Глостерширдегі Фром өзені: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Фром өзені – Англияның Глостершир графтығында орналасқан шағын өзен. Оны Глостерширдегі басқа бір Фром өзенінен, Бристоль Фромнан және жақын орналасқан Херефордширдегі Фром өзенінен ажырату керек. Өзеннің ұзындығы шамамен 40 шақырымды құрайды. Ол бастауын Котсволд жартасының жоғары бөлігінен алып, кеңінен батысқа қарай ағады. Бастапқыда өзен тар, тік беткейлі аңғар арқылы ағып өтеді, оны Темза және Северн каналы және «Алтын аңғар» темір жолымен бөліседі. Өзендегі ең ірі қала – Страудтан төмен ағысында, бірнеше сала өзендердің қосылуынан толысып, аңғар кеңейеді, арна екіге бөлініп, кейін бірігіп, жалғыз арнаға айналады. Өзен және оның салалары Domesday Book заманынан бері диірмендерді іске қосу үшін пайдаланылып келген. Алғашқы диірмендер астық ұнтақтау үшін қолданылса, кейіннен өзен жүн өнеркәсібі үшін маңызды болды, бірақ 19 ғасырдың басында бірнеше дағдарыстарды бастан өткерді. Осы аймақ сол кезде жүріп-тұру таяқтары мен қолшатыр таяқтарын өндірумен танымал болды, бұл сала 20 ғасырдың ортасына дейін сақталды. 1810 жылдардан бастап бу машиналары орнатылды, бірақ олар көбінесе су қуаты жеткіліксіз болған жағдайларда су қуатына көмек ретінде пайдаланылды, оны толығымен алмастырмады. Диірмендердің тоқтатылуына қарамастан, өзен бойында көптеген диірмен ғимараттары сақталған, олардың көпшілігі архитектуралық ерекшеліктері үшін ескерткіштер тізіміне енгізілген. Өзен жылдар бойы өзгерістерге ұшырады, оның ішінде диірмендерді қуаттандыру мақсатында. Алғашқыда оны Страудқа дейін кеме жүзуге жарамды етуге тырысты, крандарды пайдаланып, бір деңгейдегі қайықтардан контейнерлерді басқа деңгейге көшірді, мұнда диірмен тоғаны кеме жүруге кедеріс келтірді. Жоба құрылыс құнының жоғары болуы және контейнерлерді тиеуге кеткен уақыттың көптігіне байланысты аяқталмай қалды. Кейіннен Stroudwater Navigation арқылы байланыс қамтамасыз етілді – бұл канал өзеннің Северн өзенінен Уоллбриджге дейінгі бағытын ұстанды және 1779 жылы ашылды. Кейіннен Темза және Северн каналының құрылысы арқылы Темза өзеніне дейін кеңейтілді, ол 1789 жылы ашылды. Қазір екеуі де Cotswold Canals Trust құрамына кіреді және қайта жаңартылуда. Екі каналдың түйіскен жеріне жақын кішкентай бөлігі 1950 жылдары су тасқынынан қорғану схемасының бөлігі ретінде Фромның үш саласы оларға аударылғандықтан, негізгі өзен ретінде жіктеледі. Көптеген тарихи бөгеттер мен қазіргі заманғы су тасқынынан қорғау құрылыстарына қарамастан, өзен қатты өзгерген деп жіктелмейді, бірақ оның арнасының өзгеруі, каналдарды жабдықтау және ауыз су өнеркәсібі үшін алынатын су көлемі Су шеңберлік директивасының талаптарына сәйкес су сапасы орташа деңгейде бағаланады, өйткені екі фактор да балықтардың өзен бойымен еркін қозғалу қабілетіне әсер етеді.

The River Frome, once also known as the Stroudwater, is a small river in Gloucestershire, England. It is to be distinguished from another River Frome in Gloucestershire, the Bristol Frome, and the nearby River Frome, Herefordshire. The river is approximately 25 mile (40 km) long. It flows broadly westwards, from its source high up on the Cotswold escarpment, initially through a narrow, steep sided valley, which it shares with the Thames and Severn Canal and the Golden Valley line railway. Below Stroud, the main town on the river, it is swelled by flows from several tributaries, and the valley opens out, with the channel splitting into two before reuniting into a single channel. The river, as well as its tributaries, has been used for milling since the time of the Domesday Book. Some early mills were used for milling corn but subsequently the river was important for the woollen industry, until that experienced a series of depressions in the early 19th century. The area then became known for the production of walking sticks and umbrella sticks, an industry that lasted into the mid 20th century. Steam engines were installed from the 1810s onwards, but were often used to assist when water power was insufficient, rather than to replace water power. Despite the demise of milling, many mill buildings survive along the course of the river, a significant number of which are listed buildings, in recognition of their architecture. The river has undergone modification over the years, not least to power the mills. There was an early attempt to make it navigable as far as Stroud, using cranes to move containers from boats at one level to those at another level, at places where a mill dam prevented through navigation. The scheme was abandoned before it was completed, due to the cost of construction and the time taken to tranship the containers. Communication was later provided by the Stroudwater Navigation, a separate canal which followed the route of the river from the River Severn to Wallbridge and opened in 1779. This was later extended through to the River Thames by the construction of the Thames and Severn Canal, which opened in 1789. Both are now part of the Cotswold Canals Trust, and are being restored. A small part of both canals near their junction is classified as a main river, because three of the tributaries of the Frome were diverted into them in the 1950s as part of a flood prevention scheme. Despite the number of historical weirs and modern flood defence structures, the river is not classified as heavily modified, although the modification of its channel, together with the volume of water abstracted to supply the canals and for the drinking water industry, means that its water quality is only rated moderate under the terms of the Water Framework Directive, as both factors affect the ability of fish to move freely along the river.

Курс

Фром өзені өзен алабының солтүстік-шығысындағы Котсволд тіктелігінен басталып, бастапқыда оңтүстікке қарай ағып, кейін батысқа бұрылады. Холи Брук немесе Холли Брукпен қосылғаннан кейін Уайтхолл көпірінде Экологиялық агенттіктің жіктеуі бойынша маңызды өзенге айналады. Өзен тік беткейлі тар аңғарда орналасқан, жоғарғы ағысында оны Темза және Северн каналы және Алтын аңғар теміржол бағытымен бөліседі. Ол солтүстікке қарай ағып Страудқа жетеді, содан кейін батысқа қарай Еблби Миллге дейін ағады, онда оның ағыны өлшенетін станция орналасқан. Страудтан төмен қарай өзен бағытын Строудвотер навигациясымен бөліседі, ол Темза және Севернмен бірге қазір қайта жаңартылып жатқан Котсволд каналдарының бір бөлігі болып табылады. Соңғы бөлігі солтүстік-батысқа қарай ағады, бірақ оның көп бөлігі Бристоль қаласын ауыз сумен қамтамасыз ету үшін Глостер және Шарпнесс каналына бұрылады. Көп бөлігінде өзеннің түбінде оолиттік әктас және лиастық құмтас жатыр. Эблбиден төмен өзен аңғары кеңейіп, су тасқыны алабына айналады, арна екіге бөлініп, Черчендте қайта бірігеді. Бұл соңғы бөліктің үлкен бөлігі төмен жатқан жерлерді су басудан қорғау үшін жағалаумен қоршалған.

