Жон Хаслет: Американ революциясының батыры және Делавэр полкінің алғашқы полковнигі
John Haslet
Жон Хаслет (1727-1777) – ирландиялық-американ дін қызметкері, АҚШ Тәуелсіздік соғысының полковнигі. Делавэр полкінің бірінші командирі, Принстон шайқасында қаза тапты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Хаслет (шамамен 1727 – 3 қаңтар 1777) – американдық пресвитериан дін қызметкері және әскери қызметкер, Делавэр штатының Кент округіне қарасты Милфорд қаласынан шыққан. Ол француз және үнді соғысының қатысушысы және Америка революциясындағы Континентальдық армия офицері, 1-ші Делавэр полкінің алғашқы полковнигі болды. Ол Принстон шайқасында қаза тапты.
John Haslet (c. no – c. 1727 – January 3, 1777) was an American Presbyterian clergyman and soldier from Milford, in Kent County, Delaware. He was a veteran of the French and Indian War and an officer of the Continental Army in the American Revolution, serving as the first Colonel of the 1st Delaware Regiment. He was killed in action at the Battle of Princeton.
Жас шағы мен отбасы
Хаслет 1727 жылы Ирландияның Ольстердегі Лондондерри графтығының Страу, Бернфут ауылында Джозеф пен Энн Дайкс Хаслеттің ұлы болып дүниеге келген. Ең үлкен ұл болғандықтан, ол Шотландиядағы Глазго университетіне оқуға түсіп, 1749 жылы дінтану бойынша диплом алды және 1752 жылы Лондондерри округіне қарасты Балликеллиде пресвитериан дін қызметкері болып тағайындалды. Шамамен 1750 жылы ол Уолворттан, Балликеллиден шыққан пресвитериан дін қызметкерінің қызы Ширли Стирлингке үйленді. Олардың 1752 жылы туған Мэри есімді қызы Полли болды. Ширли бала туғанда қайтыс болған болуы мүмкін, себебі Поллиді оның ағасы Сэмюэл Хаслет тәрбиеледі және 1765 жылы Америкаға әкесімен бірге келді. 1764 жылға дейін ол Делавэр штатының Милфорд қаласының жанына қоныстанды және Джон Бринклдің жесірі, Генри Моллстонның қарындасы Джемима Моллстонға үйленді. Американың Пресвитериан тарихи қоғамының мұрағаттарында ол Америкада уағызшы ретінде тіркелмеген; керісінше, ол көбінесе «доктор» Хаслет деп аталды, бұл оның медициналық тәжірибесіне сілтеме. 1767 жылы ол «Лонгфилд» деп аталатын жерді сатып алды, қазір ол Милфордтың солтүстік шекарасында, Рооза жолынан жақын жерде орналасқан. Олардың төрт баласы болды: Энн, Джемима, Джон және Джозеф.
Haslet was born in Straw, Burnfoot, County Londonderry in Ulster, Ireland, about 1727, son of Joseph and Ann Dykes Haslet. As the eldest son, he attended the University of Glasgow in Scotland, earned his degree in divinity in 1749 and was ordained a Presbyterian minister at Ballykelly, County Londonderry, in 1752. About 1750, he married Shirley Stirling, daughter of the Presbyterian minister from Walworth, Ballykelly. They had a daughter Mary, called Polly, born about 1752. Shirley most likely died in childbirth, as Polly was raised by her uncle, Samuel Haslet and followed her father to America in 1765. By 1764, he had settled near Milford, Delaware, and married Jemima Molleston, the widow of John Brinkle and sister of Henry Molleston. Records of the Presbyterian Historical Society of America do not show him as a preacher in America; rather he is commonly referred to as "doctor" Haslet, reference to his medical practice. In 1767, he bought a tract of land called "Longfield", now inside the northern limits of Milford just off Roosa Road. They had four children together, Ann, Jemima, John and Joseph.
Француздар мен үндістер соғысы
1757 жылы Америкаға келген ол француз және үнді соғысында Пенсильвания жасағының капитаны ретінде қызмет етті. 1758 жылдың қараша айында Форт-Дюкесні басып алған Форбс экспедициясына қатысты. Ол қамалдың күйі туралы хат жазды.
Arriving in America in 1757, he served in the French and Indian War as a captain in the Pennsylvania militia. He was part of the Forbes Expedition that captured Fort Duquesne in November 1758. He wrote a letter describing the condition of the fort.
