Америка Азамат Соғысының күнделігі: Мэри Бойкин Чеснуттің естеліктері
Mary Boykin Chesnut
Мэри Бойкин Чеснут (1823-1886) – Азамат соғысы дәуіріндегі күнделік жазған американдық жазушы. Оңтүстік құл иеленуші қоғамының өмірін көрнекті бейнелеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Конфедерациясы Азамат соғысы күннамашысы (1823–1886)
American Confederacy Civil War diarist (1823–1886)
Мэри Бойкин Чеснут (Миллер; 31 наурыз 1823 – 22 қараша 1886) – Азамат соғысының күнделігі ретінде жарияланған кітабымен танымал американдық жазушы, ол "өмір мен өлім күресінің азабындағы қоғамның жарқын бейнесі" деп сипатталды. Ол соғысты оңтүстік құл иелері қоғамының жоғарғы топтарынан баяндады, бірақ кітабында барлық әлеуметтік топтарды қамтыды. Ол Джеймс Чеснут кішіге үйленді, ол АҚШ сенаторы және Конфедерация армиясының офицері болған заңгер еді. Чеснут 1881–1884 жылдары соғыс жылдарында жазған кеңінен тараған күнделіктеріне сүйене отырып, кітабының түпкілікті нұсқасын жасады. Кітап 1905 жылы, оның қайтысынан кейін 19 жыл өткен соң жарық көрді. Оның қолжазбалары табылғаннан кейін жаңа басылымдар шықты, 1949 жылы романшы Бен Эймс Уильямс, ал 1981 жылы тарихшы С. Ванн Вудворд оның күнделігіне түсіндірмелер қосып басылым шығарды, "Мэри Чеснуттың Азамат соғысы" (1981) 1982 жылы тарих саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Әдеби сыншылар Чеснуттың күнделігін жоғары бағалады – белгілі жазушы Эдмунд Уилсон оны "өнер туындысы" және жанрдың "шедеврі" деп атады – ол Конфедерация авторларының ең маңызды еңбегі саналады.
Mary Boykin Chesnut ( Miller; March 31, 1823 – November 22, 1886) was an American writer noted for a book published as her Civil War diary, a "vivid picture of a society in the throes of its life and death struggle." She described the war from within her upper class circles of Southern slaveowner society, but encompassed all classes in her book. She was married to James Chesnut, Jr., a lawyer who served as a United States senator and officer in the Confederate States Army. Chesnut worked toward a final form of her book in 1881–1884, based on her extensive diary written during the war years. It was published in 1905, 19 years after her death. New versions were published after her papers were discovered, in 1949 by the novelist Ben Ames Williams, and in 1981 by the historian C. Vann Woodward, whose annotated edition of the diary, Mary Chesnut's Civil War (1981), won the Pulitzer Prize for History in 1982. Literary critics have praised Chesnut's diary—the influential writer Edmund Wilson termed it "a work of art" and a "masterpiece" of the genre — as the most important work by a Confederate author.
Өмір
Мэри Чеснут 1823 жылғы 31 наурызда Оңтүстік Каролина штатының Стейтбург қаласына жақын, Сантидің жоғары төбелерінде орналасқан Маунт Плезант атты анасының әжесі мен атасының плантациясында дүниеге келді. Оның ата-анасы – Стивен Декатур Миллер (1788–1838), ол АҚШ өкілі қызметін атқарған, және Мэри Бойкин (1804–1885). 1829 жылы оның әкесі Оңтүстік Каролинаның губернаторы болып сайланды, ал 1831 жылы – АҚШ сенаторы. Содан кейін отбасы Чарльстонда тұрды. Мэри төрт баланың үлкені болды; оның кіші інісі Стивен және екі қарындасы – Кэтрин мен Сара Амелия болды. Саясаттан қол үзген әкесі отбасын Миссисипи штатына көшірді, онда ол кең аумақты сатып алды. Чарльстонмен салыстырғанда, ол – жабайы, қиын-қыстау шекара болды. Оның үш мақта плантациясы және жүздеген құлы болды. Мэри мектеп сабақтары арасында Миссисипиде қысқа мерзімге тұрды, бірақ қала оған көбірек ұнады. Алғашқыда олар оның ата-анасы мен қарындастарымен бірге Оңтүстік Каролина штатының Камден қаласына жақын орналасқан Малбери плантациясында тұрды. Оның әкесі, Джеймс Чеснут аға (Мэри күнделіктерінде