Роберт Мориер: Британдық дипломат және Ресейдегі елшісі
Robert Morier
Роберт Мориер (1826-1893) – британдық дипломат, Ресейдегі елші. Отбасылық дәстүрмен дипломат болған, Венада жұмыс істеген. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дипломат (1826–1893)
British diplomat (1826–1893)
Сэр Роберт Бернет Дэвид Мориер (31 наурыз 1826 – 16 қараша 1893) – британдық дипломат, ол ең әйгілісі 1884 жылдан 1893 жылға дейін Ресейдегі Ұлыбританияның елшісі қызметін атқарған.
Sir Robert Burnett David Morier (31 March 1826 – 16 November 1893) was a British diplomat, who most notably served as the British Ambassador to Russia between 1884 and 1893.
Ерте өмір
Парижде дүниеге келген Мориер гугеноттардан тараған дипломаттар отбасының ұрпағы еді, оның ішінде әкесі Дэвид Ричард Мориер және оның ағасы Джеймс Юстиниан Мориер де бар. Жеке білім алғаннан кейін ол Оксфорд университетінің Баллиол колледжіне қабылданды. Сонда ол Бенджамин Джоуеттің назарына ілігіп, оның досы болды.
Born in Paris, Morier was descended from a family of diplomats of Huguenot origin, including his father David Richard Morier and his uncle James Justinian Morier. After private education he came up to Balliol College, Oxford. Here he attracted the notice of Benjamin Jowett, who became a friend.
Мансап
Оксфордты қалдырғаннан кейін Мориер алдымен Білім министрлігінде қызметке орналасты, бірақ 1852 жылы қызметтен кетіп, келесі жылы Венада атташе болды. Одан кейін ол Германиядағы дерлік барлық сарайларда жұмыс істеді. Ол Германия саясатының ортасына, әдіс-тәсілдерінен және бейтараптығынан айырылып, дипломатиялық дәстүрге толыққанды сай келмейтіндей әрекет етті. Германиядағы мансабының ең маңызды жылдары 1866-1871 жылдар аралығында Дармштадтта легация хатшысы болып жұмыс істеген кезі болды. Онда ол тәж мұрагерінің сенімді кеңесшісі болды және оның арқасында тәж мұрагерімен (кейіннен император Фридрих III) жақын достық қарым-қатынас орнатты. Тәж мұрагерінің Бисмарктің реакциялық саясатына қарсылығы Мориердің берік либерализмімен келісім тапты. Бисмарк британдықтардың сарайдағы ықпалына қызғанышпен қарады және Мориердің Германия саясаты туралы білімі Германиядан тыс жерде теңдесіз болғандықтан, оған жек көрушілікпен қарады. Дармштадтты қалдырғаннан кейін Мориер алдымен Штутгартта, содан кейін Мюнхенде уәкілдік міндетін атқарды, ал 1876 жылы Лиссабонда министр болып тағайындалды. 1881 жылдан 1884 жылға дейін Мадридте министр болды. 1884 жылдың желтоқсан айында Санкт-Петербургте елші болып тағайындалды және бірден Ресейдің Ауғанстанға басып кіруінен туындаған, Панжде оқиғасы деп аталатын алаңдатарлық жағдайға тап болды. Оның күш-жігерінің арқасында бір кезде соғыс болатын сезім туды, бірақ соғыс болдырмалды. Ресей сарайындағы оның үлкен беделі екі ел арасындағы қарым-қатынастың жақсаруына үлкен үлес қосты. Бисмарк Германияның Ресейге ықпалының азаюынан алаңдап, Мориердің құлауын қамтамасыз етуге тырысты. 1888 жылдың желтоқсанында «Кёльнише Цайтунг» газеті Мориердің Франко-прусс соғысы кезінде Дармштадттағы лауазымын пайдаланып, неміс әскерлерінің қозғалысын маршал Базенге сатқанын мәлімдеді. Бұл айыптаудың негізі Базеннің Мадридтегі неміс әскери атташесі Адольф фон Дайнеске берген мәлімдемесі болды. Базен қыркүйекте қайтыс болды, бірақ Мориер шілдеде өзіне қарсы айып тағылғаны туралы хабарларды естіп, Базеннен жазбаша түрде жоққа шығаруды алды және оны «The Times» газетінде жариялады. Бұдан басқа, Мориердің ақпаратты көрсетілген мерзімге дейін жібермегені және Базеннің өзінің күнделіктері мен басқа офицерлердің куәліктеріне сәйкес, аталған ақпаратты майданнан келген хабарламалар арқылы алғаны анық болды. Шындығында, Мориер неміс мүддесін ынталы түрде қорғады. Оның Джоуэттпен хат алысуы соңғысының досын француздардың дұрыс екеніне көндіруге жасаған сәтсіз әрекеттерін көрсетеді. Қоғамдық пікір, неміс консервативті баспасөзінен басқа, барлық жерде айыптауды саяси мотивтермен байланыстырды.