Жоғарғы ағысы

Фром бірнеше бұлақтардан Nettleton (Бирдлиптен оңтүстік-шығысқа қарай шамамен бір шақырымдай) және Climperwell Farm (Бримпсфилдтен оңтүстік-батысқа қарай) бұлақтарынан бастау алады. Екі тармақ Кадл Грин мен Сайдтан оңтүстікке қарай Мизерден паркінде кездеседі, бұл II* санатқа жататын, паркі мен бағы бар үй. Оның құрылысын 1620 жылы сэр Уильям Сэндис бастаған, ал 1919 жылы өрт салдарынан зақымданғаннан кейін 20-шы ғасырда Эдвин Лютенс қайта жаңғыртқан. Фром оңтүстікке қарай ағысын жалғастырып, Эджворт Миллдің орнынан өтеді және Пинбери Паркінің батыс шекарасын құрайды. Бұл орманды аймақта 20-шы ғасырдың басындағы терассалық бақтар мен 16-шы ғасырға жататын шағын үйлер орналасқан. Ол оңтүстік және батысқа қарай ағып, Хенвуд пен Дорвелдегі тоқтап тұрған диірмендерден өтіп, Даневей мен Саппертонға жетеді, онда Саппертон туннелінен Тамаза және Северн каналы пайда болады. Канал бастапқыда өзеннің солтүстік жағалауында орналасқан және өзеннің көп бөлігі бойымен параллель ағып жатады. Оңтүстікке қарай ағатын Холи Брук каналдың астынан өтіп, өзенге қосылады. Фрэмптон Манселлдің солтүстігінде Алтын аңғарға кіргенде, оған жақын маңдағы Саппертон теміржол туннеліне қарай жүретін теміржол желісі қосылады. Өзен батысқа қарай Чалфорд өнеркәсіптік аймағына қарай жалғасады, онда ол A419 Cowcombe Hill көпірі мен каналдан өтеді. Ол 1870 жылы Уильям Дэнджерфилд салған Блис Миллдегі Жаңа диірменмені қамтиды, ол 18 қаптамасы бар үш қабаттан тұрады. Бір аркалы кішкентай көпір Бисли мен Минчингемптонды өзеннен алып өтеді. Бұл жол 1800 жылы жолдың бағыты өзгерген кезде салынған. Көпірдің астында қазір кеңсе ретінде пайдаланылатын 19-шы ғасырдың басындағы Белведер диірменінің диірмен тоғаны орналасқан. Брукссайд - 17-шы ғасырдың соңында салынған, 1730 жылы екі қабатты қосымша салынған үш қабатты жеке үй, ол Айлс Миллдің бір бөлігі болды. Өзен мен канал арқылы теміржол өтеді, ол аңғардың солтүстік жағына қарай қозғалады. Батысында 1820 жылы Сэмюэл Клаттербак үшін салынған Сент-Мэри диірмені орналасқан. Жақын жерде 16-шы ғасырдың соңында диірмен иесіне салынған Сент-Мари үйі және бірнеше тоқымашылар коттедждері бар, олардың кейбіреулері 16-шы ғасырдың соңына, ал кейбіреулері 17-шы ғасырдың соңына жатады. Екінші диірмен ғимараты Сент-Мэри диірменінің солтүстігінде орналасқан. Ол 18-шы ғасырдың басына таанды, 19-шы ғасырдың ортасында шамырауы бар. Уимберли Миллзден өткеннен кейін теміржол виадугы теміржолды Бримскомбтің оңтүстік шетіндегі Борн Миллз ғимараттарының арасынан өтіп, аңғардың оңтүстік жағына қайтарады. Жақын жерде тағы бір шағын, үш қабатты, сондай-ақ 19-шы ғасырдың басына жататын, бір кездері гиг-мельница болған, ал теміржолдың оңтүстігінде жүнді кептіруге арналған пеш бар. Киіз өндірісін бастамас бұрын, 1690 жылы екі толу фабрикасы болған, ал 1820 жылы сайттың бір бөлігі жүгері фабрикасы ретінде пайдаланылған. 1860 жылы ол матрац жүнін, диірменнің шамын және сапасыз бұйымдарды жасап шығаратын болды, оларды 1901 жылы жиһаз жасаумен алмастырды. ХХ ғасырдың ортасында таяқ жасап шыққаннан кейін, бұл жер қазір жеңіл өнеркәсіп үшін пайдаланылады, ал жүн пешін қойма ретінде пайдаланады. Бримскомб портының батыс шетінде, Северн өзенінен келген арбалар мен Темзадан келген баржалар арасында тауарлар тасымалданатын Порт Милл болды. Бұл, бәлкім, 17-шы ғасырда жұмыс істеп тұрған, бірақ 1744 жылы Порт Милл ретінде қайта салынған Филдс Миллдің орны болған. Бримскомб порты 1785 жылы салынған, және диірменді ескеріп, канал диірменнің батысына өзенді кесіп өтуі керек болды. Диірменде орталық су мұнарасы және оған қосылған үш қанат бар, ол 20-шы ғасырдың басына дейін мата өндірісі үшін пайдаланылған. 1948 жылы ол Бенсонның құрал-саймандар цехы болып, содан бері кеңселерге айналдырылды. Бримскомб портынан кейін өзен солтүстік-батысқа қарай Страудқа қарай бұрылады. Бұрын Бримскомби Миллді қуаттайтын үлкен диірмен тоғаны әлі күнге дейін өзенмен тамақтанады, бірақ Хоуп Миллге арналған тоған толтырылды. Феникс темір комбинатының орнын сауда-саттық елордасы алып жатыр, содан кейін Хам Милл орналасқан. Бұл 19-шы ғасырдың басында салынған төрт қабатты блоктан тұрады, оның батысында үш қабатты қанаты бар. Су дөңгелегінің орны қанат ішінде сақталғаны анықталды. Жақын жерде XVIII ғасырдың басында немесе ортасында салынған екі кішкентай көпір бар, олар қазір жеке бақта орналасқан. Өзен Гриффин Милл қонысы арқылы Стаффорд Миллске дейін жалғасады.

