Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бридж ойыншысы және жазушы
Bridge player and writer
Джон Теренс Риз (28 тамыз 1913 – 29 қаңтар 1996) – британдық бридж ойыншысы және жазушы, екі саланың да барлық уақыттағы ең көрнекті тұлғаларының бірі деп есептеледі. Ол Англияның Суррей графтығындағы Эпсом қаласында орташа табысты отбасында дүниеге келді. Брэдфилд колледжінде және Оксфордтың Нью колледжінде білім алып, классикалық әдебиеттерді оқыды және 1935 жылы екі мамандық бойынша үздік дипломмен бітірді.
John Terence Reese (28 August 1913 – 29 January 1996) was a British bridge player and writer, regarded as one of the finest of all time in both fields. He was born in Epsom, Surrey, England to middle class parents, and was educated at Bradfield College and New College, Oxford, where he studied classics and attained a double first, graduating in 1935.
Өмір
Риздің әкесі, Уэльстің діни қызметкерінің ұлы, банкте жұмыс істеді, кейін әйелінің отбасылық қосымша қызмет көрсету бизнесіне ауысты. Риз: «Мен оқуға үйренгенге дейін карточка ойнадым», – деді. Кішкентай кезінде анасы «бейтаныс еркектермен сөйлеспеу туралы стандартты ескерту жасағанда, әкесі: «Бейтаныс еркектер маған сөйлесуге тырыспау керек, оларды ескерту қажет» – деді. Филипс кітап екеуінің атынан бірлесіп жарияланғанын мойындайды, бірақ «Теренс кітаптың нағыз авторы», ал Филипс мазмұнды жоспарлау және редакциялауда ғана көмектескенін айтады. Осыдан кейін Риздің кәсібі – чемпиондық келісімшарт бридж ойыншысы және ойын туралы көп жазатын автор болды. Риз соғысқа бірнеше ай бұрын ARP-ге қосылды, бірақ ешқашан қарулы күштерге алынбады. Ол Педро Хуанның (бірге бридж ойнаған әріптесінің) фабрикасында жұмыс істеді, ол қараңғылау перделер шығарды. Еңбек министрлігінің инспекторы оны тексеруге келгенде, Теренсті кітаптармен толы кеңсеге жеткізу үшін асыққан телефон соғылуы керек болды. Риздің көптеген хоббилері болды, олардың барлығына да өте берілген. Ол әрқашан крикет және шахматтың жанкүйері болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол грейхаунд жарыстары туралы кітап жазды, кейін «Квинс Парк Рейнджерс» футбол клубының жанкүйері болды, олардың стадионы грейхаунд жарыстарының ортасы – «Уайт Сити» стадионының жанында орналасқан. Ол ақшаға түрлі ойындар ойнады, әсіресе канаста, покер және нарды, және олар туралы кітаптар жазды. 1930 жылдардың соңынан 1950 жылдардың ортасына дейін Риз BBC радио және теледидар арналарында бридж туралы бірнеше бағдарламалар жүргізді. Ол 1956 жылдан 1962 жылға дейін «British Bridge World» журналын редакциялады. 1970 жылы Элвин Шерингтонға үйленді. Олар Лондонда, кейін Суссекс графтығының Хоув қаласында тұрды, онда ол 1996 жылдың 29 қаңтарында 82 жасында аспиринге уланып қайтыс болды. Сот сараптамасы оның өлімі жазатайым оқиға екенін көрсетті.
