Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Viewpoints – қозғалысқа негіделген педагогикалық және көркемдік практика, кеңістіктік қатынастарды, пішінді, уақытты, эмоцияны, қозғалыс механикасын және актер денесінің материалдық ерекшеліктерін зерттеу арқылы қойылымды жасау мен талдау үшін құрылым ұсынады. Постмодернистік театр мен би композициясы салаларындағы бастауларымен, Viewpoints қозғалыс, әрекет және кеңістікті шығармашылық тұрғысынан пайдалану туралы ойлау мен іс-әрекет жасауға мүмкіндік беретін құрал ретінде жұмыс істейді.
Viewpoints is a movement based pedagogical and artistic practice that provides a framework for creating and analyzing performance by exploring spatial relationships, shape, time, emotion, movement mechanics, and the materiality of the actor's body. Rooted in the domains of postmodern theatre and dance composition, the Viewpoints operate as a medium for thinking about and acting upon movement, gesture, and the creative use of space.
Өмірбаян
Алты көзқарас тұжырымдамасы 1970-ші жылдары көрнекті театр суретшісі және педагог Мэри Оверли тарапынан әзірленді, кейіннен ол өзінің "Кеңістікте тұру: Алты көзқарас теориясы мен практикасы" (2016) кітабында қалыптастырылды. Оверлидің көзқарастары мен практикасы театр, би және хореографиядағы постмодерн қозғалысына зор үлес қосты, ол модернизмнің өнер тудырудағы иерархиялық құрылымға, бекітілген мағынаға және сызықтық повествоға баса назар аударуына қарсы тұрады. Көзқарас практикасының негізгі принципі – горизонтализм, бұл өнер элементтерінің иерархиялық емес ұйымдастырылуына ерекше назар аудару, яғни кеңістік, дене, мәтін, уақыт, пішін және эмоция сияқты элементтермен бірлескен қатысу. Бұл практика орындаушылар мен шығармашылардың жеке денелері мен оларды қоршаған материалдық орта арқылы жұмыс істеуде ортақ шығармашылық мүмкіндігін құрайды. Осылайша, Көзқарас орындаушыны өз денелік сезімдерін және жеке тәжірибесін шығармашылық процеске енгізуге ынталандырады. Алты көзқарас теориясын режиссерлер Энн Богарт және Тина Ландау бейімдеді, нәтижесінде тоғыз "физикалық" және бес "вокалдық" көзқарас анықталды. Богарт пен Оверли 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында Нью-Йорк университетінің өнер мектебінің эксперименталды театр бөлімінде оқытушылар болып жұмыс істеді, осы кезеңде Богарт Оверлидің инновацияларынан әсер алды. Оверлидің Алты көзқарасы иерархиялық емес және деконструкцияланған тәсілмен өнерді зерттеу, талдау және жасау әдістемесі саналады, ал Богарттың Көзқарасы актерлермен сахналық қойылымды жасаудағы практикалық құрал болып табылады.
The Six Viewpoints was originally developed in the 1970s by master theater artist and educator Mary Overlie, later conceptualised in her book Standing in Space: The Six Viewpoints Theory & Practice (2016). Overlie's Viewpoints and practice are seen to contribute greatly to the postmodern movement in theatre, dance, and choreography, grounded in its opposition against modernism's emphasis on hierarchical structure in performance creation, fixed meaning, and linear narratives. A key principle of the Viewpoints practice is horizontalism, a distinct focus on a non hierarchical organisation of the performance elements, meaning shared engagement with elements like space, body, text, time, shape, and emotion. The practice subsequently constitutes a shared agency of creation amongst performers and creators in working through the individual body and its surrounding material environment as part of a collective ensemble. The Viewpoints thus encourages the performer to incorporate their own bodily impulses and personal experiences in the act of creation. The Six Viewpoints theory was adapted by directors Anne Bogart and Tina Landau, ultimately resulting in the delineation of nine "physical" and five "vocal" Viewpoints. Bogart and Overlie were on the faculty of the Experimental Theatre Wing at NYU Tisch School of the Arts in the late 1970s and early 1980s, during which Bogart was influenced by Overlie's innovations. Overlie's Six Viewpoints are considered to be a methodology to examine, analyze, and create performance in non hierarchised and deconstructed way, whilst Bogart's Viewpoints are considered practical in creating staging with actors.