The Frome rises from several springs at Nettleton (about a mile southeast of Birdlip) and in springs at Climperwell Farm (southwest of Brimpsfield). The two branches meet just south of Caudle Green and Syde in Miserden Park, a grade II* listed house with park and garden, which was begun by Sir William Sandys in 1620, and remodelled in the 20th century by Edwin Lutyens after fire damage in 1919. The Frome continues to meander its way south passing the site of Edgeworth Mill and forming the western boundary of Pinbury Park, a wooded area containing early 20th century terraced gardens and a country house dating from the 16th century. It continues to flow to the south and west past disused mills at Henwood and Dorvel to reach Daneway and Sapperton, where the derelict Thames and Severn Canal emerges from Sapperton tunnel. The canal is initially on the north bank of the river, and runs parallel to the river for most of the rest of its course. Holy Brook, which flows southwards, passes under the canal to join the river. As it enters Golden Valley to the north of Frampton Mansell, it is joined by the Golden Valley line, a railway which runs from to and emerges from the Sapperton railway tunnel nearby. The river continues westwards to Chalford industrial estate, where it is crossed by the A419 Cowcombe Hill bridge and the canal. It is spanned by the New Mill at Bliss Mill, built by William Dangerfield in 1870, and consisting of three storeys with 18 bays. A small bridge with a single arch carries the Bisley to Minchinhampton road over the river. It was built around 1800 when the road was diverted. Below the bridge is the mill pond for Belvedere Mill, an early 19th century cloth mill now reused as offices. Brookside is a detached three storey house dating from the late 17th century, with two storey additions made in 1730, which was part of Iles's Mill. Both the river and canal are crossed by the railway, which moves to the north side of the valley. To the west is St Mary's Mill, build in 1820 for Samuel Clutterbuck. Nearby is St Mary's House, built for the mill owner in the late 16th century, and several weavers' cottages, some dating from the late 16th century and some from the late 17th century. A second mill building lies just to the north of St Mary's Mill. It dates from the early 18th century, and has a mid 19th century chimney. After passing Wimberley Mills, a railway viaduct carries the railway back to the south side of the valley, passing between the buildings of Bourne Mills, on the southern edge of Brimscombe. Nearby is another small mill building with three storeys, also dating from the early 19th century, which was probably once a gig mill, while to the south of the railway viaduct is a former wool stove, where scoured and dyed wool was heated to dry it out. Prior to cloth manufacture, there were two fulling mills there in 1690, and part of the site was used as a corn mill in 1820. By 1860, it was making mattress wool, mill puff and shoddy, which had been superseded by cabinet making by 1901. After making walking sticks in the mid 20th century, the site is now used for light industry, and the wool stove is used as a store. To the western end of Brimscombe Port, where goods were transferred between trows from the River Severn and Thames barges from the Thames, was Port Mill. This was probably the site of Field's Mill, which was operational in the 17th century, but had been rebuilt as Port Mill by 1744. Brimscombe Port was constructed around 1785, and had to take account of the mill, with the canal crossing the river to the west of the mill. The mill consists of a central water tower with three ranges attached to it, and was used for cloth production until the early 20th century. In 1948 it became Benson's Tool Works, and has since been converted into offices. After Brimscombe Port, the river turns northwest towards Stroud. The large mill pond that formerly powered Brimscombe Mill is still fed by the river, but that for Hope Mill has been filled in. A trading estate occupies the site of the Phoenix Iron Works, after which is Ham Mill. This consists of a four storey block dating from the early 19th century, with a three storey west wing. The pit for the water wheel is thought to be intact within the wing. Nearby are two small bridges dating from the early or mid 18th century, which now stand in a private garden. The river continues through the Griffin Mill estate to reach Stafford Mills.