Reese's father, the son of a Welsh clergyman, worked in a bank until he transferred to his wife's family catering business. Reese said "I played card games before I could read". As a small boy, when his mother "issued the standard warning about not talking to strange men, my father remarked that it was the strange men who should be warned against trying to talk to me". Phillips acknowledges that although the book is published jointly under their names, "Terence is the real author of the book", receiving only assistance in planning contents and editing from Phillips. From that point on, Reese's profession was that of a champion contract bridge player and prolific writer on the game. Reese joined the ARP a few months before the war, and was never inducted into the armed forces. He ended up working in the factory of Pedro Juan (a fellow bridge player), which manufactured black out curtains. When a Ministry of Labour inspector turned up to check on him, a hasty phone call was needed to get Terence into an office surrounded by ledgers. Reese had some hobbies; even those he pursued with typical commitment. He was always a cricket and chess enthusiast. After World War II, he made a book on greyhound racing; later he became an avid football fan, reputedly supporting Queen's Park Rangers, whose ground was next door to the White City Stadium, a home of greyhound racing. He played various other games for money, especially canasta, poker and backgammon, and wrote books on them. From the late 1930s to the mid 1950s, Reese presented a number of BBC radio and television programmes about bridge. He edited the British Bridge World from 1956 to 1962. He married Alwyn Sherrington in 1970. They resided in London and later in Hove, Sussex, where he died of aspirin poisoning at home on 29 January 1996 at the age of 82. An inquest ruled his death accidental.
Ойыншы карьерасы
Бридж ойыншысы ретінде Риз ойынның барлық құрметті атақтарын жеңіп алды, оның ішінде төрт рет Еуропа чемпионатында (1948, 1949, 1954, 1963) және 1955 жылы Бермуда боулингісінде (іс жүзінде, Әлемдік командалық чемпионат) – барлығы Ұлыбританияның ашық командасының құрамында. Ол 1961 жылы әлемдік пар чемпионы атанды және 1960 жылғы алғашқы Әлемдік командалық Олимпиадасында және 1962 жылғы алғашқы Әлемдік жұптық турнирінде екінші орын алды. Сондай-ақ ол 1965 жылы Бермуда боулингісінде және тағы бес Еуропа чемпионатында Ұлыбританияны өкілдік етті. Ұлыбританиядағы ең бағалы жарыс саналатын "Алтын кубокты" ол сегіз рет жеңіп алды. Риз халықаралық бриджте соңғы рет 1976 жылы Монте-Карлода өткен Әлемдік командалық Олимпиадасында қатысты, онда Ұлыбритания үшінші орынға ие болды. 1981 жылы Англияның Бирмингем қаласында өткен Еуропалық командалық чемпионатта ол Ұлыбританияның ойыншы емес капитаны болды, нәтижесінде команда екінші орынды жеңіп алды. Осылайша Ұлыбритания 1981 жылғы Бермуда боулингіне қатысу құқығын алды, бірақ WBF аккредитациялық комитеті Ризді капитан ретінде қабылдаудан бас тартты. Нью-Йорк Таймс газетінің бридж редакторы Алан Трускотттың сөзіне сәйкес, себебі "Мистер Риздің ойынның мүддесіне қайшы келетін жазбалары мен пікірлері" болды. Бұл, ең алдымен, Риз бен Джереми Флинттің 1979 жылғы "Оныншы айналым" романында бейнеленген "жоғары деңгейдегі бриджтің жағымсыз картинасы" еді. Ұлыбритания WBF атқару кеңесіне шағым түсірді, бірақ Риз үйде қалуды жөн көрді. Кейінгі жылдары баккара ойынын ұнататын Риз, есту қабілетінің нашарлауына байланысты, бәсекелі бриджге аз қатысты. Алайда, ол бридж жазушысы ретіндегі мансабын үздіксіз жалғастырды.
As a bridge player, Reese won every honour in the game, including the European Championship four times (1948, 1949, 1954, 1963) and the Bermuda Bowl (effectively, the World Team Championship) in 1955—all as a member of the Great Britain open team. He was World Par champion in 1961 and placed second in both the inaugural World Team Olympiad, 1960, and the inaugural World Open Pairs, 1962. He also represented Britain in the 1965 Bermuda Bowl and in five other European Championships. He won the Gold Cup, the premier British domestic competition, on eight occasions. Reese last participated in international bridge at the 1976 World Team Olympiad in Monte Carlo, where Great Britain placed third. He was Britain's non playing captain in the 1981 European Team Championships in Birmingham, England, placing second. Thus Great Britain qualified for the 1981 Bermuda Bowl, but the WBF credentials committee rejected Reese as captain, citing "writings and opinions expressed by Mr. Reese that were considered not in the best interests of the game", in the words of New York Times bridge editor Alan Truscott—primarily the "sordid picture of top level bridge" presented by Reese and Jeremy Flint in their 1979 novel Trick Thirteen. Britain appealed to the WBF executive council but Reese chose to remain home. Preferring backgammon as an alternative in his later years, Reese played little competitive bridge, owing in part to increasing deafness. However, his career as a bridge writer continued unabated.