Америка революциялық соғысы
Континенттік конгрестің өтінішіне жауап ретінде Төменгі округтер Ассамблеясы 1-ші Делавэр полкін құрды, Хаслетті 1776 жылдың 19 қаңтарында полковник шенімен оған қолбасшылыққа тағайындады. "Делавэр континенталдары" немесе "Делавэр көктерi" деп аталған олар ең кішкентай штаттан шыққан, бірақ шамамен 800 сарбаздан тұратын, армиядағы ең ірі батальон болды. Дэвид Маккалоу 1776 жылы оларды әдемі қызыл жиекті көк пальто, ақ жеңілдік, бұғы теріден жасалған шалбар, ақ жүн шұлық киіп, және "жақында импортталған" ағылшын мылтықтарын ұстап тұрғандарындай сипаттады. 1776 жылдың басында құрылған олар 1776 жылдың шілдесі мен тамызында солтүстікке жол тартты және 1776 жылы Нью-Йорқтың британдықтар тарапынан басылып алынуына байланысты оқиғалардың барлық кезеңіне қатысуға үлкерді. Лонг-Айленд шайқасында Делавэр полкі полковник Уильям Смолвудтың Мэриленд жасағымен бірге шайқасты. Көптеген адамдар осы екі полкті Континенттік армиядағы ең жақсы полктер деп санайтын. Олар бригада генерал Уильям Александр, лорд Стирлингтің басшылығымен соғысты және Континенттік армияның оң жақ флангындағы Гованус жолын қорғауға жауапты болды. Олар Бруклиннің оңтүстігінде, ал оң жағында Нью-Йорк порты орналасқан. 1776 жылдың 27 тамызында британдықтар өз әскерінің көп бөлігін шығысқа жіберді және қараңғылықтың көмегімен Континенттік армияның сол жақ флангын оңай айналып өтті. Тек оң жақтағы американдықтар ғана өздерін ұстап тұрды. Маккалоу кейіннен Хаслеттің "делавэрлер" "ерлікпен" қалай тұрғанын, оларға барлық уақыт бойы қарап тұрғанын және жаудың "олардан алты есе көп болғанына" қарамастан, шабуыл жасауға батыл болмағанын айтқан сөздерін келтіреді. Бірақ олар жартылай қоршауға түсті және бір рет кетуге бұйрық берілген соң, Гованус шығанағы арқылы жүзіп, қиын-қыстау шегініс жасауға мәжбүр болды. Шайқас басталған кезде Хаслет Манхэттендегі әскери сотта отырған, бірақ кейбір шайқастарға үлкерді. Вестчестер округіне шегініс жасаған Хаслеттің әскері Нью-Йорк штатының Мамаронек қаласында лоялистер корпусын жеңіп алды. Уайт-Плейнс шайқасында 1776 жылдың 28 қазанында Делавэр полкі тағы да полковник Уильям Смолвудтың Мэриленд жасағымен бірге, стратегиялық Чаттертон төбесіне орналасқан отаршылдарды нығайтты. Жергілікті отаршылдар британдықтардың шабуылынан қашып кетті, бірақ Хаслет пен Смолвуд соңғы деміне дейін қарсы тұрды, ақыры олар да жерді тастап кетті. Уайт-Плейнс шайқасы британдықтардың тағы бір жеңісі болды, бірақ Чаттертон төбесін басып алу қиын болғандықтан, британдықтар үшін бұл жеңіс қымбатқа түсті. Режимінен 100 адамнан аз қалған Хаслет Вашингтонмен бірге Делавэр өзенін кесіп өтіп, 1776 жылдың 26 желтоқсанында таңертең Трентон шайқасына шабуылға қатысты. Алайда, 1777 жылдың 3 қаңтарында Принстон шайқасының басында генерал Хью Мерсер жараланып құлағанда, Хаслет Мерсер бригадасын қайта жинауға тырысты және бірден басына оқ тиіп, сол жерде қаза тапты. Дегенмен, олар қайта жиналды және бұрынғы Трентон шайқасындағы жеңіске қосымша таңғажайып жеңіске қол жеткізді. Мамаронекте жеңілген "лоялистер корпусын" атақты үнділік жауынгер Роберт Роджерс (әскер) басқарды. Аңыз бойынша, Вашингтон оның денесін майданда жылап шығыпты, ал Вашингтонның баласының жазбалары Вашингтонның Принстон қаласында Хаслеттің денесімен кездескенін растайды, бірақ ол ешқандай көз жасы төккенін айтпайды.
