Кіріспе
Британдық марксистік теоретик (1924–1994)
Ральф Милибанд (туған аты Адольф Милибанд; 7 қаңтар 1924 – 21 мамыр 1994) – британдық социолог. Ол «өз буынының ең белгілі академиялық марксистерінің бірі» деп сипатталған, осы тұрғыда Е. П. Томпсон, Эрик Хобсбаум және Перри Андерсонмен теңестірілген. Милибанд Бельгияда жұмысшы топқа жататын поляк еврей иммигранттарының отбасында дүниеге келген. 1940 жылы ол әкесімен бірге нацистік Германия Бельгияны басып алған кезде қудалаудан қашу үшін Ұлыбританияға қашып келді. Ағылшын тілін үйреніп, Лондон экономика мектебіне түскеннен кейін, солшыл саясатқа қатысып, Карл Маркстің қабірінде социализм ісіне жеке міндеттеме берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік теңіз күштерінде қызмет еткеннен кейін, ол 1946 жылы Лондонда қоныстанды және 1948 жылы британдық азаматтыққа натурализацияланды. 1960 жылдары ол Ұлыбританиядағы Жаңа солшыл қозғалысының белгілі бір мүшесі болды, ол Кеңес Одағы мен Орталық Еуропадағы (Шығыс блогы) орнықты социалистік үкіметтерді сынады. Ол марксистік теория және капитализмді сынау тақырыбында бірнеше кітап жариялады, мысалы, «Парламенттік социализм» (1961), «Капиталистік қоғамдағы мемлекет» (1969) және «Марксизм және саясат» (1977), сондай-ақ «Сол жақтағы жазбалар» сериясын редакциялады (Jonathan Cape және Grove Press, 1972–1973). Оның екі ұлы, Дэвид және Эд Милибанд, әкесі қайтыс болғаннан кейін Еңбек партиясының жетекші мүшелері болды. Дэвид 2007 жылдан 2010 жылға дейін Ұлыбританияның Сыртқы істер министрі болды, ал Эд Энергетика және климаттық өзгерістер министрі болды және кейіннен партия басшысы болып сайланды, ол 2010 жылдан 2015 жылға дейін қызмет етті.
Жас кезі: 1924-1940
Милибандтың ата-анасы Польшаның Варшава қаласындағы кедей еврей кварталында өскен. Сэмюэл Милибэнд Варшавадағы социалистік еврей еңбек Bund ұйымының мүшесі болған. 1922 жылы олар Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін батысқа қарай, Бельгияның Брюссель қаласына көшіп келген поляк яһудилерінің қатарында болды. Міне, осы жерде Милибэндтің ата-анасы алғаш рет танысып, 1923 жылы үйленді. Ұлдары Адольф 1924 жылдың 7 қаңтарында Брюссельде дүниеге келді. Ол Сент-Жилл жұмысшы класының қауымдастығында өсті, ал 1939 жылы 15 жасында социалистік сионист жастар ұйымы – «Хашомер Хацаир» («Жас гвардия») мүшесі болды. Ағылшын тілін үйрену арқылы Ральф 1941 жылдың қаңтарында Ұлттар Лигасының босқындар жөніндегі комиссиясының көмегімен Лондонның батысындағы Актон техникалық колледжіне (қазіргі Брунел университеті) оқуға түсті. Курсты аяқтағаннан кейін ол Бельгия үкіметінен эмиграцияда Лондон экономика мектебінде (LSE) оқуға көмек алды. Ол марксизм мен революциялық социализмге қызығушылық танытып, марксизмнің негізін қалаушы Карл Маркстің қабіріне барып, «жұмыскерлердің ісіне» адал болуға ант берді. Алғашқы қуанышы көп ұзамай салды, себебі бірнеше ай бойы ешқандай іс-қимылсыз күтті, содан кейін 1944 жылдың маусым айында Нормандияға қонуды қолдауға қатысты, бұл оқиғаны ол «тарихтағы ең үлкен операция» деп жазды және «оны еш жағдайда жібергім келмейді» деді. Ол Тулонға шабуылда да қатысты. 1949 жылы оған LSE-де саясаттанудан ассистент-лекторлық қызметі ұсынылды. Ол 1972 жылы LSE-ден кетіп, алдыңғы жылдары институтты мазалаған дауларға, әсіресе LSE-нің 1960 жылдардың соңындағы студенттік наразылықтарға жауап беруіне байланысты өзін қиын сезінді. Ол Лидс университетінде Саясаттану профессоры қызметін атқара бастады. Лидстегі уақыт Милибанд үшін бақытсыз болды. Ол көшіп келгеннен кейін көп ұзамай жүрек талмасына шалдықты және бөлім басшысы ретіндегі әкімшілік жауапкершіліктен ләззат алмады. 