Кіріспе

Джон Хаслет (шамамен 1727 – 3 қаңтар 1777) – американдық пресвитериан дін қызметкері және әскери қызметкер, Делавэр штатының Кент округіне қарасты Милфорд қаласынан шыққан. Ол француз және үнді соғысының қатысушысы және Америка революциясындағы Континентальдық армия офицері, 1-ші Делавэр полкінің алғашқы полковнигі болды. Ол Принстон шайқасында қаза тапты.

Жас шағы мен отбасы

Хаслет 1727 жылы Ирландияның Ольстердегі Лондондерри графтығының Страу, Бернфут ауылында Джозеф пен Энн Дайкс Хаслеттің ұлы болып дүниеге келген. Ең үлкен ұл болғандықтан, ол Шотландиядағы Глазго университетіне оқуға түсіп, 1749 жылы дінтану бойынша диплом алды және 1752 жылы Лондондерри округіне қарасты Балликеллиде пресвитериан дін қызметкері болып тағайындалды. Шамамен 1750 жылы ол Уолворттан, Балликеллиден шыққан пресвитериан дін қызметкерінің қызы Ширли Стирлингке үйленді. Олардың 1752 жылы туған Мэри есімді қызы Полли болды. Ширли бала туғанда қайтыс болған болуы мүмкін, себебі Поллиді оның ағасы Сэмюэл Хаслет тәрбиеледі және 1765 жылы Америкаға әкесімен бірге келді. 1764 жылға дейін ол Делавэр штатының Милфорд қаласының жанына қоныстанды және Джон Бринклдің жесірі, Генри Моллстонның қарындасы Джемима Моллстонға үйленді. Американың Пресвитериан тарихи қоғамының мұрағаттарында ол Америкада уағызшы ретінде тіркелмеген; керісінше, ол көбінесе «доктор» Хаслет деп аталды, бұл оның медициналық тәжірибесіне сілтеме. 1767 жылы ол «Лонгфилд» деп аталатын жерді сатып алды, қазір ол Милфордтың солтүстік шекарасында, Рооза жолынан жақын жерде орналасқан. Олардың төрт баласы болды: Энн, Джемима, Джон және Джозеф.

Француздар мен үндістер соғысы

1757 жылы Америкаға келген ол француз және үнді соғысында Пенсильвания жасағының капитаны ретінде қызмет етті. 1758 жылдың қараша айында Форт-Дюкесні басып алған Форбс экспедициясына қатысты. Ол қамалдың күйі туралы хат жазды.