Строудтың астында

Боубриджде 19 ғасырға жататын бояу зауыты, қазір Orchard және Peers қоймасы ретінде пайдаланылады. Арунделл диірменінің диірмен тоғаны әлі де сақталған, ал 17 ғасырға жататын бояу жұмыстары ағаш шеберханасына және коттеджге айналдырылған. Канал өзеннің солтүстік жағына өтеді, ал виадук темір жолды өзен мен доктор Ньютон жолы арқылы алып өтеді – бұл каналдың бағытымен салынған айналма жол, қазір оның өзінің айналмасы бар. Виадуктан кейін Строуд теміржол станциясы орналасқан. Айналма жолдың оңтүстігінде, өзенмен шектесетін тар жер тілкесі Фром Банкс табиғи қорығы ретінде басқарылады. Ол округтік кеңеске тиесілі, бірақ күнделікті басқару Глостерширдің жабайы табиғат қоры мен Страуд аңғарлары жобасының жауапкершілігінде. Өзен Уолбридж Миллс орнын айналып жартылай шеңбермен өтеді, онда екі қабатты Уолбридж Милл баспа бөлімі әлі де тұр, бұл ғимарат 18 ғасырға жатады. А46 Бат жолы өзен Лоджмур Миллске жетуден бұрын өтеді, ол 1871 жылы Бримскомбелік сәулетші Джеймс Феррабидің жобасы бойынша қайта салынған, ал 1815 жылы өрт салдарынан бұрынғы диірмен қирағаннан кейін жаңадан тұрғызылған. Жақын орналасқан кеңселер, коттедждер және көпірлердің тобы мұражайға енген ғимараттар құрайды, ал оларды тікелей төменгі ағыста орналасқан Fromehall Mills толықтырады. Басты ғимарат 19 ғасырдың басына жатады, ал басқа ғимараттардың бір бөлігі 17 және 18 ғасырларға жатады. Өзен А419/А46 айналма жолының астында Дадбриджге дейін жалғасады және Авенинг пен Найлсворттан солтүстікке қарай ағатын Найлсворт ағысымен қосылады. Көшпелі жерге жеткенше, Найлсворт ағысы 1849 жылдан бастап бес қабатты ғимаратқа, қазір Sainsbury супермаркетінің тұрақ орнына айналған Dudbrige Flour Mill-ді қуатпен қамтамасыз еткен. Батысқа қарай біршама әріде 1818 жылы Стэнли мен Стивен Клиссольд үшін салынған жүнді диірмен – Еблби Милл орналасқан. 1862 жылы сағат мұнарасы мен қосымша ғимараттар салынды, ал ғимарат 1987-1990 жылдары Stroud аудандық кеңесінің кеңсесі ретінде жөндеуден өтті. Келесі сақталған диірмен орны – Ebley Corn Mills, қазіргі үш қабатты ғимарат 19 ғасырдың басына жатады. Көп ұзамай өзен бірнеше бөгеттер арқылы екі арнаға бөлінеді. Оңтүстік тармақтан A419 Ebley айналма жолы өтеді, бұл жерде Мидленд теміржолының бұрынғы Найлсворт тармағының бағытымен жүреді. Бұрын Стэнли Миллзді қуатпен қамтамасыз еткен үлкен диірмен тоғаны каналдың солтүстігінде орналасқан. Диірмен және кеңселер 1813 жылдан бастап салынды, ал қосымша ғимараттар 1825 жылдан бастап салынды. Бұл бастапқыда бес қабатты L пішіндес ғимарат болды, отқа төзімді ғимаратты салудың алғашқы әрекеттерінің бірі, құйма темір қаңқасы және кірпішпен қиылысқан күмбезді және тақталы едендері бар. Бенджамин Гиббонс ерекше сапалы темір бұйымдарын жасады, ал диірмен 1884 жылы болған үлкен өрттен аман қалды. Кірпіш пен темір жұмысының сапасының арқасында ғимарат I дәрежелі тізімге енгізілген. Ол 1985 жылға дейін мата өндірісінде қолданылып келді. Сондай-ақ, 1815 жылдан бастап сақталған қойма ғимараттары мен 1854 жылы диірменде пайдаланылған алғашқы электр тоқыма станоктарын орналастыру үшін салынған электр тоқыма станоктары сарайы да бар. Оңтүстік арна Стенли Даунтон ауылы арқылы және Бристоль-Эксетер теміржолындағы виадук астында Бирдс-Миллге дейін жалғасады. 18 ғасырдың аяғына таман салынған шеберханалар тізімге енгізілген ғимараттар болып табылады және Леонард Стэнли үйімен бірге топтасады, бұл үй 1800 және 1830 жылдар аралығында салынған, бірақ қазір үш үйге айналдырылған, сондай-ақ 18 ғасырдың аяғында диірмен басқарушысы үшін салынған Splash Cottage. Милленд Милл 1790-1820 жылдар аралығында Истингтон еншісінде Генри Хикс салған үш диірменнің бірі болды, бұл диірмен 14 ғасырға жататын диірменнің орнында салынды. 1939 жылы ол жүгері диірменіне айналдырылды, ал 1968 жылы пайдаланылмай қалды. Көп ұзамай өзен солтүстік арнаға қайта қосылады. Бастапқыда бұл Stroudwater Navigation-ке жақын және бұрын Ryeford Saw Mill болған ғимараттардың астында өтеді. Содан кейін ол 1875 жылы мата өндірушісі R S Davies үшін салынған Upper Mills-ке жету үшін A419 Ebley Bypass арқылы өтеді. Оның артында 18 ғасырдың аяғында екі сегменттік аркасы бар көпір Даунтон Роудты өзеннен өткізеді, ал Стоунхаустың оңтүстігінде өзен Бристоль-Эксетер теміржолындағы теміржол беткейінен өтіп, Бонд Миллге жетеді. Ағыстың төменгі жағында орналасқан каналдар кешені бір кездері Черчэнд Жүнді Диірмендерінің бөлігі болған, содан кейін екі канал қайта қосылған. Соңғы бөлімінде ол қысқа қашықтыққа Stroudwater Navigation ағысын алып, Saul Junction-те екі бөлек арна ретінде Gloucester және Sharpness каналынан өтеді және Upper Framilode-те Северн өзеніне кіреді.

At Bowbridge a 19th century dye works, now used as a warehouse by Orchard and Peers is all that remains of Bowbridge Mill. The millpond for Arundell Mill still exists, and the associated 17th century dye works has become a carpenter's shop and a cottage. The canal crosses to the north side of the river, and a viaduct carries the railway over the river and Dr Newton's Way, a bypass built over the course of the canal, which now has its own bypass around the road. Beyond the viaduct is Stroud railway station. The narrow strip of land bordering the river to the south of the bypass is managed as Frome Banks nature reserve. It is owned by the county council, but day to day management is the responsibility of Gloucestershire Wildlife Trust and Stroud Valleys Project. The river loops in a semi circle around the site of Wallbridge Mills, where the two storey Wallbridge Mill Printing Department still stands, the building dating from the 18th century. The A46 Bath Road crosses before the river reaches Lodgemoor Mills, rebuilt in 1871 73 to the designs of James Ferrabee, an architect from Brimscombe, after a fire destroyed the previous mill, dating from 1815. Nearby offices, cottages and a bridge form a group of listed buildings, which are complemented by Fromehall Mills, immediately downstream. The main building dates from the early 19th century, but some of the other buildings date from the 17th and 18th centuries. The river continues under the A419/A46 roundabout at Dudbridge and is joined by the Nailsworth Stream, flowing northwards from Avening and Nailsworth. Just before the junction, Nailsworth Stream fed Dudbrige Flour Mill, a five storey building dating from 1849 which is now hemmed in by the car park of a Sainsbury's supermarket. A little further to the west is Ebley Mill, a woollen mill that was built for Stanley and Stephen Clissold in 1818. A clock tower and extension were added in 1862, and the building was extensively refurbished in 1987 90 to become the offices for Stroud District Council. The next extant mill site is that of Ebley Corn Mills, where the present three storey building dates from the early 19th century. Soon afterwards, the river splits into two channels at a series of weirs. The southern branch is crossed by the A419 Ebley bypass, which at this point follows the course of the former Nailsworth Branch of the Midland Railway. A large mill pond lies to the north of the channel, which formerly powered Stanley Mills. The mill building and offices date from 1813, with additional buildings dating from 1825. It was originally a five storey L shaped building, one of the early attempts to build a fireproof building, using a cast iron frame with brick cross vaulting and flagstone floors. Benjamin Gibbons manufactured the iron work, which is of exceptional quality, and the mill survived a major fire in 1884. Because of the quality of the brickwork and ironwork, the building is grade I listed. It was still used in the manufacture of cloth in 1985. The site also retains some storage buildings dating from 1815, and the power loom shed, built in 1854 to house the first power looms used at the mill. The southern channel continues through the hamlet of Stanley Downton and under a viaduct on the Bristol to Exeter Railway to reach Beard's Mill. The workshops, dating from the late 18th century are listed buildings, and form a group with Leonard Stanley House, once the mill owner's house dating from 1800 and 1830 but now converted into three houses, and Splash Cottage, built for the mill manager in the late 18th century. Millend Mill was one of three built by the clothier Henry Hicks in the parish of Eastington between 1790 and 1820, this one occupying the site of a 14th century mill. It had been converted to a corn mill by 1939, and was out of use by 1968. Shortly afterwards, the river rejoins the northern channel. From its beginning, this runs close to the Stroudwater Navigation and under the buildings which were formerly Ryeford Saw Mill. It then passes under the A419 Ebley Bypass, to reach Upper Mills, built in 1875 for the cloth manufacturer R S Davies. Beyond it, a late 18th century bridge with two segmental arches carries Downton Road over the river, and to the south of Stonehouse the river passes through the railway embankment on the Bristol to Exeter Railway to reach Bond's Mill. The complex of channels further downstream were once part of Churchend Woollen Mills, and then the two channels reunite. On the final section, it occupies the course of the Stroudwater Navigation for a short distance, passes under the Gloucester and Sharpness Canal as two separate channels at Saul Junction and enters the River Severn at a sluice at Upper Framilode.