In response to the request of the Continental Congress, the Lower Counties Assembly raised the 1st Delaware Regiment, placing Haslet at its command on January 19, 1776, with the rank of colonel. Known as the "Delaware Continentals" or "Delaware Blues", they were from the smallest state, but at some 800 men, were the largest battalion in the army. David McCullough in 1776 describes them as turned out in handsome red trimmed blue coats, white waistcoats, buckskin breeches, white woolen stockings, and carrying fine, 'lately imported' English muskets. Raised in early 1776, they went from north in July and August 1776, arriving in time to engage in the entire sequence of events surrounding the British capture of New York in 1776. At the Battle of Long Island, the Delaware Regiment fought with Colonel William Smallwood's Marylanders. Many thought these were the two best regiments in the Continental Army. They fought under the command of Brigadier General William Alexander, Lord Stirling, and were responsible for holding the Gowanus Road, the far right of the Continental Army line. They were immediately south of Brooklyn, with New York Harbor to their right. On August 27, 1776, the British sent much of their army well to the east, and under cover of darkness, easily turned the left flank of the Continental Army. Only on the right did the American's hold their own. McCullough again relates how Haslet later described "how his 'Delawares' stood with 'determined countenance', on them all the while, and the enemy, 'though six times their number', not daring to attack". But they were nearly surrounded and, once ordered to leave, could only undertake a harrowing retreat by wading and swimming across Gowanus Bay. When the fighting began, Haslet was attending a court martial in Manhattan, but returned to the regiment in time for some of the fighting. Retreating across Westchester County, Haslet's men won a victory over a corps of Loyalists at Mamaroneck, New York. At White Plains, on October 28, 1776, the Delaware Regiment again fought with Colonel William Smallwood's Marylanders, reinforcing militia placed on the strategic Chatterton's Hill. The local militia fled under the British attack, but Haslet and Smallwood fought on until, at last, they too yielded the ground. The Battle of White Plains was another British victory, but because of the difficulty in taking Chatterton's Hill, the price was great and the reward to the British was little. With expiring enlistments leaving fewer than 100 men remaining in his regiment, Haslet crossed the Delaware with Washington and joined the attack at the Battle of Trenton on the morning of December 26, 1776. However, on January 3, 1777, in a skirmish at the beginning of the Battle of Princeton, with General Hugh Mercer down and wounded, Haslet tried to rally Mercer's brigade and was himself shot in the head and killed instantly. Nevertheless, they did rally and a surprising victory was won to complement the earlier one at Trenton. The "corps of loyalists" he defeated at Mamaroneck was led by the famous Indian fighter Robert Rogers (soldier). Legend has it that Washington wept over his corpse on the battlefield and notes by Washington's stepson confirm that Washington did come across Haslet's body at Princeton, but does not mention any shedding of tears.
Мұра
Хаслет алғаш Филадельфиядағы Бірінші Пресвитериан шіркеуінің зиратына жерленді. 1841 жылғы 1 шілдедегі Делавэр штатының Бас Ассамблеясының шешімімен оның денесі қайта қазылып, Довердегі Пресвитериан зиратына көшірілді. 2001 жылы Делавэр штаты Нью-Джерси штатының Принстон қаласындағы Батл Монумент паркінде оған құрмет ескерткіші орнатылды. Джон Хаслет, Делавэр ұсынған ең мыкты әскер болған шығар, ал одан кейінгі ең мыкты әскер, оның жақын досы Цезарь Родни, оның орнын толтыру үшін Континентальдық армияға асықты. Родни Делавэрдің соғыс уақытындағы губернаторы болу үшін үйіне қайтқандықтан, Хаслеттің полковник қызметін Дэвид Холл атқарды, бірақ Хаслет құрған полк 1780 жылы Камден шайқасында дерлік жойылғанға дейін Континентальдық армиядағы ең жақсы полктердің бірі болып қала берді.
Haslet was first buried at the First Presbyterian Church cemetery in Philadelphia. By an act of the Delaware General Assembly on July 1, 1841, his remains were disinterred and moved to the Presbyterian Cemetery in Dover, Delaware. In 2001, the State of Delaware dedicated a monument to honor him at Battle Monument Park in Princeton, New Jersey. John Haslet was perhaps the best soldier Delaware had to offer, and the next best soldier, his good friend Caesar Rodney, rushed to the Continental Army to try and fill his place. Haslet was succeeded as colonel by David Hall as Rodney returned home to be Delaware's wartime Governor, but the regiment Haslet had built remained among the finest in the Continental Army until it was virtually destroyed at the Battle of Camden in 1780.