Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бояр Борис Алексеевич Голицын (тегі кейде Галицин деп жазылады, 1654–1714) – Голицын әулетінің орыс саяхатшысы. Оның басты саяси қарсыласы – өзінің туысы, князь Василий Васильевич Голицын.
Russian politician
Boyar Boris Alexeyevich Golitsyn (surname sometimes transcribed Galitzin, ; 1654–1714) was a Russian politician of the noble Golitsyn family. His chief political opponent was his own cousin Prince Vasily Vasilyevich Golitsyn.
Өмір
Борис 1676 жылдан бері соттың камералысы болды. Ол 1689 жылы жас патша Петр Ұлының тәрбиешісі және басты қолдаушысы болды, Петр өзінің үлкен жартылай сіңлісі Софияның билігін басып алу әрекеттеріне қарсы тұрғанда, және күрес кезіндегі дағдарыста Үшбірлік монастырында жиналған адал кеңестің басшысы еді. Ол осы мықты бекініске паналауды ұсынды және қарсыластарының боярларын өзіне тартты. 1690 жылы ол бояр дәрежесіне көтерілді және ішкі істерді Петрдің ағасы Лев Нарышкинмен бірге басқарды. 1694 жылы патша анасы Наталья қайтыс болғаннан кейін, оның ықпалы одан да артты. Оған Большие Вязоми иелігі берілді; содан бері Вязоми Голицындердің ата-бабалық иелігіне айналды, бірақ Борис Вязомиге сирек барып, әйелінің туған туыстарынан келген Дубровицы иелігінде (Подольск маңында) тұруды жөн көрді. 1690-1704 жылдары Дубровицы иелігінде Қасиетті Ананың Белгісі шіркеуінің тас құрылысын жетекшілік етті. Оның ұлы Василий (1681-1710) иелікті мұраға алды. Ол Петрді Ақ теңізге (1694-1695) ертіп барды, Азов жорығына (1695) қатысты және Петрдің Голландия мен Англияға жасаған алғашқы шетелдік сапарында (1697-1698) Ресейді басқарған үштік билеушінің бірі болды. 1706 жылғы Астрахан көтерілісі, оның басқаруына бағынған барлық аймақтарға әсер етті, Петрдің оған деген сенімін күйретіп, оның беделін зорлықпен түсірді. 1707 жылы Волга аймағында оны Андрей Матвеев ауыстырды. Өлімінен бір жыл бұрын ол монастырға кірді. Голицын 17 ғасырдың соңындағы Ресей қоғамының Батысқа бейімделген, әдеттегі өкілі болды. Ол өз заманынан оқ бойымен озып кеткен. Ол жақсы білім алған, латын тілінде көркем сөйлей білген, ғалымдармен араласып, балаларын еуропалық үлгіде тәрбиелеген. Бірақ бұл көрнекті, жоғары мәртебелі адам әдетте маскүнем болған, бай шетелдіктердің қонақжайлылығын бұзған, тіпті ұялмастан, көңіліне түскен тағамды алып, әйеліне жіберген. Оның бейшара маскүнемдігі, бұрынғы еңбегіне қарамастан, Ұлы Петрдің оған деген құрметін аяқтандырды. 1689 жылдың соңында поляк дипломаты Фой де ла Невиль Мәскеуге келіп, француздық етті татып көргісі келген екі орыс дворяны Голицын мен Матвеевке дастархан жайды. Екі ақсүйек те бұл тағамға қатты риза болып, әйелдеріне бірнеше табақ жіберді. Осы дастарханнан үш күн өткен соң Матвеев Фой де ла Невиллді өзінің үйіне кешкі асқа шақырды, онда Невиль зор құрметпен қарсы алынды.
Boris was a court chamberlain since 1676. He was the young tsar Peter the Great's tutor and chief supporter when, in 1689, Peter resisted the usurpations of his elder half sister Sophia, and the head of the loyal council which assembled at the Trinity monastery during the crisis of the struggle. It was Golitsyn who suggested taking refuge in that strong fortress and won over the boyars of the opposite party. In 1690 he was created a boyar and shared with Lev Naryshkin, Peter's uncle, the conduct of home affairs. After the death of the tsaritsa Natalia, Peter's mother, in 1694, his influence increased still further. The estate Bolshiye Vyazyomy was given to him; since then Vyazyomy remained the ancestral estate of the Golitsyns, although Boris rarely came to Vyazyomy preferring to live at the Dubrovitsy estate (near Podolsk), which came from his wife's family. From 1690 to 1704, in the Dubrovitsy estate, he led the construction of a stone Church of the Theotokos of the Sign. His son Vasily (1681 1710) inherited the estate. He accompanied Peter to the White Sea (1694–1695); he took part in the Azov campaign (1695); and was one of the triumvirate who ruled Russia during Peters first foreign tour (1697–1698) to Holland and England. The Astrakhan rebellion (1706), which affected all the districts under his government, shook Peter's confidence in him, and seriously impaired his position. In 1707 he was superseded in the Volgan provinces by Andrei Matveev. A year before his death he entered a monastery. Golitsyn was a typical representative of Russian society of the end of the 17th century leaning towards Westernism. In many respects he was far in advance of his time. He was highly educated, spoke Latin with graceful fluency, frequented the society of scholars and had his children carefully educated according to the best European models. Yet this eminent, superior personage was an habitual drunkard, an uncouth savage who intruded upon the hospitality of wealthy foreigners, and was not ashamed to seize upon any dish he took a fancy to, and send it home to his wife. It was his reckless drunkenness which ultimately ruined him in the estimation of Peter the Great, despite his previous inestimable services. The Polish diplomat Foy de la Neuville visited Moscow at the end of 1689 and hosted a banquet for two Russian nobles, Golitsyn and Matveev, who had long wanted to try French roast. Both nobles were so pleased with this meal that they sent several plates to their wives. Three days after this banquet, Matveev invited Foy de la Neuville to dine at his house, where Neuville was received with great dignity.