Буэнос-Айрес ісі
1965 жылы Буэнос-Айресте өткен Бермуда кубогында Б. Джей Беккер Риз бен оның серіктесі Борис Шапироның сауда кезінде карталарын әдеттен тыс тәсілмен ұстағанын байқады; айтылған мәлімдеме бойынша, саусақтардың көрсеткен саны жүрек тузының ұзындығын білдірген. Дороти Хейден, New York Times тілшісі Алан Трускотт, Джон Гербер, британдық ойын еместер капитаны Ральф Суиммер, Британдық Көпір Лигасының төрағасы Джеффри Батлер, ACBL экс-президенті Вальдемар фон Зедтвиц және ACBL президенті Робин МакНабб сияқты бірқатар ойыншылар мен бақылаушылар Риз бен Шапироны бақылап, олардың заңсыз сигнал беріп жатқанына көз жеткізді. Сондай-ақ, Риздің басқа серіктесі Джереми Флинтпен ойнаған кезде мұндай сигналдарды қолданбағаны расталды. Буэнос-Айрестегі турнирде өткен тыңдауда Дүниежүзілік Көпір Федерациясы (WBF) Риз бен Шапироны алаяқтық жасады деп танып, «кейбір бұзушылықтар» салдарынан британдық команданың Солтүстік Америка және Аргентинаға қарсы жеңіске жеткен матчтарынан бас тартатынын, ал Риз бен Шапироның қалған матчтарда ойнамайтынын жариялады. Британдық Көпір Лигасы (BBL) кейіннен сэр Джон Фостер, адвокат және парламент мүшесі, сондай-ақ генерал Лорд Борн төрағалық еткен өз тергеуін жүргізді. Көп айға созылған тыңдау барысында, Суиммердің Шапиро кінәсін мойындағаны туралы күтпеген мәлімдемесінен кейін (бірақ Суиммер бұл туралы Буэнос-Айрестегі тыңдауда ешқашан айтпаған), «Фостер тергеуі» дәлелдердің көп бөлігін жоққа шығарды. Олар Буэнос-Айрестегі тыңдаудың өзінің қанағаттандырмас екенін атап өтті; саусақ сигналдары саудадан гөрі көп ақпаратты жеткізбегенін дәлелдеу мүмкін болмады; Риз бен Шапиро командасының әсері талқыланған матчтардың кем дегенде біреуінің (Аргентинаға қарсы) нәтижесіне әсер етпеді; «АҚШ командасының вице-капитаны және жаттықтырушысы Кихела мырза екі айыпталушы ойыншының алаяқтық жасаған жоқ деп қорытындылады» және басқа да маңызды мәселелерге тоқталды. BBL тергеуі ойыншылардың сауда немесе ойын кезінде сигналдардан пайдаланғандығын растайтын нақты дәлелдердің жоқтығын ғана көрсетпеді, сонымен қатар «Біз Риз және Шапиро мырзалардың аталған турнирде алаяқтық жасаған жоқ деп табамыз» деді. 1967 жылы BBL WBF-тен кінәлі үкімді қайта қарауды сұрады; WBF бірауыздан кінәлі шешімін растап, 1968 жылғы Олимпиадаға Риз бен Шапироны қосатын британдық команданы қабылдамайтынын мәлімдеді, бұл BBL-дың наразылық білдіруіне әкелді. 1968 жылы келісімге қол жеткізілді, WBF кінәлі үкімін сақтап, бірақ Риз бен Шапироға (Буэнос-Айрес Олимпиадасынан кейін халықаралық көпірден зейнеткерлікке шыққан) болашақ әлем чемпионаттарында ойнауға рұқсат берді. Кейіннен Риз де, Алан Трускотт та оқиға туралы кітаптар жариялады. Риздің кітабында: «Айыптаудың негізі, баршамызға мәлім, Шапиро мен менің заңсыз сигналдар арқылы бір-бірімізге жүрек тузының ұзындығын жеткізгеніміз. Егер сіз бұл айыптауды ойналған қолдарға сілтеме жасай отырып растағыңыз келсе, онда сіз ойыншылардың дұрыс емес біліміне негізделген бірқатар логикасыз, ерекше және сенімсіз саудалар немесе ойындар жасалғанын көрсетуіңіз керек» делінген. Содан кейін ол жұптың саудасы мен ойнауының логикасын Олимпиададағы әртүрлі қолдар бойынша түсіндірді. Трускотттың кітабында байқалған саусақ сигналдарының өзгеруінің кездейсоқтық болуының немесе дәлелдерді жасау үшін куәгерлердің осылай көп санының келісіміне жетуінің ықтимал еместігіне назар салынды. Сондай-ақ, ол Риз бен Шапироға қарсы бұрынғы алаяқтық айыптауларын (көпірден басқа ойындарды қоса алғанда) баяндады, кейбіреулері 1955 жылға дейін басқалармен бірге болды. 