19 ғасырдағы Еуропалық қой саудасындағы Венрай компаниялары
Venray sheep companies
Венрей қауымдастығы – 19 ғасырда Еуропада қой саудасын бағалаған голланд компаниялары. Лимбург аймағындағы қой шаруашылығы, мақта, жіп өндірісі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венрей қой компаниялары – 19 ғасырда Еуропадағы қой саудасын басым билеген голландиялық мал сатушы компаниялардың тобы.
The Venray sheep companies were a group of Dutch livestock merchant companies who dominated the European trade in sheep in the 19th century.
Өмірбаян
Шамамен 150 шаршы шақырым аумақты алып жатқан Лимбургтың солтүстігіндегі Венрей Нидерландыдағы ең ірі муниципалитеттердің бірі. Жердің жартысынан астамы жергілікті шаруалар үшін маңызды болған Пел аймағының бір бөлігі болған. Көптеген батпақты жерлердің болуы қой шаруашылығының және оған байланысты қолөнер кәсіптерінің – мысалы, жіп, мата және бас киімдерді жасаудың дамуына ықпал етті. Қойлар жылына орташа есеппен 2,5 килограмм жүн берді, сондықтан олар қосалқы табыс көзіне айналды, бұл олардың жерде қалдырған тыңайтқыштарынан бөлек. Бұрын қойлар ет үшін өсірілмеген. Алайда, 1794 жылдан 1814 жылға дейін Венрейде орналасқан француз әскерлері қой етін жақсы көріп, шаруаларға малдың экономикалық құндылығын қайта қарастыруға себеп болды.
With an area of almost 150 square kilometres, Venray, a municipality in the north of Limburg, is one of the largest municipalities in the Netherlands. More than half of the land used to be part of the Peel, an area of vital importance for the local farmers. The presence of wide areas of moorland led to the development of sheep farming and related cottage industries, such as the production of yarn, cloth and hats. Sheep produced an average of 2,5 kilograms of wool each per annum, and were therefore a welcome source of secondary income, quite apart from the droppings that they left on the land. At that time sheep were not reared for their meat. However, the French soldiers who were stationed in Venray from 1794 to 1814 were enthusiastic mutton eaters, and this gave the farmers cause to take another look at the economic value of their animals.
Venray қой қожалықтарының құрылуы
1809 жылы бірнеше қой шаруасы өз қойларын сол кездегі империяның астанасы Парижге айдап апарып сату туралы ой келді. Бұл сауданың пайдалы екені белгілі болған соң, көп ұзамай басқалары да алғашқылардың жолын қуды. Бес шаруа мүдделерін біріктіріп, "De Grote Compagnie" ("Үлкен компания") серіктестігін құрды, ол Венрей мен Париж арасындағы ұйымдастырылған сауда жолын, жол бойындағы белгілі тұрақтармен бірге құрды. Париж базарларына аяқпен жүріп жету әдетте екі аптаға созылды, маршрут Peel-дің оңтүстігінен Антверпенге, содан кейін Шельда өзені бойындағы жасыл жайлаулар арқылы Солтүстік Францияға дейін жалғасты. Түйелер Парижге сапардың соңғы кезеңіне дейін Варкоинг шекаралық ауылында жиналды.
Around 1809 some of the sheep farmers had the idea of driving their sheep to Paris, at that time the capital city of the empire to which they belonged, and offering them for sale. When it became known that this trade was profitable, others soon followed in the pioneers' footsteps. Five farmers pooled their interests and founded a partnership, "De Grote Compagnie" (The big company), which set up an organized trade route between Venray and Paris, with fixed staging posts along the way. The drive on foot to the markets of Paris took two weeks on average, and ran south of the Peel to Antwerp, and then through the lush pastures along the Schelde to northern France. The herds were collected together in the border village of Warcoing before undertaking the last stage of their journey to Paris.