1985 жылы оның «Британиядағы жаңа ревизионизм» атты мақаласы «New Left Review» журналының 25 жылдығына арналған санында жарық көрді, онда ол «Марксизм бүгін» журналымен байланысты Эрик Хобсбаум және Стюарт Холл сияқты авторларға жауап берді. Олардың арасындағы айырмашылықтарға қарамастан, Хобсбаум Милибандтың көп жылдық досы болды. Өмірінің соңғы жылдары жүрек ауруларымен күресіп, 1991 жылы жүрек айналдыру операциясы жасады. Ол 1994 жылдың 21 мамырында 70 жасында қайтыс болды. Ол әйелі мен ұлдарынан аман қалды. Ол Карл Марксқа жақын орналасқан Хайгейт зиратында жерленген. Оның соңғы кітабы «Скептикалық дәуір үшін социализм» 1994 жылы, оның қайтысынан кейін жарық көрді. Ол болат өндіруші Дэвид Козактың қызы және сонымен қатар LSE-дегі оның бұрынғы студенті болды. Олар Примроуз-Хиллде, содан кейін Оңтүстік Кенсингтондағы Болтон-Гарденсте үй салып, 1965 жылы Дэвид және 1969 жылы Эдвард есімді екі ұл тәрбиеледі.
Learning to speak English, Ralph gained a place at Acton Technical College (now Brunel University) in west London with the help of the League of Nations' Commission for Refugees in January 1941. After completing his course there, he gained the help of the Belgian government in exile to study at the London School of Economics (LSE). He had become interested in Marxism and revolutionary socialism, and visited the grave of Marxism's founder Karl Marx in Highgate Cemetery in north London, to swear an oath to "the workers' cause". His initial exhilaration soon wore off as months passed without seeing action, then in June 1944 he took part in supporting the Normandy landings which he wrote was "the biggest operation in history" and he "would not miss it for anything". He saw further action at the Toulon landings. In 1949 he was offered an assistant lectureship in political science at the LSE. He left the LSE in 1972, having found himself torn by the controversies which had beleaguered the institution over the preceding few years, particularly the LSE's responses to student protests in the late 1960s. He took up the post of Professor of Politics at the University of Leeds. The time at Leeds was an unhappy period for Miliband. He suffered a heart attack soon after the move, and did not enjoy the administrative responsibilities as a head of department. In 1985, his essay "The New Revisionism in Britain" appeared in the 25th anniversary issue of the New Left Review in which he responds to writers associated with the Marxism Today magazine such as Eric Hobsbawm and Stuart Hall. Despite their differences, Hobsbawm had been a long standing friend of Miliband. He suffered from cardiac problems in later life, and had a bypass operation in 1991. He died 21 May 1994. aged 70, survived by his wife and sons. He is buried in Highgate Cemetery, close to Karl Marx. His last book, Socialism for a Sceptical Age, was published in 1994, after his death. She was the daughter of a steel manufacturer, David Kozak, with a Polish Jewish heritage, and also one of his former students at the LSE. They made a home in Primrose Hill, and later in Bolton Gardens, South Kensington, and had two sons, David in 1965 and Edward in 1969.