2005 жылдың мамырында ағылшын журналисі, көпірші және баспагер Дэвид Рекс Тейлор Риздің оған қырық жыл бұрын мойындағанын мәлімдеді, оны 2005 жылға дейін және ол мен Шапиро қайтыс болғаннан кейін ғана жариялауға рұқсат берілді. Аталған мойындауда Риз бен Шапиро сигнал бергені, бірақ мұндай сигнал беру мүмкін екенін көрсету үшін ғана (және бір-бірінің сигналдарына назар аудармаған), алдамшылық туралы кітаптың бөлігі ретінде (оқиға жарылғаннан кейін тоқтатылған) айтылды. Бұл түсіндірме саусақ сигналдарын пайдалануды саудадан немесе ойыннан алынған дәлелдердің жоқтығымен сәйкестендіруге мүмкіндік берсе де, бұл мәлімдемені растайтын ешқандай дәлел жоқ. Ал Шапироның әйелі оның өмірінің соңына дейін айыптауларды жоққа шығара бергенін айтады.
In the 1965 Buenos Aires Bermuda Bowl, B. Jay Becker noticed Reese and his partner, Boris Schapiro, holding their cards in what he regarded as unusual ways during bidding; the claim that was made was the number of fingers showing indicated the length of the heart suit. A number of players and observers, including Dorothy Hayden, New York Times columnist Alan Truscott, John Gerber, British nonplaying captain Ralph Swimer, British Bridge League Chairman Geoffrey Butler, ACBL president emeritus Waldemar von Zedtwitz, and ACBL President Robin McNabb, all watched Reese and Schapiro and were convinced that they were signalling illegally. It was also confirmed that Reese was not using such signals while playing with his other partner, Jeremy Flint. At a hearing held at the tournament site in Buenos Aires, the World Bridge Federation (WBF) judged Reese and Schapiro guilty of cheating, and announced that due to "certain irregularities", the British team was forfeiting the matches they had already won against North America and Argentina, and that Reese and Shapiro would not be playing in the remaining matches. The British Bridge League (BBL) subsequently convened their own enquiry, chaired by Sir John Foster, barrister and Member of Parliament, and General Lord Bourne. After a hearing lasting many months, including a surprise revelation by Swimer that Schapiro had confessed his guilt to him though Swimer never mentioned this at the Hearing in Buenos Aires the "Foster Enquiry" rebutted much of the evidence. They pointed out that the Hearing itself in Buenos Aires had a number of unsatisfactory features; there was no proof that the finger signals communicated any more information than bidding would have done; the impact of the Reese & Schapiro team could no have affected the result of at least one of the matches at issue (vs Argentina); 'Mr Kehela the Vice Captain and Coach of the (USA) team, stated that he had come to the conclusion that the two players accused were not cheating’; and other salient points. The BBL Inquiry did not merely find that there was inconclusive evidence that the players had benefitted from the signals in their bidding or play but rather 'We find that Messrs. Reese and Schapiro were not guilty of cheating at the Tournament in question'. In 1967, the BBL asked the WBF to reverse their guilty finding; the WBF responded by unanimously reaffirming their guilty verdict, and later reiterating that they would not accept a British team including Reese and Schapiro for the 1968 Olympiad, which the BBL boycotted in protest. In 1968, a compromise was reached, the WBF maintaining their guilty verdict, but allowing Reese and Schapiro (who had announced his retirement from international bridge after the Buenos Aires Olympiad) to play in future world championships. Subsequently, both Reese and Alan Truscott published books on the scandal. Reese's book stated: "The basis of the charge, as everybody knows, is that Schapiro and I communicated length in hearts to one another by means of illegal signals. If you want to support that charge by reference to the hands played, what you have to