Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс композиторы (1824–1874)
German composer (1824–1874)
Карл Август Петер Корнелиус (24 желтоқсан 1824 – 26 қазан 1874) – неміс композиторы, музыка туралы жазбалар авторы, ақын және аудармашы.
Carl August Peter Cornelius (24 December 1824 – 26 October 1874) was a German composer, writer about music, poet and translator.
Өмір
Ол Майнц қаласында Карл Жозеф Герхард (1793–1843) және Фридерика Корнелиус (1789–1867) отбасында дүниеге келді, олар Майнц және Висбадендегі актерлер болған. Кішкентай кезінен скрипкада ойнап, шығармалар жазды, соңынан 1841 жылы Текла Грибель Вандаллдан және Генрих Эссерден композиция сабақтарын алды. 1844 жылдан 1852 жылға дейін Берлинде суретші әкесі Питер фон Корнелиуспен бірге тұрды, осы кезеңде Александр фон Гумбольдт, Гримм ағайындары, Фридрих Реккерт және Феликс Мендельсон сияқты көрнекті тұлғалармен танысты. Оның алғашқы шығармаларына камералық және шіркеу музыкасы, сондай-ақ халық әндері кірді, олардың ішінде 1849 жылы жазылған солистер, хор және оркестрге арналған Stabat Mater ерекше көзге түседі. Корнелиустың алғашқы толыққанды туындылары (оның ішінде "Der Barbier von Bagdad" операсы) Ваймардағы қысқа мерзімді тұру кезінде (1852–1858) жазылды. Одан кейін бес жыл өмір сүрген Венаға қоныс аударды. Дәл сол Венада Корнелиус Рихард Вагнермен достық қарым-қатынас орнатты. Вагнердің тілегімен 1864 жылы Мюнхенге көшіп, үйленді және төрт баласы болды. Берлиндегі соңғы жылдары Корнелиус бірнеше ірі берлиндық журналдарға музыка туралы сын-пікірлер жазды және Йозеф фон Эйхендорф, Пауль Хейзе және Ханс фон Бюловпен достық байланыс жасады. Вагнермен және Франц Листпен ұзақ жылдар бойы байланыста болғанына қарамастан (Лист кейде оркестрлеу мәселелері бойынша Корнелиустың кеңесін сұраған), Корнелиустың композицияның "Жаңа неміс мектебі" деп аталатын өкілдерімен қарым-қатынасы кейде шиеленіскен. Мысалы, ол өзінің "Der Cid" операсының премьерасын сылтау ретінде пайдаланып, "Тристан мен Изольданың" премьерасына қатыспады. Корнелиустың үшінші және соңғы опералық жобасы, норвегиялық эддалар негізінде жазылған Gunlöd, Майнцте қант диабетінен қайтыс болғаннан кейін аяқталмай қалды. Ол қаланың Hauptfriedhof бейістігіне жерленді, оның қабірін әлі де көруге болады.
He was born in Mainz to Carl Joseph Gerhard (1793–1843) and Friederike (1789–1867) Cornelius, actors in Mainz and Wiesbaden. From an early age he played the violin and composed, eventually studying with Tekla Griebel Wandall and composition with Heinrich Esser in 1841. He lived with his painter uncle Peter von Cornelius in Berlin from 1844 to 1852, and during this time he met prominent figures such as Alexander von Humboldt, the Brothers Grimm, Friedrich Rückert and Felix Mendelssohn. His early compositions included chamber and church music and secular songs, among which stands the Stabat Mater for soloists, choir, and orchestra, composed in 1849. Cornelius's first mature works (including the opera Der Barbier von Bagdad) were composed during his brief stay in Weimar (1852–1858). His next place of residence was Vienna, where he lived for five years. It was in Vienna that Cornelius began a friendship with Richard Wagner. At the latter's behest, Cornelius moved to Munich in 1864, where he married and fathered four children. During his last few years in Berlin, Cornelius wrote music criticism for several major Berlin journals and entered into friendships with Joseph von Eichendorff, Paul Heyse and Hans von Bülow. Despite his long standing association with Wagner and Franz Liszt (the latter on occasion sought Cornelius's advice when it came to matters of orchestration), Cornelius's relations with the so called "New German School" of composition were sometimes rocky. For instance, he did not attend the premiere of Tristan und Isolde, using the premiere of his own opera Der Cid as an excuse. Cornelius's third and final operatic project, Gunlöd, based on the Norse eddas, was left incomplete at his death (from diabetes) in Mainz. He was buried in the city's Hauptfriedhof, and his grave can still be seen there.