оны «Ескі полковник» деп атады), әкесі Джонның жерлерін бірте-бірте сатып алып, қайта біріктірді. Оның 1849 жылға қарай шамамен бес шаршы миль жері және 500-ге жуық құлы болған деседі. Зерек және әзілқой Мэри Чеснут күйеуінің мансабына белсенді қатысты, себебі саяси байланыстарды құру үшін той-кештер маңызды рөл атқарды. Ол Вашингтон (Колумбия округі) және Ричмонд қалаларында ең жақсы күндерін өткізді. Бала тумағанына байланысты депрессияға ұшырап, кейде опиум қолданды. Көптеген құл иелері сияқты, Чеснуттар да соғыстан кейін қаржылық қиындықтарға тап болды. Азаттыққа жіберу арқылы олар 1000 құлын мүлік ретінде жоғалтты. Джеймс Чеснут аға 1866 жылы қайтыс болды; оның өсиеті бойынша ұлына Мулбери және Сэнди Хилл плантацияларын пайдалану құқығы берілді, екеуі де қарызға батқан, сондай-ақ сол кезде азат болған 83 құлдың есімдері тізілген. Кіші Чеснут плантацияларды қайта жандандыруға және әкесінің асырауындағыларды асырауға күш салды. Әкесінің өсиетімен Джеймс Чеснут-младший Мулбери және Сэнди Хилл плантацияларын өмірінің соңына дейін пайдалануға құқылы болды. 1885 жылдың ақпан айында ол да, Мэридің анасы да қайтыс болды. Плантациялар Чеснут әулетінің еркек мұрагеріне өтті, ал Мэри Бойкин Чеснутқа түк те тимеді. Ол сонымен қатар күйеуінің мүлікке байланысты көптеген қарыздары бар екенін анықтады, бірақ ол оларды төлей алмады.
Mary Chesnut was born on March 31, 1823, on her maternal grandparents' plantation, called Mount Pleasant, near Stateburg, South Carolina, in the High Hills of Santee. Her parents were Stephen Decatur Miller (1788–1838), who had served as a U. S. Representative, and Mary Boykin (1804–85). In 1829 her father was elected Governor of South Carolina and in 1831 as a U. S. senator. The family then lived in Charleston. Mary was the oldest of four children; she had a younger brother Stephen and two sisters: Catherine and Sarah Amelia. Leaving politics, her father took his family to Mississippi, where he bought extensive acreage. It was a crude, rough frontier compared to Charleston. He owned three cotton plantations and hundreds of slaves. Mary lived in Mississippi for short periods between school terms but was reportedly more fond of the city. They first lived with his parents and sisters at Mulberry, their plantation near Camden, South Carolina. His father, James Chesnut, Sr. (whom Mary referred to throughout her diaries as the “Old Colonel”), had gradually purchased and reunited the land holdings of his father John. He was said to have owned about five square miles at the maximum and to hold about 500 slaves by 1849. Intelligent and witty, Mary Chesnut took part in her husband's career, as entertaining was an important part of building political networks. She had her best times when they were in the capitals of Washington, D. C., and Richmond. She suffered from depression, in part because of her inability to have children, and she occasionally took opium. Like many slaveowners, the Chesnuts faced financial difficulties after the war. They lost 1,000 slaves as property through emancipation. James Chesnut, Sr. died in 1866; his will left his son the use of Mulberry Plantation and Sandy Hill, both of which were encumbered by debt, and 83 slaves by name, who were by then freedmen. The younger Chesnut struggled to build the plantations and support his father's dependents. By his father's will, James Chesnut, Jr. had the use of Mulberry and Sandy Hill plantations only during his lifetime. In February 1885, both he and Mary's mother died. The plantations passed on to a male Chesnut descendant, and Mary Boykin Chesnut received almost no income. She also found her husband had many debts related to the estate which he had been unable to clear.