show is that a number of illogical, uncharacteristic, and implausible bids or plays were made that can be explained only on the basis that the players had improper knowledge of one another's hands." It then goes on to argue for the logic of the pair's bidding and play on the various hands from the Olympiad. Truscott's book emphasizes the unlikelihood of the observed variations in finger signals being coincidental, or of such a large number of witnesses colluding to fabricate the evidence. It also recounts a number of previous cheating accusations against Reese and Schapiro (including games other than bridge), some by others as early as 1955. In May 2005, the English journalist David Rex Taylor, a bridge player and publisher, claimed that Reese had made a confession to him forty years earlier, one that was not to be revealed until 2005 and after he and Schapiro were dead. The purported confession claimed that Reese and Schapiro were indeed signalling, but only to show that such signaling was possible (and so were not actually paying attention to each other's signals), purportedly as part of a book on cheating (which was abandoned after the scandal broke). Although this explanation could conceivably reconcile the use of finger signals with the absence of evidence from bidding or play, there is no corroborating evidence to support this account. In contrast, Schapiro's widow claims he continued to deny the accusations to his death.
Көпір авторы
Риз сонымен қатар көпiр авторы және журналист ретiнде табысты мансап жасады, бұл мансап оның өмiрi бойы созылды. Ол ең ықпалды және өткір көпiр жазушыларының бiрi болды, өте кең көлемде жұмыс iстедi (тоқсаннан астам туынды, ал 1938 жылы Бен Коэнмен бiрлесiп алғашқы оқулықты жазды). Солтүстік Лондондағы Акол көпiр клубының (сол кезде Акол көшесiнде орналасқан) атымен аталатын бұл жүйе Ұлыбританияда және әлемнiң кейбiр аймақтарында басымдыққа ие болды. Кiтап және оның 1939, 1946 және 1949 жылдардағы келесi басылымдары, әйтпесе еркiн сауда-саттық жүйесiне бiрлiк бердi. Оның Гароззо мен Ялуздың "Көк клуб" туралы кітабына, сондай-ақ "Толықтық клуб" туралы кітабына жасаған кейiннен енгiзген өзгерiстерi күштi клуб жүйелерiн ұнататындар мен олардың қарсыластары тарапынан кеңiнен қолданылды. "Риз ойыны" (маски ойнау мен қорғанысқа арналған тамаша нұсқаулық) үлкен жетiстiкке жеткеннен кейiн одан да амбициялы жұмыс жарық көрді. "Эксперт ойыны" – оның атын шығарған кiтап. Атауынан көрініп тұрғандай, ол карта ойынын ең жоғары деңгейде қарастырды, сол кезде жаңа болған идеяларды қамтыды, мысалы, болмаған оқиғалардан жасалған қорытындылар және шектеу принципі. Риздiң кiтаптарында көпiр логикасының мысалдары көп, мысалы, өз түсiн ашпаған, бiрақ ашқан ойыншыда бiр-екi маңызды картаның жетiспеуi мүмкiн; бұл тұжырымды көбiнесе "түнде үрмеген iт" деп атайды (Артур Конан Дойлдың "Күміс жалын" повесiндегi Шерлок Холмстен кейiн). Логиканың тағы бiр түрі – "Егер осылай болу керек болса, осылай деп есептеңiз". Оның санау үлгiлерi (және басқа да тұжырымдар жасау жолдары) осындай идеяларды Лондондағы (немесе Нью-Йорктегi) шеберлер тобынан жаңа сарапшылар тобына таратты. Бұл кiтап жарық көргеннен кейiн кем дегенде жиырма жыл бойы, кез келген жоғары санаттағы ойыншы оны мұқият зерттегенiне сенiмді болды. Риз сонымен қатар көпiр кiтаптарының бiрнеше жаңа жанрын жасады. Ең маңыздысы – "Менiң iзiмнен" жанры, онда оқырман қолдың барысында сауда-саттық пен ойынға қатысқанда шебердiң ойлауын көрiп, баяндайды. "Ризбен көпiр ойнаңыз" осындай жұмыстардың үлгiсi болды. "Сауда-саттық шешiмдерiңiздi дамытыңыз" – тағы бiр осындай жұмыс. Кейiн Риз халықаралық жарыстардан алынған қолдардың кең жинағын пайдаланып, қызықты викторина сияқты кiтаптар