Людвиг ван Бетховеннің хатшысы және биографы Антон Феликс Шиндлер

Кіріспе

Антон Феликс Шиндлер (13 маусым 1795 – 16 қаңтар 1864) – австриялық заң қызметкері, Людвиг ван Бетховеннің серігі, хатшысы және оның алғашқы өмірбаянын жазған адам.

Өмір

Шиндлер 1795 жылғы 13 маусымда Медлов қаласында дүниеге келді. 1813 жылы заң білімін алу үшін Венаға көшті. 1817-1822 жылдары ол сол жердегі заң кеңсесінде кеңсе қызметкері болды. Ол жақсы, бірақ ерекше емес скрипкашы болды және түрлі музыкалық ансамбльдерде ойнады, ал 1814 жылы Бетховенмен танысты. Ол заңгерлік мансабынан бас тартып, 1822 жылы «Йозефштадт» театрында бірінші скрипкашы, ал 1825 жылдан бастап «Кэрнтнертор» театрында бірінші скрипкашы болды. Бетховенмен таныстығы жалғасты, 1822 жылдан бастап ол композитордың үйінде, ақысыз хатшысы ретінде тұрды. Бетховен 1825 жылғы наурыз айында Шиндлермен қарым-қатынасын үзді, ал Шупанциг квартетінің жас скрипкашысы және Бетховеннің досы Карл Хольц композитордың хатшысы болып тағайындалды. Шиндлер 1864 жылғы 16 қаңтарда Боккенхаймда қайтыс болды. Бұл Шиндлердің беделін түгелдей құлатты. Шиндлер Бетховеннің «Әңгіме кітаптарында» (композитордың 1827 жылы қайтыс болғаннан кейін көптеген жалған жазбаларды енгізген) жазбаларды жалғандап жасағаны және Бетховенмен тығыз қарым-қатынаста болған кезеңін асыра көрсеткені дәлелденді (оның айтқан он бір немесе он екі жылы бес немесе алты жылдан аспауы мүмкін). Сондай-ақ, Шиндлер Бетховеннің әңгіме кітаптарының жартысынан астамын өртеп жібергені және сақталған кітаптардан көптеген беттерді алып тастағаны да есептеледі. Бетховен туралы жинақ (Купер, 1991, 52 бет) Шиндлердің дәлдіксіздікке және өтірікке бейімділігі соншалықты зор болғандықтан, оның Бетховен туралы жазған ештеңесін басқа дәлелдермен расталмаса, факт ретінде қабылдауға болмайды дейді. Соңғы кезде Теодор Альбрехт Шиндлердің сенімділігі мәселесін қайта қарастырып, оның көптеген әңгіме кітаптарын жойғаны туралы кең таралған сенімнің шамадан тыс болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Антон Шиндлер құжаттарды жалғандағанмен және сенімсіз өмірбаяншы және музыка тарихшысы ретінде танымал болса да, Бетховеннің өзінің фортепиано туындыларын орындау стилі туралы оның есептері құнды дереккөз болып қала береді. Доктор Джордж Барт «Пианист – шешен ретінде» (Итака, Нью-Йорк: Корнелл университетінің баспасы, 1992) кітабында Шиндлердің куәліктеріне негізделген Бетховеннің клавирлік туындыларын өмірге қайтару тәсілін көрсетеді, бұл тәсіл Чернидің Бетховен туралы әлем мойындаған есептерінен мүлдем өзгеше. Чернидің метрономдық белгілерінің сәйкессіздігі және Бетховеннің өзінің ырғағы мен темпі таңдауы туралы есептер Шиндлердің осы мәселедегі сенімділігін көрсетеді және Бетховеннің фортепиано музыкасын түсіндірудегі құнды көзқарасын ашып көрсетеді. Дегенмен, тарихи орындауларға арналған ғалымдар мен музыка тарихшыларының көпшілігі Шиндлердің беделін жоғалтуды жалғастырып келеді, әсіресе Бетховеннің өзінің музыкасын орындаған кездегі темптегі икемділігін бағалауда. Олар Черни мен Фердинанд Риестен, олардың екеуі де Шиндлерге қарағанда Бетховенді әлдеқайда ұзақ білген, көбірек нұсқау алады. Бұл туралы Сандра Розенблум «Классикалық фортепиано музыкасындағы орындаушылық тәжірибе: олардың принциптері мен қолданылуы» (Индиана университетінің баспасы) кітабында баяндайды.