20 ғасыр

Темза және Северн каналы 1933 жылы қолданыстан шығарылды, ал Страудвотер навигациясы 1941 жылы тасымал жұмысын тоқтатты, бірақ 1954 жылы Парламент актісі қабылданғанға дейін ресми түрде жабылмады. Одан кейін Строуд қаласынан өтетін канал су тасқынынан сақтану схемасының бір бөлігі ретінде пайдаланылды. Төменгі Уоллбридж шлюзінің, Фаундри шлюзінің және Дадбридж шлюзінің жоғарғы қақпалары бетон бөгеттермен алмастырылды, олар су деңгейін қалыпты ағымда кеме жүзуге қолайлы деңгейден шамамен 3,3 фут (1 метр) төмен ұстады. Бұрын каналдың астынан өтетін үш арна оған бұрылды: Слад Брук (оның көп бөлігі Строуд қаласының астында өтеді), Пэйнсвик арнасы және Руском Брук. Содан кейін Эблейде канал өзенмен біріктірілді. Осының салдарынан, каналдың бұл бөлігі "басты өзен" деп жіктеледі. Қазір каналдың бұл бөлігі қайта жаңартылып, шлюздер қайта қолданысқа енгізілгендіктен, жаңарту жобаларында үлкен су ағындарын қабылдау ескерілді және үш арнаның толық су ағынын өткізе алатын жер асты шұңғырлары қарастырылды. Судың Фром өзеніне құятын жерінде, су арнасынан шығатын жерге жаңа бөгет салынды, ал каналды жоғары су деңгейінен қорғау үшін бөгеттің артында су тасқынынан сақтайтын қақпалар орнатылды. 1954 жылы канал жабылғаннан кейін жерді мелиорациялау жұмыстары Локхэм сифонының алынып тасталуына әкеп соқты. Сифонның батысында канал мен өзен бір-біріне параллель өтеді, олардың арасында тар жер тілігі болды. Өзен арнасының өткізу қабілетін арттыру үшін арадағы жер тілігі алынып тасталды және каналдың оңтүстік жағына бульдозермен итерілді. Бұл өзенге арнаны кеңейтіп, бастапқы арнамен және каналдың солтүстік жағымен біріктірді. Каналды қайта жаңартуға қаржы бөлінгендіктен, бұл бөлік 2023 жылдың соңына қарай кеме жүзуге қолайлы болады деп күтілуде, бұл канал мен өзеннің қайтадан бір арнаны бөлісуін қамтиды, екеуі де Уитминстер шлюзінде, Уитминстер бөгеттерінен жоғары орналасқан жерде айырылады. Уитминстер диірмені 1880 жылға дейін бұзылған. 1970 жылдардың басында Уитминстердегі бөгеттер өзгертілді, соның нәтижесінде өзеннен ағып келетін судың көп бөлігі Строудвотер навигациясының қалдықтарына, одан Глостер және Шарпнесс каналына бағытталды. Бұл су Шарпнесске жақын жердегі каналдан алынып, Бристоль су компаниясының Пуртон тазарту станциясында тазартылады. Пуртон алаңындағы жұмыстар 1970 жылдың 24 тамызында басталды, ал тазартылған суды 29 шақырым қашықтықтағы Паклчерч су қоймасына жеткізу үшін құбыр желісі салынды. Жобаның құны 8,8 миллион фунт стерлингті құрады және Бристоль қаласын жаңа сумен қамтамасыз етті, ал станция 1973 жылдың сәуірінде жұмысын бастады.

The Thames and Severn Canal was abandoned in 1933 and the Stroudwater Navigation ceased to carry any trade in 1941, although it was not formally abandoned until an Act of Parliament was obtained in 1954. Shortly afterwards, the canal channel through Stroud was used as part of a flood relief scheme. The top gates of Lower Wallbridge Lock, Foundry Lock and Dudbridge Lock were replaced by concrete weirs, which maintained water levels at normal flows around 3.3 feet (1 m) lower than navigable levels had been. Three streams that formerly passed under the canal were diverted into it: Slad Brook (much of which is culverted under Stroud), Painswick Stream and Ruscome Brook. Then at Ebley, the canal was joined to the river. As a consequence, this part of the canal is classed as a "main river". As this section of the canal has now been restored and the locks put back into use, designs for reinstatement had to accommodate large flows and included underground bywash culverts, capable of carrying the full flood flow of all three streams. A new weir which carries a towpath bridge was constructed where the water leaves the canal to enter the River Frome, and a set of floodgates was constructed beyond the weir, to protect the canal from high water levels. After the closure of the canal in 1954, land drainage work resulted in the Lockham syphon being removed. To the west of the syphon, the canal and river ran parallel to one another, with a narrow strip of land between them. To improve the capacity of the river channel, the intervening strip of land was removed, and bulldozed into the southern side of the canal. This produced a much wider channel for the river, consisting of the original channel together with the northern side of the canal. With funding for the reinstatement of the canal approved, this section should be navigable by late 2023, and will involve the canal and river again sharing a channel, with the two parting at Whitminster lock, just upstream of Whitminster weirs. Whitminster Mill had been demolished by 1880. In the early 1970s, the weirs at Whitminster were modified, so that much of the water flowing down the river could be diverted into the remains of the Stroudwater Navigation, and from there into the Gloucester and Sharpness Canal. This water is abstracted from the canal near Sharpness, and treated by Bristol Water's Purton Treatment Works. Work on the Purton site began on 24 August 1970, and a pipeline was constructed to carry the treated water to Pucklechurch service reservoir, 17.8 mile (29 km) away. The project cost £8.8 million and provided a new water supply for Bristol, with the works commencing operation in April 1973.