Кіріспе және жалпы түсінік
Алты көзқарас – өнерді ұсынуға постмодернистік тұрғыдан қарауға арналған философиялық және практикалық тәсіл. Бұл тәжірибе физикалық сахна мен өнер орындауын құрамына кіретін алты элементке – кеңістікке, пішінге, уақытқа, сезімге, қозғалысқа және оқиғаға – жіктеуді қамтиды. Бұл алты элемент тарихи тұрғыдан театрда оқиға мен сезімге, ал биде пішін мен қозғалысқа басымдық берілген қатаң иерархияда болған. Алты көзқарас бұл элементтерді осы бекітілген құрылымнан босатып, қайта қарастыру үшін иерархиялық емес, ағынмен өтетін ортаға шығарады. Өнерді оның алты құрамына жіктеу орындаушыны, режиссерді және суретшіні жеке элементтермен айналысуға шақырады, «осы элементтерге шығармашылық диалогты бастауға мүмкіндік беруге» ынталандырады. Оверли үшін назардың бұл ауысуы өнерді және суретшінің рөлін «жаратушы/ бастаушы» санатынан «көрегіш/қатысушы» деп атаған жаңаша түсінікке өзгертеді, бұл «көруге және өзара әрекеттесуге, құрылымды таңу емес, анықтау мүмкіндігіне сүйену» принципіне негізделген. Оверли суретшінің осы жаңаша түсінілуінің модернизмнен постмодернизмге өнердегі ауысумен сәйкес келетінін байқады. Алты көзқарас теориясы мен практикасы екі бөлімнен тұрады: Материалдар және Көпір.
The Six Viewpoints is a philosophical and practical approach to articulate a post modern perspective on performance. The practice involves deconstructing the physical stage and physical performance into its six Materials of composition: Space, Shape, Time, Emotion, Movement and Story. These six elements have existed historically within a rigid hierarchy which gives prevalence to story and emotion in theatre, and shape and movement in dance. The Six Viewpoints releases the Materials from this fixed construct into a fluid non hierarchical environment for re examination. The act of deconstructing performance into its Six Materials invites the performer, director, and artist to engage with the individual materials "allowing these elements to take the lead in a creative dialogue". For Overlie, this shift in attention re defines art and the role of the artist from a "creator/originator" mindset to what she called the "observer/participant," which centers on "witnessing, and interacting, working under the supposition that structure could be discerned rather than imposed". Overlie observed this redefinition of the artist's endeavor to correspond with the artistic shift from modernism to post modernism. The theory and practice of the Six Viewpoints are organized in two parts: The Materials and The Bridge.
Ұрпақ тегі мен көзқарасқа әсері
Мэри Оверлидің "Алты көзқарас" және одан кейін Энн Богарт пен Тина Ландаудың "Көзқарас" еңбектеріне бірнеше тарихи ықпалдарды анықтауға болады. Тоғыз Көзқарас нүктесінің иерархиялық емес сипаты мен Далкроз эвритмикасындағы Далкроз пәндерінің спиральді немесе қабаттасқан сипаты арасында туыстық ұқсастық бар. Бұл тәжірибе ХХ ғасырдың басы мен ортасында Эльза Финдлей Нью-Йорк қаласының би және театр өнеріне таратып берді. Эльза Финдлей Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Германиядағы Эмиль Жак Далкроздың Хеллерау институтын бітірген. Марта Грэм Финдлейден оқыды, ал Оверли Грэммен оқыған тәжірибесінің әсерін мойындайды. Оверли Хосе Лимонмен де оқыды, ол Дорис Хамфридің шәкірті болған. Хамфри Эльза Финдлейдің тағы бір шәкірті болды, ол би театрына маңызды үлес қосып, АҚШ-та Plastique Animee құрды. Бұған қоса, Сюзанна Бингтің "Музыкалық дене" еңбегі актерлерді дайындау үшін тоғыз музыкалық элементті қамтиды, олар тоғыз Көзқарасқа өте ұқсас.
It is possible to trace several historical influences on Mary Overlie's Six Viewpoints, and subsequently on Anne Bogart's and Tina Landau's Viewpoints. There is a family resemblance between the non hierarchical nature of the nine Viewpoints and the spiral or scaffolded nature of the Dalcroze Subjects in Dalcroze Eurhythmics. This practice was disseminated in New York City's dance and theatre scenes by Elsa Findlay in the early to mid twentieth century. Elsa Findlay was a graduate of Emile Jaques Dalcroze's Hellerau Institute in Germany prior to the First World War. Martha Graham studied with Findlay, and Overlie acknowledges the impact of her own studies with Graham. Overlie also studied with José Limón who was a student of Doris Humphrey. Humphrey was another pupil of Elsa Findlay who made significant contributions to dance theatre and established Plastique Animee in the USA. Additionally, Suzanne Bing's Musique Corporelle contains a series of nine musical elements for actor training that bear a strong family resemblance to the nine Viewpoints.