Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Панама президенті 1931–1932 жж.
President of Panama 1931–1932
Рикардо Хоакин Альфаро Жоване (20 тамыз 1882 – 23 ақпан 1971) 1931 жылдың 16 қаңтарынан 1932 жылдың 5 маусымына дейін Панаманың 16-шы президенті қызметін атқарды. Ол Либералдық партия мүшесі болған.
Ricardo Joaquín Alfaro Jované (August 20, 1882 – February 23, 1971) served as 16th President of Panama from January 16, 1931 to June 5, 1932. He belonged to the Liberal Party.
Ерте мансап
Альфаро 1882 жылы Панама қаласында дүниеге келген. Ол дипломатиялық қызметте 1905 жылы сыртқы істер жөніндегі хатшының орынбасары ретінде бастады. 1912 жылы ол алғаш рет Панама-Коста-Рика шекарасы туралы дауға байланысты Панама елшілігінің заң кеңесшісі ретінде АҚШ-қа жіберілді. Альфаро Панама каналын салудан туындаған көптеген дауларды реттеуге де қатысты. 1915 жылдан 1918 жылға дейін ол Панама мен АҚШ арасындағы бірлескен комиссияның төрешісі болды, ол канал құрылысы үшін экспроприацияға байланысты талаптарды реттеді. Кейін, 1934-1936 жылдары және тағы 1953 жылы Альфаро Панама-АҚШ қатынастарына қатысты, каналға байланысты маңызды келіссөздерге қатысты. 1922 жылдан 1930 жылға дейін және 1933 жылдан 1936 жылға дейін Альфаро Панаманың ерекше өкілі және АҚШ-қа толық өкілетті министр болды. 1946 жылы ол Панаманың сыртқы істер министрі болып тағайындалды, бірақ 1947 жылы Панама каналына қатысты АҚШ-пен жасалған келісімге наразылық білдіріп, отставкаға кетті. Ол 1928-1930 жылдарға арналған Ұлттық Ассамблеяның алғашқы президенттік тағайындамасы болып сайланды. 1931 жылы Панамада төңкеріс болғаннан кейін Альфаро ел президенті болуға шақырылды, ол бұл қызметті қабылдап, 1931 жылдың 16 қаңтарынан 1932 жылдың 5 маусымына дейін атқарып тұрды. 1940 жылы ол президент сайлауында жеңіліске ұшырады, бірақ 1944 жылы Панаманың жаңа конституциясын әзірлеуге көмектесу арқылы еліне қызмет етуді жалғастырды.
Alfaro was born in Panama City in 1882. He began a career in the diplomatic service in 1905 as under secretary for foreign affairs. He was first assigned to the U. S. in 1912 as legal counselor of the Panamanian legation for the Panama Costa Rica border dispute. Alfaro was also involved in settling numerous disputes arising from the construction of the Panama Canal. From 1915 to 1918, he was judge of a joint commission between Panama and the United States for settling claims relating to expropriations for the construction of the Canal. Later, in 1934 to 1936 and again, in 1953, Alfaro was involved in critical negotiations relating to Panama–United States relations concerning the Canal. From 1922 to 1930, and from 1933 to 1936, Alfaro was Panamanian envoy extraordinary and minister plenipotentiary to the U. S. In 1946, he was appointed Panama's minister of foreign relations; however, he resigned in 1947 to protest a proposed agreement with the U. S. relating to the Panama Canal. He was elected as the first presidential designate by the National Assembly for the term 1928 1930. In 1931, after a revolution in Panama, Alfaro was invited to become his country's president, a position he accepted and held from January 16, 1931 through June 5, 1932. In 1940, he was defeated in the presidential election; however continued to serve his country by helping to draft a new constitution for Panama in 1944.
Біріккен Ұлттар Ұйымы үшін жұмыс істеу
Альфароның елге қызмет етуінің маңызды бөлігі Біріккен Ұлттар Ұйымындағы жұмысымен байланысты. 1945 жылы ол БҰҰ-ның Латын Америкасының он республикасына көмек көрсету және оларды қайта жаңғырту жөніндегі миссиясын басқарды. Ол сонымен қатар Сан-Францискода өткен Халықаралық ұйымдар жөніндегі Біріккен Ұлттар Ұйымының конференциясына Панама елшісі болды және 1945 жылғы Біріккен Ұлттар Ұйымының Хартиясының испан тіліндегі мәтінін әзірлеген арнайы комитеттің төрағасы қызметін атқарды. 1949 жылы Альфаро Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясының үшінші сессиясындағы геноцидке қарсы конвенцияның мәтінін жасаған құқықтық комитеттің төрағасы болды. 1949 жылдан 1953 жылға дейін ол Халықаралық құқық комиссиясының мүшесі болды. Осы лауазымда ол Мемлекеттердің құқықтары мен міндеттері туралы декларацияны жақтады, ал оның жобасы комиссия мақұлдаған түпкілікті нұсқаның негізіне айналды. 1949 жылдың 3 маусымында ол комиссия тарапынан геноцид жасаған адамдарды соттау үшін тұрақты сот құрудың қажеттігі жөніндегі баяндамашы болып тағайындалды.