21 ғасыр

Бримскомбе портындағы өзеннің бағыты Темза және Северн каналын қайта жаңғырту мақсатында портты қайта дамыту аясында өзгеруге дайын. Инфрақұрылымды жақсартуға қатысты жоспарлауға рұқсат 2021 жылдың наурыз айында алынды, бұл Порт Миллге жасалған қазіргі заманғы қосымшаларды бұзуды қамтиды. Канал үшін жаңа арна және өзенге жаңа төсеніш оңтүстікке қарай салынады, ал Порт Миллді кеңейту үшін құбырға жабылып қалған ескі өзен төсеніші толтырылады.

Су энергиясы

Өзеннің көп бөлігі бойындағы диірмендерді қуатпен қамтамасыз ету үшін пайдаланылған. Ағыстың ең жоғарғы тұсында Эджворт диірмені орналасқан, онда 18 ғасырдан бері диірменшіге арналған диірмен мен үй сақталған. Ол 19 ғасырдың ортасында жаңартылып, кеңейтілді, кейіннен шаруашылық үйіне айналды. Ғимарат құрылысынан бері көп өзгермеген, бірақ диірмен машиналарын қалдықтары байқалмайды. 1885 жылы бұл жүгері диірмені ретінде тіркелген. Хенвуд диірмені 1707 жылға дейін салынған, себебі сол жылы ол Бисли ауылындағы Дэневей иелігінің бір бөлігі болған. Ол тастан салынған және граф Батерстқа сатылды, ол оны 20 ғасырдың басына дейін жүгері диірмені ретінде пайдаланды. Сатып алынғаннан кейін көп ұзамай граф Батерст су дөңгелегін Кендал қаласындағы Гилберт Гилкес жасаған су турбинасымен ауыстырды. Жұмыс тоқтағаннан кейін ғимарат құлап, турбина қираған үйіндінің астында қалды, бұл турбинадан алынған қуатты қалай пайдаланғанын түсінуді қиындатады. Ғимарат L тәрізді, екі тоғанға ие болған – үлкен және кішкентай. Турбина кішкентай тоғаннан қуат алған. Дорвал диірмені 1760 жылдардың басында граф Батерст тарапынан салынған, ол диірменші Уильям Фаулерге жалға берілген. Фаулер қайтыс болғаннан кейін, оны Темза және Северн каналы компаниясы сатып алды, ал Ричард Уильям Уолтер Хэнкокс соңғы диірменші болды. Ол шамамен 1890 жылдардың соңында жұмысын тоқтатты, бірақ 1901 жылға қарай бірте-бірте құлап жатқан. Тас пен темірдің көп бөлігі ұрланған, қалғандары қалың өсімдіктердің астында жатыр. Daneway диірмені бумен жұмыс істейтін арақ диірмені болған, ол Темза және Северн каналынан көмірмен қамтамасыз етілді және 1849 жылы іске қосылды. Жылжымалы бу машинасы бірнеше дөңгелек араларды қоздырған, олардың ең үлкенінің диаметрі 2 метрге жетеді. Ағаштардың көп бөлігі жергілікті орманнан алынған. Жергілікті өнеркәсіптер үшін шикі ағашпен қамтамасыз етуден басқа, кейде ол дайын өнімдерді де өндірген, соның ішінде Бирмингемге жіберілген бөшке таяқтарын, ағаш блокты ұстараларды және ағаш сыпырғыштардың саптарын. Даневейде тұратын Эрнест Гимсон ағаштан орындықтар жасаған, бұл процеске сумен жұмыс істейтін тірек токарлық станогы көмектескен. 1914-15 жылдары арақ диірмені жабылғанда бу машинасы Тетбери маңындағы Шиптон Мойндегі диірменге сатылды. 1086 жылы "Соңғы кітап" құрастырылғанда, Чалфорд және Страуд ауылдарын қамтитын Бисли қорасында бес диірмен болған. 1170 жылы Чалфордта үш диірмен тіркелген, олардың барлығы Минчинхемптон қорасына тиесілі болған, ал одан әрі Страудта өзен бойында тағы диірмендер болған. Кейбіреулері 1360 жылға қарай толық диірмендерге айналды, ал көптеген кішкентай диірмендер тек жүгері диірмендері үшін пайдаланылса да, қорада мата өндірісі болған 24 орын анықталған. 1831 жылы Бислиде ауыл шаруашылығынан мата өндірісіне көшу айтарлықтай болды, 277 отбасы табысын ауыл шаруашылығынан, ал 677 отбасы саудадан алған. 1750 және 1820 жылдар аралығында Строудта және одан жоғары 39 мата фабрикасы, ал Строудтан төмен 16 фабрика жұмыс істеген. Фромның көптеген салалары да мата өңдеуге қатысқан, Тодсмур бұлағында жеті, Слад бұлағында он бір, Пэйнсвик ағысында 25, Рускомб бұлағында үш және Найлсвик ағысында 30 орын болған. Осылайша, салыстырмалы түрде қысқа өзенде жұмыс істейтін көптеген диірмендер әр жерде максималды қуат алу үшін арналарды және су дөңгелектерін жобалауда айтарлықтай инженерлік шеберлікті қажет еткен. Ағыстағы диірмендерде судың мөлшері аз болған, бірақ таңертеңнен бастап судың болуы артықшылықты білдірген. Ал өзеннен төменгі ағыстағы диірмендерде судың көлемі көп болған, бірақ ол көбінесе түскі сағатқа дейін, жоғарыдағы диірмендерден босатылғаннан кейін ғана ағып бастаған. XIX ғасырдың басында мата өнеркәсібіне бірқатар дағдарыстар қатты әсер еткен. 1826 жылы Чалфорд ауданында 6000-нан аз халқы бар жерде 2026 адам жұмыссыз қалған. Лондондық комитет өндірістік аудандарға көмек көрсеткен. 1830 жылдары Ост-Инд компаниясы сауда-саттығын тоқтатқанда, олар одан әрі зардап шекті, ал Қытаймен 'сызықты' матаның табысты нарығы жоғалды. Кейбір адамдар көшіп кетті, Австралиядағы Жаңа Оңтүстік Уэльске, Йоркширге және Шрусбериге, бірақ Чалфордтағы мата фабрикаларының көпшілігі аман қалмады, олар оның орнына жібек және таяқ жасауды таңдады. 1840 жылдардың басында жаяу жүріп жүретін таяқ пен шатыр таяқтарын, олардың тұтқалары мен жабдықтарын жасау өзен бойындағы көптеген адамдарға өркендеуді қамтамасыз еткен. Таяқтардың едәуір бөлігі колонияларға және Үндістанға экспортталған, 1930 және 1940 жылдары жаяу жүру таяқтарына сұраныс азайғанша. Өнеркәсіпте маңызды роль атқарған Уильям Денжерфилд, 1845 жылы Тодсмур бұлағындағы Гассаж диірменінде таяқ жасауды бастаған. Бизнес өркендеген, жақын арада ғимараттың сыйымдылығын арттыру қажет болды. Жаңа орын Bliss диірменінде табылды, жабдықтар сол жерге көшірілді, бірақ ағаш бөлшектері Гассаж диірменінде жасала берді. Жұмысшылар жаңа орынға әлемімен, тулармен және мыс құбырлы оркестрмен салтанатты түрде аттанды, ал орын кеңейтілді, басқа диірмен ғимараттары мен 1888 жылы өрт болғаннан кейін салынған жаңа ғимараттар пайдаланылды. 1876 жылға қарай Bliss диірменінде 1006 адам жұмыс істеген, ал материалдарды орын аумалы-тұрақты жеткізу үшін ішкі трамвай пайдаланылған. Су қуаты Глостердегі өндірушіден алынған бу машинасымен ауыстырылды. Басқа компаниялар да таяқтар жасаған, соның ішінде Griffin диірменіндегі Hoopers, ол 1930 жылдардың ортасына дейін сақталған, Henry S Hack, ол 1960 жылдарына дейін Bourne диірменінде шатыр таяқтарын өндірген, және Chalford Stick Company, ол 1903 жылы Чалфордтағы St Mary's диірменін иеленген, және 1981 жылға дейін онда таяқ жасауды жалғастырған. Содан кейін олар Woodchester-дегі Churches диірменіне көшіп, 1990 жылға дейін Ұлттық денсаулық сақтау қызметі үшін таяқтар жасаған, бұл аудандағы өнеркәсіптің соңғы өкілі болған. 1840 жылдан бастап және оның тоқтағанға дейін өнеркәсіпке 20-дан астам диірмен қатысқан. Су қуаты әрқашан жеткілікті болмағандықтан, бу қуатына бірте-бірте көшу болды. Фром жүйесіндегі алғашқы Boulton және Watt бу машинасы Longfords диірмені, Avening, Nailsworth бұлағында болды. Олар 1814 жылы сәулелі бу машинасы сатып алды, ал Bond's диірмені Eastington-да, Фромда 1818 жылы сәулелі бу машинасы сатып алды. Алайда, көптеген диірмендер буды қосымша қуат ретінде қарастырды және мүмкіндігі болғанда су қуатына сене берді. Чалфордтағы St Mary's диірмені тек құрғақ маусымдарда ғана бу машинасы қолданғанын хабарлады, ал Brimscombe-дегі Уильям Льюис су қуатынан 30 атты күш алды, ал бу машинасы 40 атты күшке қабілетті болды, бірақ бу қуатының жартысы ғана пайдаланылды. St Mary's диірмені олардың машинасы Boulton және Watt жасағанын мәлімдеді, бірақ Boulton және Watt-тың тізімінде олардың осы диірменге машина бергені туралы мәлімет жоқ. 1850 жылға қарай, Глостерширдің жүнді өнеркәсібін қуаттандыратын бу машиналарының жалпы қуаты 3000 атты күшке жетті, бұл Фром жүйесімен қатар River Cam және Little Avon өзендеріндегі диірмендерді де қамтыды, ал су қуаты 2000 атты күшін құрады, яғни жалпы қуаттың 65 пайызын құрады. Жүнді өнеркәсібі басқа өндіріс процестеріне ауысқан сайын бу машиналарының саны артты, олар өз кезегінде мұнай немесе газ машиналарымен, содан кейін электр қуатымен ауыстырылды.