Жазу және күнделік
Мэри Бойкин Чеснут өзінің күнделігін 1861 жылғы 18 ақпанда бастап, 1865 жылғы 26 маусымда аяқтады. Ол кіріспеде былай деп жазды: «Бұл күнделік толығымен объективті болуға арналған. Менің субъективті күндерім аяқталды». Чеснут Америка Азамат соғысының маңызды оқиғаларының көптеген куәгері болды, өйткені ол күйеуімен бірге соғыстың басты орындарына сапар шекті. Олардың арасында Монтгомери (Алабама штаты) және Ричмонд (Вирджиния штаты), онда Америка Конфедерациясының Уақытша Конгресі жиналды; Чарльстон, онда ол Азамат соғысының алғашқы оқтарының куәсі болды; Колумбия (Оңтүстік Каролина штаты), онда оның күйеуі Оңтүстік Каролина штатының әскери департаментінің бастығы және Оңтүстік Каролина штатының резервтік күштерінің бригадир-генералы болды; және тағы да Ричмонд, онда оның күйеуі президенттің көмекшісі қызметін атқарды. Кейде олар күйеуінің ата-анасымен бірге Камден қаласының жанындағы Мулберри плантациясындағы үйінде тұрды. Бұл жерлер мыңдаған акр алқаптар мен ормандармен оқшауланған болса да, олар көптеген қонақтарды қабылдады. Чеснут өзі куә болған оқиғаның тарихи маңыздылығын жақсы білді. Күнделік Азамат соғысы кезінде Оңтүстіктің өзгеретін тағдырының айнасы болды. Чеснут күнделікті өңдеді, 1881–1884 жылдары жариялану үшін жаңа нұсқалар жазды және оқиғалардың дамуын алдын ала білмейтіндей сақтап қалды. Ол Оңтүстіктің әлемдік аренада өмір сүріп жатқанын сезінді және соғыстың соңында жеңіліске ұшыраған Конфедерацияның барлық топтарының күшейе берген қиындықтарын бейнеледі. Чеснут соғыс кезінде Оңтүстіктегі әр түрлі топтарды талдап, бейнеледі, Оңтүстік қоғамының, әсіресе ерлер мен әйелдердің рөлінің егжей-тегжейлі суретін берді. Ол құлдыққа байланысты күрделі және қиын жағдайлар туралы, әсіресе әйелдердің сексуалдық зорлық-зомбылыққа ұшырауы және ақ еркектердің билігін пайдалануы туралы ашық айтты. Мысалы, Чеснут ақ құл иелерінің өз үйлеріндегі құл әйелдерден аралас нәсілді балалар тудыру мәселесін талқылады. Мэри Чеснуттың қағаздарын зерттеу оның жазушы ретінде даму тарихын және күнделікті кітап ретінде жұмыс істеуін көрсетті. 1880 жылдары күнделікті кітап ретінде қайта өңдеуге кіріспес бұрын, Чеснут француз поэзиясының аудармасын, эсселер мен отбасы тарихын жазды. Ол сондай-ақ ешқашан жарияламаған үш толық роман жазды: «Капитан және полковник» (шамамен 1875 жылы аяқталды) және «Менің өмірімнің екі жылы» (шамамен сол уақытта аяқталды). Ол үшінші ұзақ романының – «Манассас» – жобасының көп бөлігін аяқтады. 2002 жылы Вирджиния университетінің баспасында жарық көрген алғашқы екі романын өңдеген және Чеснуттың өмірбаянын жазған Элизабет Мюленфельд оларды оның жазу "оқуы" деп сипаттады. Чеснут өзінің күнделігі мен жазбаларын 1881–1884 жылдары соңғы нұсқаға жеткізу үшін пайдаланды. Оның жобаларына сүйене отырып, тарихшылар оның жұмысын аяқтамағанына сенімді. Чеснуттың балалары болмағандықтан, ол қайтыс болғанға дейін күнделігін өзінің жақын досы Изабелла Д. Мартинге берді және оны жариялауға өтінді. Күнделік алғаш рет 1905 жылы ауыр өңделген және қысқартылған нұсқада жарық көрді. Уильямстың 1949 жылғы нұсқасы оқуға қолайлырақ деп сипатталды, бірақ тарихи сенімділіктен және Чеснуттың көптеген әдеби сілтемелерінен бас тартты. Сыншы және жазушы Эдмунд Уилсон оның жетістігін былай қорытты:
Mary Boykin Chesnut began her diary on February 18, 1861, and ended it on June 26, 1865. She would write at the outset: “This journal is intended to be entirely objective. My subjective days are over.” Chesnut was an eyewitness to many historic events as she accompanied her husband to significant sites of the American Civil War. Among them were Montgomery, Alabama, and Richmond, Virginia, where the Provisional Congress of the Confederate States of America convened; Charleston, where she was among witnesses of the first shots of the Civil War; Columbia, South Carolina, where her husband served as the Chief of the Department of the Military of South Carolina and brigadier general in command of South Carolina reserve forces; and again Richmond, where her husband served as an aide to the president. At times, they also lived with his parents at their house at Mulberry Plantation near Camden. While the property was relatively isolated in thousands of acres of plantation and woodland, they entertained many visitors. Chesnut was aware of the historical importance of what she witnessed. The diary was filled with the cycle of changing