жасады, онда талқылау көбiнесе проблеманы ұсынған беттiң арт жағында жүргiзiлетiн. "Атақты матчтардан алынған атақты қолдар" осылардың алғашқысы болды, одан кейiн "Атақты сауда-саттық шешiмдерi" және "Атақты ойын шешiмдерi" жарық көрді, барлығы Дэвид Бёрдпен бiрлесiп жазылған. Жазушы ретiнде Риздiң көптеген серiк авторлары болды, олардың көпшiлiгi өте бiлiктi ойыншылар мен жазушылар, бiрақ оның барлық кiтаптары өзгеше стильде жазылған. Оның тағы бiр идеясы – көпiр журналдарындағы қызықты және пайдалы қолдарды табу үшiн конкурстар өткiзуге арналған қолдарды жинау. "Сен қанша төлейсiң?" – сол нәтиженiң бiрi болды. Риз сонымен қатар покер, казино ойындары, канаста және басқосу туралы кiтаптар жазды.
Reese also had a successful career as a bridge author and journalist, a career that lasted throughout his life. He was one of the most influential and acerbic of bridge writers, with a large output (over ninety titles and co authored the first textbook on it with Ben Cohen in 1938. Named after the Acol Bridge Club in North London (located on Acol Road at the time), it became the prevailing bidding system in Britain and some other parts of the world. The book and its subsequent editions in 1939, 1946 and 1949 gave unity to what was otherwise a rather free wheeling bidding system. His later adaptation of Garozzo and Yallouze's book on the Blue Club and his book on the Precision Club were widely used by devotees of strong club systems, and by their opponents as references. The great success of Reese on Play (an outstanding guide to dummy play and defence) was followed by an even more ambitious work. The Expert Game was the book which really made his name. As the title suggests, it dealt with card play at the highest level, including some ideas that were novel at the time, for instance, inferences from events that did not occur, and the principle of restricted choice. Examples of bridge logic abound in Reese, for instance, a player who overcalls but does not lead his suit is likely to lack one or two key honours; this concept is often called 'the dog that did not bark in the night' (after Sherlock Holmes in Arthur Conan Doyle's "The Adventure of Silver Blaze"). Another form of logic can be seen in 'If it must be so, assume it is so'. His examples of counting (and other ways of drawing inferences from the bidding and play) spread such ideas from a coterie of masters in London (or New York) to a much wider group of nascent experts. For at least twenty years after this book was published, one could be sure that virtually every top class player had studied it minutely. Reese also had the distinction of creating several new genres of bridge book. The most significant was the 'Over my shoulder' genre, where the reader is taken through the master's thinking as the bidding and play proceeds through the hand. Play Bridge with Reese was the model for several such works. Develop Your Bidding Judgment was another such work. Later, Reese made use of the growing library of hands from international competitions to create interesting quiz type books, where the discussion was usually on the verso of the page which presented the problem. Famous Hands from Famous Matches was the first of these, followed by Famous Bidding Decisions and Famous Play Decisions, all written with David Bird. In his career as a writer, Reese had a number of co authors, mostly highly competent players and writers, yet all his books were in his inimitable style. Another of his ideas was to raid the stock of hands in bridge magazine bidding competitions for interesting and instructive hands. What Would You Bid? was the result. Reese also wrote books on poker, casino gambling, canasta and backgammon.