The river has been used to provide power to mills along much of its length. The furthest upstream was Edgeworth Mill, where there was a mill and house for the miller dating from the 18th century. It was refurbished and extended in the mid 19th century, and later became a farm house. The building has not been changed much since its construction, although there are no obvious remains of the mill machinery. It was labelled as a corn mill in 1885. Henwood Mill was built before 1707, for in that year it was part of the Daneway Estate in the parish of Bisley. It was constructed of stone, and was sold to Earl Bathhurst, who continued to operate it as a corn mill until the early 20th century. Soon after purchase, Earl Bathurst replaced the breastshot water wheel with a water turbine manufactured by Gilbert Gilkes of Kendal. Since operation ceased, the building has fallen down, and the turbine lies buried beneath rubble, which also makes it difficult to understand how the power from the turbine was utilised. The building was L shaped, and there were two mill ponds, an upper and a lower one. The turbine was fed from the lower one. Dorval Mill was constructed as a grist mill in the early 1760s by Earl Bathurst, who leased it to the miller William Fowler. On Fowler's death, it was acquired by the Thames and Severn Canal Company, and Richard William Walter Hancox was the last recorded miller. It probably ceased to operate in the late 1890s, but certainly by 1901, and had gradually fallen down. Most of the stone and ironwork have been robbed, and what remains lies beneath thick undergrowth. Daneway Mill was a steam powered saw mill, which relied on the Thames and Severn Canal to supply coal, and was operational by 1849. A portable steam engine drove several circular saws, the largest of which was 6 feet (2 m) in diameter. Most of the timber was sourced from the local woodland. As well as providing raw timber for use by local industries, at times it produced finished items, including barrel staves which were shipped to Birmingham, wooden block planes and wooden broom heads. Ernest Gimson, a resident of Daneway, used the wood to produce chairs, a process which was aided by a water powered pole lathe. When the saw mill closed in 1914 15, the steam engine was sold on to a mill at Shipton Moyne near Tetbury. When the Domesday Book was compiled in 1086, the manor of Bisley, which included the villages of Chalford and Stroud, had five mills. Three mills were recorded in Chalford in 1170, all belonging to the manor of Minchinhampton, with more further down river in Stroud. Some had become fulling mills by 1360, and although there were several small mills that were only ever used for corn milling, there were 24 sites where cloth production is known to have occurred within the manor. By 1831, the movement from agriculture to cloth production in Bisley was considerable, with 277 families obtaining their income from agriculture, and 677 from trade. Between 1750 and 1820, there were 39 cloth mills at Stroud and above, with another 16 downstream of Stroud. Several of the Frome's tributaries were also involved in cloth milling, with seven sites on the Toadsmoor Brook, eleven on Slad Brook, 25 on the Painswick Stream, three on Ruscombe Brook and 30 on Nailswick Stream. The operation of so many mills on a relatively short river required significant engineering skill, both in the design of the channels and of the waterwheels, to gain the maximum amount of power at each site. Upstream mills had smaller amounts of water to play with, but the advantage that the water was available from early in the morning. Those further downstream had a greater volume of water, but it often did not start to flow until midday, after it had been released by the mills further upstream. The cloth industry was badly affected by a series of depressions from the early 19th century. In 1826, there were 2,026 people unemployed in the Chalford area, out of a population of under 6,000. Aid was received from the London committee for the relief of manufacturing districts. They were further affected in the 1830s, when the East India Company ceased trading, and a lucrative market in 'stripe' cloth with China consequently disappeared. Some people emigrated, to New South Wales in Australia, to Yorkshire and to Shrewsbury, but few of the cloth mills in Chalford survived, and they turned to the manufacture of silk and walking sticks instead. From the early 1840s, the manufacture of walking sticks and umbrella sticks, with their handles and fittings, provided prosperity to many along the river. A significant proportion of the sticks were exported to the colonies and to India, until the gradual demise of the fashion for walking sticks in the 1930s and 1940s. A significant player in the industry was William Dangerfield, who started making walking sticks in 1845 at Gussage Mill, on the Toadsmoor Brook. The business prospered, and soon outgrew the premises. A new site was found at Bliss Mill, and the machinery was relocated to that site, although wooden components continued to be made at Gussage Mill. The workforce marched ceremoniously to the new site, accompanied by flags, banners and a brass band, and the site expanded, using other mill buildings and new buildings erected after a fire occurred in 1888. By 1876, 1,0006 people were employed at Bliss Mill, and an internal tramway was used to move materials around the site. Water power was replaced by steam power, when a engine was obtained from a manufacturer in Gloucester. Other companies also made sticks, including Hoopers at Griffin Mill, which lasted until the mid 1930s, Henry S Hack who manufactured umbrella sticks at Bourne Mill until the 1960s, and the Chalford Stick Company, which occupied St Mary's Mill at Chalford in 1903, and continued to make walking sticks there until 1981. They then moved to Churches Mill at Woodchester, where they made walking sticks for the National Health Service until 1990, becoming the last survivor of the industry in the district. More than 20 mill sites were involved in the industry between 1840 and its demise. With water power not always sufficient, there was a gradual transition towards steam power. The first mill to acquire a Boulton and Watt steam engine on the Frome system was Longfords Mill, Avening, on the Nailsworth Brook. They bought a beam engine in 1814, and Bond's Mill at Eastington on the Frome bought a beam engine in 1818. However, many of the mills only saw steam as supplementary power, and continued to rely on water power where they could. St Mary's Mill at Chalford reported that they only used their steam engine in very dry seasons, while William Lewis of Brimscombe had between of water power, and a steam engine capable of producing , but only half of the steam power was actually used. St Mary's Mill claimed that their engine had been made by Boulton and Watt, but Boulton and Watt's records do not show that they supplied the engine. By 1850, there were steam engines totalling powering the Gloucestershire woollen industry, which included mills on the River Cam and Little Avon River as well as the Frome system, while water power contributed , or 65 per cent of the total. The number of steam engines increased as the woollen industry gave way to other manufacturing processes, and these were in turn replaced by oil or gas engines, and finally by electric power.