Дэвид және Эд Милибэнд
Оның екі ұлы да Еңбек партиясының саясаткерлері болды, ал 2007 жылы олар 1938 жылдан бері министрлер кабинетінде бірге қызмет ететін алғашқы бауырластар болды. Оның үлкен ұлы Дэвид 2001 жылдан 2013 жылға дейін Оңтүстік Шилдс округінен парламент депутаты болды. 2005 жылдан 2010 жылға дейін ол кабинетте қызмет етті, соңғы кезде (2007 жылдан бастап) Сыртқы істер министрі болды. Оның кіші ұлы Эд 2005 жылы Донкастер Солтүстік округінен Еңбек партиясының депутаты болып сайланды. 2007 жылдан 2008 жылға дейін ол Министрлер кабинетінде Үшінші сектор жөніндегі министр болып қызмет етті және 2010 жылғы жалпы сайлауға арналған Еңбек партиясының сайлау бағдарламасын жасады. 2008 жылдың қазан айында Эд жаңа құрылған Энергетика және климаттық өзгерістер министрлігінің (DECC) хатшысы болып тағайындалды. 2010 жылдың 25 қыркүйегінде ол Еңбек партиясының 20-шы төрағасы болды. "The Independent" газетінің журналисі Энди Максмит Ральф, Дэвид және Эдтің өмірін салыстыра отырып, үлкенінің "асылдығы мен драматизмі" бар екенін, ал ұлдарының "тұрақты, прагматикалық саяси мансабында" мұндай қасиеттердің жоқ екенін айтты. Еңбек партиясы төрағасының кеңсесі былай деп мәлімдеді: [Эд Милибэнд] Daily Mail газетінің қайтыс болған әкесінің беделін әділ бағалауын қалайды. Газет әкесінің абыройын жоққа шығармай, бастапқы мәлімдемесін қайталап отыр. Бұл Daily Mail-дің беделін одан әрі төмендетеді. Бұл газеттің соғыс ардагері, нацистерден қашқан еврей және көрнекті ғалымға қатысты ұстанымы біздің саяси пікірталасымызда күтуге болатын құндылықтар мен әдептіліктерді көрсетеді ме, жоқ па, соны халық өзі бағалайды. Эд Милибэндтің жауабы саяси спектрдің барлық бөлігінен қолдау тапты және консервативті премьер-министр Дэвид Кэмерон да оны мақұлдады. Mail on Sunday газетінің тілшісі Эд Милибэндтің інісінің жеке қоштасу рәсіміне бұзып кіргені анықталғаннан кейін газет тобының иесі Лорд Роттермир және жексенбілік газеттің редакторы осы іс үшін кешірім сұрады.
The journalist Andy McSmith of The Independent, in comparing the lives of Ralph, David and Ed, said that the elder figure had a "nobility and a drama" that was lacking in his sons' "steady, pragmatic political careers". The Labour leader's office responded:[Ed Miliband] wanted the Daily Mail to treat his late father's reputation fairly. Rather than acknowledge it has smeared his father, the newspaper has repeated its original claim. This simply diminishes the Daily Mail further. It will be for people to judge whether this newspaper's treatment of a war veteran, Jewish refugee from the Nazis and distinguished academic reflects the values and decency we should all expect in our political debate. Ed Miliband's response gained support from across the political spectrum, and was endorsed by the Conservative Prime Minister David Cameron. When it was found that a Mail on Sunday reporter had intruded on the private funeral of Ed Miliband's uncle, the newspaper group's proprietor Lord Rothermere and the Sunday paper's editor apologised for this.
Липман-Милибанд қоры
1974 жылы Милибандтың досы Майкл Липман социалистік білім беруді қаржылай қолдау үшін Липман қорын құрды. Милибанд осы қордың алғашқы төрағасы болды және өмірінің соңына дейін қызмет етті. Милибанд Джон Савиллді, оның әйелі Марионды, сондай-ақ Хилари Уэйнрайт және Дорин Масси сияқты социалистік білім беру саласындағы көрнекті ғалымдарды, академиктерді және сарапшыларды қорға шақырды. Милибандтың қайтыс болғаннан кейін, оның көп жылдық еңбегін еске алу үшін қор Липман-Милибанд қоры болып өзгертілді. Қор социалистік білім беруді қаржылай қолдауды жалғастырып, түрлі білім беру жобаларына үнемі гранттар ұсынады.