Venray қой қожалықтарының кеңейтілуі
Бастапқыда серіктестер тек өз қойларын ғана айдап жүрді, бірақ бірнеше жыл ішінде Нидерландыда сатып алушылардың желісі қалыптасты, ал Венрай жыл сайын Францияға "De Grote Compagnie" ғана емес, сонымен қатар бес кішігірім кәсіпорын арқылы ондаған мың қой жіберілген сауданың орталығына айналды. Раетс, Поелс, Кампс, Трайнс және Ворстерманс отбасыларының басшылығымен бизнес осыншалықты өркендеді, 1845 жылы екінші сауда базары – Лондон ашылды, оған қойлар Харлинген, Медемблик, Роттердам және Влиссинген сияқты порттар арқылы тасымалданды. Голландиялық қой шаруаларының сұранысты қанағаттандыруға мүмкіндігі болмады, сондықтан неміс қойларының саны одан әрі артты. Осы көз де жеткіліксіз болған кезде, шамамен 1875 жылы компания өкілдері Украина, Дания және Исландияға сапар шекті, ал 1891 жылы Буэнос-Айресте сауда кеңсесі ашылды, ол тек тірі қойларды ғана емес, сонымен қатар терең тоңдырылған етті Еуропаға тасымалдауды ұйымдастырды. 20 ғасырдың басында Париж, Лондон және Антверпендегі қасапханалардағы ет саудасына Венрай кәсіпорындары басымдық танытты, ал Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Польша, Венгрия және Канадада бекон мен консервіленген шұжықтың ең ірі өндірушілері болды. 1900 жылдан кейін кішігірім қой компаниялары бірінен соң бірі жабылып қалғанмен, "De Grote Compagnie" 1951 жылға дейін сақталды, осы жылы бірнеше елден келген он бір қатысушы отбасының өкілдері Венрайдағы Swan қонақ үйінде соңғы жылдық жиналысын өткізді – осы қонақ үйдің карта үстелінде 150 жыл бұрын олардың бірлескен компаниясы құрылған болатын. Осы уақыт аралығында бұл бастама көптеген тәуелсіз компаниялардың пайда болуына себеп болды. Аталған жиналыста соңғы банктік шоттағы 5000 гульден Венрай шіркеуіне жаңа хор құрылысын қаржыландыру үшін табысталды, ол осы күнге дейін Лимбург кәсіпкерлігінің бірегей мысалы ретінде сақталған. Тарих.
Initially the partners only drove their own sheep, but within a few years there was a network of buyers in The Netherlands, and Venray became the focus of a trade which saw tens of thousands of sheep being sent to France each year, not only by "De Grote Compagnie", but also by five smaller enterprises. Under the Raets, Poels, Camps, Trynes and Vorstermans families the business flourished to such a degree that in 1845 a second outlet market, London, was opened up, to which the sheep were transported from ports such as Harlingen, Medemblik, Rotterdam, and Vlissingen. Dutch sheep farmers were meanwhile unable to cope with the demand, so that ever increasing numbers of German sheep were being bought, and when even this source proved inadequate, representatives of the company travelled to the Ukraine, Denmark and Iceland in circa 1875, and in 1891 a trading office was opened in Buenos Aires, which arranged for the transport of not just live sheep, but also deep frozen meat to Europe. At the beginning of the 20th century, the meat trade in the slaughterhouses of Paris, London and Antwerp was dominated by Venray businesses, and until the outbreak of World War II they were the most important producers of bacon and tinned ham in Poland, Hungary, and Canada. Although the smaller sheep companies folded one by one after 1900, "De Grote Compagnie" remained in existence until 1951, when representatives of the eleven participating families from a number of different countries held their final annual gathering in the high class Swan Hotel in Venray, at the card table of which, 150 years earlier, their joint company had been founded. In the intervening time this initiative had given rise to a host of independent companies. At this gathering the final collective bank balance, a sum of 5,000 guilders, was presented to the parochial church of Venray to finance a new choir stall, which since then serves as a reminder of a unique example of Limburg enterprise. History