"Генжи әңгімесіндегі Суэцумухана: Сағыныш пен сұлулықтың символы"
Suetsumuhana
Суетсумухана – ежелгі жапон сөзі, сары гүлді білдіреді. "Гэндзи әңгімесіндегі" кейіпкер, алтын гүл ханшайым ретінде танымал. Жапон мәдениеті туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сюэцумахана (末摘花) – сафлор гүлін білдіретін ежесіл жапон сөзі. Қазір ол Бенибана (紅花) деп аталады.
Suetsumuhana (末摘花) is the archaic Japanese word for the safflower. It is known now as Benibana (紅花).
Гендзи ертегісінің кейіпкері
Сюэцумухана – Мурасаки Шикибудың «Генджи туралы әңгіме» романының әйел кейіпкері. Романның алтыншы тарауы оның атымен аталады. Ол сондай-ақ «Шафлора ханшайымы» деп те белгілі. Кейбір ағылшын тіліндегі аудармаларда ол Ханшайым Хитачи ретінде суреттеледі. Генджи ханзадасы қысқа ғана уақытқа оған қызығушылық танытқан, бірақ ол желдеткішін түсіріп, мұрнын көрсеткен соң қызығушылығы суынған. Дегенмен, ол кейін оған ашылық танытып, көмектескен. «Генджи туралы әңгімеде» ол ең адал әйелдердің бірі ретінде танымал, Генджи оның махаббатына жауап бергенше күтіп, сағынышпен өткізеді. Мұның себебі – оның оған деген шексіз адалдығы және ол оның өміріндегі бірінші және, мүмкін, соңғы әйел болуы. Ол Генджидің барлық әйелдері үшін салған «Алтыншы аудандағы сарай» деп аталатын сарайға шақырылып, өмірінің соңына дейін күтім көреді. «Шафлора ханшайымының» мұрнына байланысты оқиға «Генджи туралы әңгіме» оқырмандары үшін әрқашан қызықты оқиға болған. Манга комикстерінде өте ұялшақ ханшайым көбінесе тартымсыз болып бейнеленеді, ал махаббатқа толы ханзада оның дауысы мен котода ойнау өнеріне ғашық болған. Бірақ оның жунхитое киімдерінің тізімі егде жастағы әйелге лайықты деп сипатталған. (Бастапқыда ол судар экранының артында жасырылған, бірақ Хэйан сарайының дәстүрі бойынша 12 қабатты жеңдер экраның астынан көрінуге рұқсат етілген. Түстердің үйлесіміне қарай, жігіт әйелдің талғамы мен мәртебесін біле алатын. ) Дегенмен, қазіргі ғалымдар Сюэцумухананың мұрны, «Генджиде» қызыл және піл мұрнына ұқсас деп сипатталған, қазіргі еуропалықтардың мұрнына ұқсауы мүмкін деген болжам жасауда. Хэйан дәуірінде әйелдердің сұлулығының идеалы – өте нәзік, жұқа мұрын болу еді, бұл картиналарда бейнеленген. Осы сарайлық сұлулық стандартына сай келмейтін нәрселер ұятсыз деп есептелген.
Suetsumuhana is the name of a female character in Murasaki Shikibu's epic novel The Tale of Genji. The sixth chapter of it is named after her. She is also known as the Safflower Princess. In some English translations she appears as Princess Hitachi. Prince Genji was briefly attracted to her, until she lowered her fan to reveal her nose. However, he eventually felt sorry for her and helped support her. She is noted to be one of the most loyal ladies in the Tale of Genji, pining and waiting for Genji till he reciprocates her love. This is in part due to her unending loyalty to him, and that he is her first, and possibly, last man. She is invited to the palace, known also as the "Palace in the Sixth Ward", that Genji has built for all his women, and is taken care of for the rest of her life. The incident with the Safflower Princess's nose has always been a source of comic relief for readers of the "Tale of Genji". In the manga comics, the extremely shy princess is always depicted as being quite unattractive, the amorous prince having fallen in love first because of her voice and the way she plays the koto. The arrangements of her jūnihitoe robes were, however, described as fitting those of an older lady. (She was hidden in the beginning behind the sudare screen, however, as part of the courtly Heian rituals, the 12 layered sleeves were allowed to peek from under the screen. Based on the colour arrangements, the suitor could see what kind of taste and status his lady had.) Modern scholars, however, speculate that Suetsumuhana's nose, which was described in the "Genji" as being red and that of an elephant, probably resembles today's European noses. The ideal of female beauty in Heian was to have very fine, thin noses, as depicted in the painted scrolls. Anything that fell outside this courtly beauty ideal must have been seen as utterly obscene.