Котсвольд каналдары

Саппертоннан төмен Фром Темза және Северн каналының қасында ағып жатыр, оның бір бөлігі қалпына келтірілген, бірақ көп бөлігі қолданылмайды. Канал Уоллбриджде Страудвотер навигациясына қосылады. Страудвотер навигациясын Slad Brook және Painswick ағындарымен толықтырады. 1957 және 1958 жылдары Северн өзені басқармасы су тасқынын азайту мақсатында су дренаждау жүйесіне өзгерістер енгізді, нәтижесінде Рускомб немесе Рэндвик бұлағы каналға құйылып, Foundry Lock астындағы сифон арқылы өтудің орнына канал арнасына ағып түседі. Страудвотер навигациясы Страудтан батысқа қарай Фромға параллель ағып, қала ретінде Страудтың өсуіне маңызды үлес қосты. Канал сауда үшін өте маңызды арна болды және өнеркәсіптік революция кезінде Страудты әйгілі етті. Бұдан кейін, әдебиетте алғашқы сілтеме Сэмюэл Рудердің 1779 жылғы Глостершир тарихында кездеседі. "The Place Names of Gloucestershire" (1965) Рудердің еңбектеріндегі алғашқы жазба екенін және аңғардың "өнеркәсіптерінен түскен байлыққа байланысты осылай аталғанын" көрсетеді. Аңғардың аты кейде Виктория патшайымымен байланыстырылып айтылады, бірақ "Алтын аңғар" деген атау оның тұсында-ақ кеңінен қолданылып жүрген.

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын өлшейді. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Бұл жағдайды анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлеріне қарайтын биологиялық жағдай. Химиялық жағдай әртүрлі химиялық заттардың концентрациясын белгілі қауіпсіз деңгейлермен салыстырады және жақсы немесе қанағаттандырмайтын деп бағаланады. Фром өзенінің 2019 жылғы су сапасы төмендегідей болды.

Бөлім | Экологиялық жағдай | Химиялық жағдай | Ұзындығы | Су жиналатын алап | Арнасы
------- | -------- | -------- | -------- | -------- | --------
| | | | 17.2 миль (28 км) | 34.62 шаршы миль (90 км²) | 2.6 миль (4 км) жасанды
| | | | 7.6 миль (12 км) | 11.38 шаршы миль (29 км²) |

Өзен арнасының физикалық өзгертілуіне байланысты өзен жақсы сапалы деп танылмады, бұл балық популяциясына ерекше әсер етеді. Тарихи бөгеттер мен қазіргі су тасқынынан қорғау құрылыстары балықтардың еркін жүзуіне кедеріс келтіреді, ал Котсволд каналдарында жүзу және су индустриясы үшін жер бетіндегі суды алу өзеннің ағысын азайтады, бұл да балықтарға әсер етеді. Ұлыбританиядағы көптеген өзендер сияқты, Фром өзенінің химиялық жағдайы 2019 жылы полибромдалған дифенил эфирлері (PBDE), перфтор-октана сульфонаты (PFOS) және бұрын бағалауға енгізілмеген сынап қосылыстарының анықталуына байланысты жақсыдан қанағаттандырмайтынға өзгерді.