fortunes of the South during the Civil War. Chesnut edited the diary, wrote new drafts in 1881–1884 for publication, and retained the sense of events unfolding without foreknowledge. She had the sense of the South's living through its time on a world stage, and she captured the growing difficulties of all classes of the Confederacy as they faced defeat at the end of the war. Chesnut analyzed and portrayed the various classes of the South throughout the war, providing a detailed view of Southern society and especially of the mixed roles of men and women. She was forthright about the complex and fraught situations related to slavery, particularly the abuses of women's sexuality and the power exercised by white men. For instance, Chesnut discussed the problem of white slaveowners' fathering mixed race children with enslaved women within their extended households. Examination of Mary Chesnut's papers has revealed the history of her development as a writer and of her work on the diary as a book. Before working to revise her diary as a book in the 1880s, Chesnut wrote a translation of French poetry, essays, and a family history. She also wrote three full novels that she never published: The Captain and the Colonel, completed about 1875; and Two Years of My Life, finished about the same time. She finished most of a draft of a third long novel, called Manassas. Elisabeth Muhlenfeld, who edited the first two novels for publication by the University of Virginia Press in 2002 and wrote a biography of Chesnut, described them as her writing "apprenticeship." Chesnut used her diary and notes to work toward a final version in 1881–1884. Based on her drafts, historians do not believe she was finished with her work. Because Chesnut had no children, before her death she gave her diary to her closest friend, Isabella D. Martin, and urged her to have it published. The diary was first published in 1905 as a heavily edited and abridged edition. Williams' 1949 version was described as more readable, but sacrificing historical reliability and many of Chesnut's literary references. Critic and writer Edmund Wilson summarized her achievement:
> Оның ашылу беттерінің ырғағы бізді бірден жазушының құдіретіне бөлейді, ол тек күндерін жазып қана қоймайды, сонымен қатар романшы сияқты атмосфераны, эмоционалды ретті қалыптастырады. Оқиғаның қалай болатынын білмейтін жағдайлар мен қарым-қатынастардан бастап, ол оқиғалардың өрбуіне және оларды романды қалыптастырғандай толықтыруға мүмкіндік береді. Чеснут та, оның кейінгі редакторлары да өз жұмысын қатты өңдегенін мойындамағандықтан, Линннің бүкіл жобаның алаяқтық екендігі туралы пікірі азшылықты құрайды. 1982 жылы Вудвардтың Чеснуттың күнделігінің басылымы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Бірнеше жылдан кейін Кен Бернс өзінің «Азамат соғысы» атты деректі телехикаясында Чеснуттың күнделігінен алынған кең оқылымдарды пайдаланды. Бұл бөлімдерді актриса Джули Харрис оқыды. 2000 жылы Оңтүстік Каролина штатының Камден қаласындағы Джеймс және Мэри Бойкин Чеснуттың үйі – Мулберри плантациясы – Американың ұлттық мұрасы мен әдебиеті үшін маңызды болғандықтан Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Плантация және оның ғимараттары Джеймс пен Мэри Чеснуттың құл иелерінің элиталық тобын көрсетеді.
<blockquote>The very rhythm of her opening pages at once puts us under the spell of a writer who is not merely jotting down her days but establishing, as a novelist does, an atmosphere, an emotional tone Starting out with situations or relationships of which she cannot know the outcome, she takes advantage of the actual turn of events to develop them and round them out as if she were molding a novel. Because neither Chesnut nor her later editors conceded that she had heavily revised her work, Lynn's view that the whole project is a fraud is a minority one. In 1982, Woodward's edition of Chesnut's diary won a Pulitzer Prize. A few years later, Ken Burns used extensive readings from Chesnut's diary in his documentary television series The Civil War. Actress Julie Harris read these sections. In 2000, Mulberry Plantation, the house of James and Mary Boykin Chesnut in Camden, South Carolina, was designated a National Historic Landmark, due to its importance to America's national heritage and literature. The plantation and its buildings are representative of James and Mary Chesnut's elite slaveowner class.