Кіріспе
Хорватиялық монах және ақын Андрия Качич Миошич (17 сәуір 1704 – 14 желтоқсан 1760) – хорват ақыны және францискан монахы, сонымен қатар Качич абыройлы отбасының ұрпағы, ол хорватияның ең көне және беделді абыройлы отбасыларының бірі.
Andrija Kačić Miošić (; 17 April 1704 – 14 December 1760) was a Croatian poet and Franciscan friar, as well as a descendant of the Kačić noble family, one of the oldest and most influential Croatian noble families.
Өмірбаян
Макарска маңындағы Бристорда туған ол францискан монахы болды. Ол Заострог монастырында және Будада білім алды. Заострогта және Брач аралындағы Сумартинде философия пәнін оқытты. Оның ең маңызды еңбегі – "Славян халқының құлпырар әңгімесі" (1756), өлең түрінде жазылған тарих. Онда Качич Миочич, ағартушылық идеяларының ықпалымен, қарапайым халық арасында сауаттылықты және жаңа идеяларды таратуға тырысты. Бұл кітап хорват тілінде сөйлейтін аймақтарда бір ғасырдан астам уақыт бойы ең танымал кітап болып саналды. Сонымен қатар, штокав диалектісінің стандартты хорват тілі ретінде қалыптасуына зор үлес қосты. Кітапта Скандербег туралы өлеңдер бар, олар 19 ғасырда Иван Кукулевич Сакчинский жазған "Скандербег" трагедиясының негізі болды. Бұл өлеңдер 1828 жылы Иован Стерия Попович жазған "Життє і вітешка воєваня славного князя епірського Ґьорґя Кастріота Скендербеґа" еңбегіне де негіз болды. Он буынды халық поэзиясының үлгісін қолданып, Мавро Орбини мен Павао Риттер Витезовичтің еңбектеріне сүйене отырып, Качич Миошич ежелгі заманнан бастап өзінің заманына дейінгі славян халықтарының тарихын баяндайды және жырлайды. Ол, Иван Гундулич сияқты, Адриатика теңізінен Солтүстік теңізіне дейінгі славян халықтарын бір халық ретінде сипаттайды. Кітап Осман соғыстары кезеңіндегі белгілі хорват әулеттерінің көптеген батырларын мақтайды. Оның ең маңызды еңбегінде босниялық халық және оның тарихи оқиғаларына қатысты көптеген сілтемелер мен мақтаулар бар. Кітаптағы маңызды халық поэзиясының үлгілері көптеген оқырмандарды оны халық әндері жинағы деп қарауға итерді. "Құлпырар әңгіме" көбінесе дидактикалық стильде жазылған және көркемдік құндылығы төмен, бірақ кейіннен тарихи деректердің құнды көзі ретінде қызмет етіп, болашақ хорват жазушыларына шабыт берді. Оның басқа еңбектері латын тіліндегі философиялық зерттеу және "Кораблица" (1760) атты жылнама, онда ол Витезовичтің ішінде басқа авторлардың да мәтіндерін пайдаланды.