to the domestic government. However, Operation Lifeline Sudan also experienced difficulty in facilitating the delivery of humanitarian aid when parties did not respect its mandate. This difficulty was made worse by the fluidity of the Second Sudanese Civil War, as the priorities of both the government and southern rebel factions shifted with the development of the conflict, creating an environment where OLS was vulnerable to the interests of the parties that it was negotiating with. Additionally, many have suggested that Operation Lifeline Sudan prolonged the conflict by legitimizing the SPLM/A and other rebel factions through both negotiating with them and through providing them with aid. This is driven by the concern that aid may be channeled into supporting the military.