Америка революциялық соғысы

Континенттік конгрестің өтінішіне жауап ретінде Төменгі округтер Ассамблеясы 1-ші Делавэр полкін құрды, Хаслетті 1776 жылдың 19 қаңтарында полковник шенімен оған қолбасшылыққа тағайындады. "Делавэр континенталдары" немесе "Делавэр көктерi" деп аталған олар ең кішкентай штаттан шыққан, бірақ шамамен 800 сарбаздан тұратын, армиядағы ең ірі батальон болды. Дэвид Маккалоу 1776 жылы оларды әдемі қызыл жиекті көк пальто, ақ жеңілдік, бұғы теріден жасалған шалбар, ақ жүн шұлық киіп, және "жақында импортталған" ағылшын мылтықтарын ұстап тұрғандарындай сипаттады. 1776 жылдың басында құрылған олар 1776 жылдың шілдесі мен тамызында солтүстікке жол тартты және 1776 жылы Нью-Йорқтың британдықтар тарапынан басылып алынуына байланысты оқиғалардың барлық кезеңіне қатысуға үлкерді. Лонг-Айленд шайқасында Делавэр полкі полковник Уильям Смолвудтың Мэриленд жасағымен бірге шайқасты. Көптеген адамдар осы екі полкті Континенттік армиядағы ең жақсы полктер деп санайтын. Олар бригада генерал Уильям Александр, лорд Стирлингтің басшылығымен соғысты және Континенттік армияның оң жақ флангындағы Гованус жолын қорғауға жауапты болды. Олар Бруклиннің оңтүстігінде, ал оң жағында Нью-Йорк порты орналасқан. 1776 жылдың 27 тамызында британдықтар өз әскерінің көп бөлігін шығысқа жіберді және қараңғылықтың көмегімен Континенттік армияның сол жақ флангын оңай айналып өтті. Тек оң жақтағы американдықтар ғана өздерін ұстап тұрды. Маккалоу кейіннен Хаслеттің "делавэрлер" "ерлікпен" қалай тұрғанын, оларға барлық уақыт бойы қарап тұрғанын және жаудың "олардан алты есе көп болғанына" қарамастан, шабуыл жасауға батыл болмағанын айтқан сөздерін келтіреді. Бірақ олар жартылай қоршауға түсті және бір рет кетуге бұйрық берілген соң, Гованус шығанағы арқылы жүзіп, қиын-қыстау шегініс жасауға мәжбүр болды. Шайқас басталған кезде Хаслет Манхэттендегі әскери сотта отырған, бірақ кейбір шайқастарға үлкерді. Вестчестер округіне шегініс жасаған Хаслеттің әскері Нью-Йорк штатының Мамаронек қаласында лоялистер корпусын жеңіп алды. Уайт-Плейнс шайқасында 1776 жылдың 28 қазанында Делавэр полкі тағы да полковник Уильям Смолвудтың Мэриленд жасағымен бірге, стратегиялық Чаттертон төбесіне орналасқан отаршылдарды нығайтты. Жергілікті отаршылдар британдықтардың шабуылынан қашып кетті, бірақ Хаслет пен Смолвуд соңғы деміне дейін қарсы тұрды, ақыры олар да жерді тастап кетті. Уайт-Плейнс шайқасы британдықтардың тағы бір жеңісі болды, бірақ Чаттертон төбесін басып алу қиын болғандықтан, британдықтар үшін бұл жеңіс қымбатқа түсті. Режимінен 100 адамнан аз қалған Хаслет Вашингтонмен бірге Делавэр өзенін кесіп өтіп, 1776 жылдың 26 желтоқсанында таңертең Трентон шайқасына шабуылға қатысты. Алайда, 1777 жылдың 3 қаңтарында Принстон шайқасының басында генерал Хью Мерсер жараланып құлағанда, Хаслет Мерсер бригадасын қайта жинауға тырысты және бірден басына оқ тиіп, сол жерде қаза тапты. Дегенмен, олар қайта жиналды және бұрынғы Трентон шайқасындағы жеңіске қосымша таңғажайып жеңіске қол жеткізді. Мамаронекте жеңілген "лоялистер корпусын" атақты үнділік жауынгер Роберт Роджерс (әскер) басқарды. Аңыз бойынша, Вашингтон оның денесін майданда жылап шығыпты, ал Вашингтонның баласының жазбалары Вашингтонның Принстон қаласында Хаслеттің денесімен кездескенін растайды, бірақ ол ешқандай көз жасы төккенін айтпайды.

Мұра

Хаслет алғаш Филадельфиядағы Бірінші Пресвитериан шіркеуінің зиратына жерленді. 1841 жылғы 1 шілдедегі Делавэр штатының Бас Ассамблеясының шешімімен оның денесі қайта қазылып, Довердегі Пресвитериан зиратына көшірілді. 2001 жылы Делавэр штаты Нью-Джерси штатының Принстон қаласындағы Батл Монумент паркінде оған құрмет ескерткіші орнатылды. Джон Хаслет, Делавэр ұсынған ең мыкты әскер болған шығар, ал одан кейінгі ең мыкты әскер, оның жақын досы Цезарь Родни, оның орнын толтыру үшін Континентальдық армияға асықты. Родни Делавэрдің соғыс уақытындағы губернаторы болу үшін үйіне қайтқандықтан, Хаслеттің полковник қызметін Дэвид Холл атқарды, бірақ Хаслет құрған полк 1780 жылы Камден шайқасында дерлік жойылғанға дейін Континентальдық армиядағы ең жақсы полктердің бірі болып қала берді.