A significant portion of Alfaro's service to his country related to his work in the United Nations. In 1945, he headed the U. N. Relief and Recovery Administration mission to ten Latin American republics. He was also Panama's delegate to the United Nations Conference on International Organization in San Francisco and chairman of the special committee that drafted the Spanish text of the United Nations Charter of 1945. In 1949, Alfaro was chairman of the legal committee of the Third session of the United Nations General Assembly that drew up the text of the Convention on Genocide. From 1949 to 1953 served as member of the International Law Commission. In that capacity, he promoted the Declaration on the Rights and Duties of States, and his draft became the basis of the version eventually approved by the commission. On June 3, 1949, he was appointed by that commission as rapporteur on the desirability of establishing a permanent court to try persons guilty of genocide.
Академиялық мансап
Алфароның үкіметтік және дипломатиялық тәжірибесімен қатар, оның кәсіби біліктілігі заң саласындағы біліміне негізделген. Бұрын ол Панама университеттерінде азаматтық және халықаралық құқық профессоры болған. Сонымен қатар, 1929 жылы АҚШ-та өткен Америкааралық келісім және төрелік конференциясы үшін шарттарды дайындаған және төрелік жасаған кіші комитеттің мүшесі болды. 1959 жылдан 1964 жылға дейін доктор Альфаро Халықаралық сотта судья болып жұмыс істеді, соңғы үш жылы вице-президент қызметін атқарды. 1964 жылы доктор Альфаро ресми қызметінен қанағаттанды. Альфаро Панама туралы көптеген мақалалар мен кітаптардың авторы болды және ел ішінде де, әлемдік деңгейде де жағдайды жақсартуға арналған еңбегі үшін көптеген наградалар мен құрмет грамоталарын алды. Альфаро 1971 жылдың 23 ақпанында Панама қаласында 89 жасында дүние салды. Одан кейін әйелі Амелия Лайонс де Альфаро, үш ұлы – Виктор Рикардо (Вашингтон), Иван Хосе (Лима, Перу) және Рохелио Эдвин (Панама қаласы), екі қызы – Фрэнк Х. Веллер (туған аты Амелия немесе Амелита Виктория, Потомак, Мэриленд) және Х. Кэбелл Маддукс (туған аты Йоланда Мария, Маклин, Вирджиния), сондай-ақ көптеген немерелер мен шөберелер қалды. Олардың арасында әнші Нэнси Эймс және адвокат, тележүргізуші Эльберт Альфаро (Майами-Лейкс, Флорида) бар.
In addition to his governmental and diplomatic experience, Alfaro's professional acumen derived from a background in law. He was formerly a professor of civil and international law in Panamanian universities. He was also a member of the subcommittee that drafted treaties and arbitrated for the Inter American Conference on Conciliation and Arbitration held in the U. S. in 1929. From 1959 to 1964, Dr. Alfaro was a judge at the International Court of Justice, serving his last three years as vice president. In 1964, Dr. Alfaro retired from his official duties. Alfaro was the author of many articles and books on Panama, and was the recipient of numerous awards and citations for a career dedicated to improving conditions both in his country and globally. Alfaro died in his eighty ninth year in Panama City on February 23, 1971. He was survived by his wife, Amelia Lyons de Alfaro; three sons, Victor Ricardo of Washington, Ivan Jose of Lima, Peru, and Rogelio Edwin of Panama City; two daughters, Mrs. Frank H. Weller (née Amelia or Amelita Victoria) of Potomac, Maryland, and Mr. H. Cabell Maddux (née Yolanda Maria) of McLean, Virginia; and many grandchildren and greatgrandchildren, among them the singer Nancy Ames, and attorney and TV personality Elbert Alfaro in Miami Lakes, Florida.
Альфароның заң философиясы
Құқық профессоры және түрлі сот органдарының мүшесі ретіндегі қызметі барысында Альфаро жалпы қылмыстық юрисдикция және барлық деңгейдегі үкіметтің жауапкершілігін қағида ретінде қолдады. Мұның бір мысалы – ол Халықаралық құқық институтында (ILC) келісімдер туралы заңды талқылау кезінде ноталармен алмасу арқылы жасалған халықаралық келісімге келісім жасасқан мемлекеттердің заң шығарушы органы ратификациялауды қажет етпейді деген пікірге қарсылық білдірді. Ол Нюрнберг принциптерін жоғары бағалады және оларды әлемдік тәртіп пен әлемдік бейбітшілік принциптерінің негізгі бөлігі деп есептеді. Рикардо Дж. Альфаро.
Throughout his activities as professor of law and member of various judicial bodies, Alfaro promoted the notion of universal criminal jurisdiction and government accountability at all levels. An example to that effect can be seen in that during the deliberations on the law of treaties at the ILC, he opposed the notion that an international agreement reached by exchange of notes did not require ratification by the state legislature of the contracting states. He held the Nuremberg Principles in high esteem and viewed them as an integral part of the principles of world order and world peace. Ricardo J. Alfaro