On leaving Oxford, Morier at first obtained an appointment in the Education Department, but resigned in 1852, and in the following year became attaché at Vienna. In the succeeding years he was attached in turn to almost every court in Germany. Restless in temperament and unconventional in method, he plunged into the vortex of German politics to a degree that did not always accord with the traditions of diplomacy. The most important years of his career in Germany were from 1866 to 1871, when he was secretary of legation at Darmstadt. Here he became a trusted adviser of the crown princess, and through her acquired an intimate friendship with the crown prince (afterwards the emperor Frederick III), whose antagonism to Bismarck's reactionary policy met with cordial support from Morier's sturdy Liberalism. Bismarck, already jealous of British influence at court, honoured Morier with a hatred not lessened by the fact that Morier's knowledge of German politics was unrivalled outside Germany. On leaving Darmstadt, Morier became chargé d'affaires, first at Stuttgart, and then at Munich, and in 1876 was appointed minister at Lisbon. From 1881 to 1884 he was minister at Madrid. In December 1884 he became ambassador at St. Petersburg, and almost immediately had to face the alarming situation created by the Russian incursion into Afghanistan, known as the Panjdeh incident. Thanks to his efforts, a war that at one moment seemed inevitable was averted. His great popularity at the Russian court contributed towards a marked improvement in the relations between the two countries. Bismarck took alarm at the lessening influence of Germany over Russia, and tried to procure Morier's downfall. The Kolnische Zeitung declared in December 1888 that Morier had made use of his position at Darmstadt during the Franco Prussian War to betray the movements of the German troops to Marshal Bazaine. The authority for this charge was an alleged declaration made by Bazaine to the German military attaché at Madrid, Adolf von Deines. Bazaine had died in September, but Morier had heard rumours in July of the charge brought against him, and had procured from Bazaine a written denial, which he now published in The Times. Apart from this, it was clearly shown that Morier could not have transmitted the information by the alleged date, and that Bazaine, according to the testimony of his own books and of other officers, received the information in question by reports from the front. As a matter of fact, Morier was an ardent champion of the German cause. His correspondence with Jowett shows the latter vainly endeavouring to convince his friend that the French were in the right. Public opinion everywhere, except in the German conservative press, attributed the charge to political motives.
Өлім
Мориердің денсаулығының нашарлауы салдарынан ол 1891 жылы өз өтінішімен Римде Лорд Дюфференнің орнын басуға тағайындалды; алайда, оны Санкт-Петербургтен шығару мүмкін емес деп есептелді, сондықтан ол жағдайын жақсарту үшін жылырақ климат іздеуге мәжбүр болды. Бірақ ол кезде бәрі тым кеш болды, ол 1893 жылғы 16 қарашада Швейцарияның Монтрё қаласында қайтыс болды.
Morier's failing health caused him, at his own request, to be appointed Lord Dufferin's successor at Rome in 1891; but it was felt that he could not be spared from St. Petersburg, and there he remained until forced to find a milder climate. It was then too late, and he died at Montreux in Switzerland on 16 November 1893.
Құрметтер
Мориер 1882 жылдың қазан айында Бат орденінің кавалер-командоры дәрежесіне тағайындалды және 1885 жылдың қаңтар айында Ұлыбританияның құпия кеңесіне мүше болып кірді. 1886 жылдың ақпанында ол Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің Ұлы крестінің рыцары атанды, ал 1887 жылдың қыркүйегінде Мориер Бат орденінің Ұлы крестінің рыцары болды.
Morier was appointed a Knight Commander of the Order of the Bath in October 1882 and he was appointed to the Privy Council of the United Kingdom in January 1885. In February 1886 he became a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George and in September 1887 Morier was made a Knight Grand Cross of the Order of the Bath.