Schindler was born on 13 June 1795 in Medlov. He moved to Vienna in 1813 to study law, and from 1817 to 1822 was a clerk in a law office there. He was a competent, though not exceptional violinist, and played in various musical ensembles, first meeting Beethoven in 1814. He gave up his law career, becoming in 1822 first violinist at the Theater in der Josefstadt, and from 1825 first violinist at the Theater am Kärntnertor. His acquaintance with Beethoven continued, and from 1822, he lived in the composer's house, as his unpaid secretary. Beethoven broke with Schindler in March 1825, and Karl Holz, a young violinist in the Schuppanzigh Quartet and friend of Beethoven, was engaged as the composer's secretary; though Schindler and Beethoven reconciled in August 1826, Holz continued as Beethoven's secretary with Schindler also tending to the composers' needs. Schindler died on 16 January 1864 in Bockenheim. that essentially destroyed Schindler's credibility. It was demonstrated that Schindler had falsified entries in Beethoven's Conversation Books (into which he inserted many spurious entries after the composer's death in 1827), and that he had exaggerated his period of close association with Beethoven (his claimed eleven or twelve years was probably no more than five or six). It is also believed that Schindler burned more than half of Beethoven's conversation books and removed countless pages from those that survived. The Beethoven Compendium (Cooper 1991, p. 52) goes so far as to say that Schindler's propensity for inaccuracy and fabrication was so great, virtually nothing he has written about Beethoven can be accepted as fact unless it is supported by other evidence. More recently, Theodore Albrecht has re examined the question of Schindler's reliability, and as to his presumed destruction of a huge number of conversation books, concludes that this widespread belief could possibly have been exaggerated. Although Anton Schindler forged documents and otherwise became notorious as an unreliable biographer and music historian, his accounts on Beethoven's style of performing his own piano works remain indispensable sources. Dr. George Barth, in his book The Pianist as Orator (Ithaca, NY: Cornell University Press, 1992) brings to light an approach to bringing the Beethoven keyboard literature to life, based on Schindler and his testimonies, quite different from the Carl Czerny accounts on Beethoven the world has accepted since Schindler's forgeries compromised the latter's credibility. Discrepancies in metronome markings by Czerny as well as accounts of Beethoven's own rhythm and tempo choices create a worthier image of Schindler's credibility in that regard, and his valuable perspective on interpretation of Beethoven's piano music. Nevertheless, most scholars and music historians dedicated to historical performances continue to discredit Schindler, especially in his appraisal of Beethoven's alleged flexibility in tempo when performing his own music, and instead continue to take their cue more from Czerny and Ferdinand Ries, both of whom knew Beethoven far longer than Schindler. This is summarized by Sandra Rosenblum in her Performance Practices in Classic Piano Music: Their Principles and Applications (Indiana University Press).

Фильмде

Антон Шиндлер Бетховеннің өте көркемделген "Өлсіз сүйікті" фильмінде маңызды рөлде ойнайды, онда Шиндлер Бетховеннің ең танымал махаббат хатының құпиясымен жасырылған адресатын анықтауға тырысады. Фильмде Шиндлер рөлін голланд актері Йерун Краббе сомдайды.

Шығармалары

Антон Шиндлер (1840): Людвиг ван Бетховеннің өмірбаяны. [Людвиг ван Бетховеннің өмірбаяны] Мюнстер. (2-ші басылымы, 1845; 3-ші басылымы, 1860; 5-ші басылымы, 1927.) Антон Феликс Шиндлер, Игнац Мошелес (ред.), Бетховеннің өмірі: оның музыкалық туындыларына қатысты көптеген ерекше белгілер мен түсініктемелер, 1- және 2-том, Gamut Music Co., 1966 (аударма және қайта басылым).