Мұра
1936 жылы Майнц консерваториясы Петер Корнелиус консерваториясы деп қайта аталды. Рейнланд-Пфальц штаты 1951 жылдан бері музыкалық жетістіктерді Петер Корнелиус медалімен марапаттайды. 1930 жылы Уго Ледерер жасаған бюст Майнцтегі Друссуолл саябағында қойылған. Майнцте және Берлин, Франкфурт-на-Майне, Аугсбург және Веймар сияқты басқа да неміс қалаларында, сондай-ақ Вена, Зальцбург және Ваальвик (Нидерланды), бірнеше көшелер мен алаңдар оның есімімен аталады. Петер Корнелиус мұрағаты – композитордың жеке заттары, құжаттары және музыкалық шығармаларынан тұратын, Майнц қалалық кітапханасында сақталатын кең жинақ. Онда 50-ге жуық түпнұсқа музыкалық қолжазба, 58 күнделік, эскиздер мен өлеңдер жазылған дәптер, өлім маскалары сияқты жеке естеліктер және 2600-нан астам хат бар. Корнелиус отбасының үлесімен толықтырылған мұрағат зерттеу үшін көпшілікке ашық. Ұлыбританияда бүгінгі күнге дейін Корнелиустың ең танымал туындысы – 1856 жылғы «Рождество әндері» циклынан шыққан «Үш патша» («Die Könige») әні, сонатты дауыс пен фортепианоға арналған. Әннің мелодиясы 1597 жылы Филипп Николай жазған «Таң жұлдызы қаншалықты жарқырайды» («Wie schön leuchtet der Morgenstern») хоралдық әуенімен үйлеседі. 1928 жылы H. N. Bate жасаған ағылшын тіліндегі аудармасы («Three Kings from Persian lands afar») 1957 жылы Айвор Аткинс жеке дауыс пен хор үшін аранжировкалады, ал бұл нұсқа 1961 жылы Дэвид Уилкокс пен Реджинальд Жактың «Хорларға арналған әндер» жинағының бірінші томына енгізілді.
The Mainz Conservatory was renamed the Peter Cornelius Conservatory in 1936. The state of Rhineland Palatinate honors musical achievements with the Peter Cornelius Plakette since 1951. A bust created by Hugo Lederer in 1930 is displayed in Park Drususwall, Mainz. Several streets and squares are named after him in Mainz (de) and across other German cities such as Berlin, Frankfurt am Main, Augsburg and Weimar, as well as in Vienna, Salzburg, and Waalwijk, Netherlands. The Peter Cornelius Archive is an extensive collection maintained by the Stadtbibliothek Mainz, consisting of the composer’s personal items, documents, and musical works. It includes around 50 original music manuscripts, 58 notebooks with diaries, sketches, and poems, personal memorabilia like death masks, and over 2,600 letters. The archive, enriched by contributions from Cornelius's family, is open to the public for research. In Britain to this day, Cornelius's best known work is "The Three Kings" ("Die Könige"), a song for solo voice and piano originally from his 1856 song cycle, Weihnachtslieder. The song's melody line is accompanied by the chorale tune of "Wie schön leuchtet der Morgenstern" ("How brightly shines the morning star"), written by Philipp Nicolai in 1597. An English translation made in 1928 by H. N. Bate ("Three Kings from Persian lands afar ") was arranged by Ivor Atkins in 1957 for solo voice and choir, and this version was included in the first volume of the popular David Willcocks and Reginald Jacques compilation Carols for Choirs in 1961.