Кіріспе

Неміс философы Бруно Баух (19 қаңтар 1877 – 27 ақпан 1942) – неміс неокантиан философы.

Өмір және мансап

Баух Грос Носсенде, Мюнстерберг ауданында, Силезияда, Пруссияда (қазір Польшада) дүниеге келді және Фрайбург, Страсбург және Гейдельберг университеттерінде философия оқыды. 1901 жылы Фрайбургте Генрих Рикерттің жетекшілігімен докторлық диссертациясын қорғап, бірнеше курстар оқытуға құқық алды (оның докторанттарының бірі Рудольф Карнап болды, ол кейіннен Вена шеңберінің маңызды тұлғасына айналды). Баух 1903 жылы Галле университетінде абилитациясын аяқтады, бұл оған профессорлық атаққа ие болуға мүмкіндік берді. Ол 1903 жылдан 1910 жылға дейін Галледе «титулданған профессор», ал 1911 жылдан бастап Йена университетінде «қалыпты профессор» ретінде сабақ берді. Йенада Готлоб Фрегемен дос болып, тіл философиясының неоканттық өкілі Ричард Хенигсвальдпен бірлесіп жұмыс істеді. Баух Кант қоғамында ықпалды тұлға болды және Пруссия академиясының Канттың жинақталған еңбектерінің басылымын шығаруға көмектесті. 1916 жылға дейін Кант қоғамының «Кант зерттеулері» журналының редакторы қызметін атқарды. Оңшыл ұлтшыл газетте антисемиттік мақала жариялағаннан кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды, бұл Кант қоғамында үлкен резонанс тудырды. (Көптеген неокантиандар, соның ішінде Баухтың кейінгі әріптесі Хенигсвальд, еврейлер болды, ал көптегендері социал-демократтар еді.) 1917 жылы Баух өзінің философиялық қоғамын – Неміс философиялық қоғамын құрды, ол «Неміс идеализмі философиясына үлесі» журналын шығарды. Фреге оның авторы болды. Нацистер билікке келген кезде Баухтың саяси көзқарастары оған пайда келтірді. Көптеген неокантиандар эмиграцияға мәжбүр болса, ал кейбіреулері концлагерьлерде (оның ішінде Хенигсвальд бір жылдай) отырды, Баух 1934 жылы Неміс философиялық қоғамының төрағасы болды.

Философиялық еңбектері

Баухтың ұстазы Генрих Рикерт, Вильгельм Виндельбандтан кейін, бадендік неокантиандық мектептің ең ірі көшбасшысы болды. Бадендік неокантиандар, негізгі қарсыласы Марбург мектебінен өзгеше, ғылым философиясынан гөрі практикалық философияға көбірек ден қойды. Олар факт пен құндылық арасындағы айырмашылықты ерекше атап көрсетті және «құндылық» түсінігін эпистемологиялық және онтологиялық мақсаттар үшін пайдалануға тырысты. Мысалы, бір сөйлемді «шын» деу, кейде оған «сенімділік талап етумен» (яғни, оған сену керек) пара-пар деп есептеледі. Дегенмен, Баух бадендік мектептің өте ерекше өкілі болды, сондықтан кейбір зерттеушілер оны неокантиандықтан өзгеше бір бағыттың өкілі деп санайды. Баух құндылық теориясына қызығушылық танытқанмен, математика мен логика философиясына бадендік неокантиандардың арасында кең таралған қызығушылықтан гөрі әлдеқайда ынталы болды. Рикертке қарағанда, ол Готтлоб Фрегенің логицизміне (Рикерт логиканы аналитикалық, математиканы синтетикалық деп ескі канттық көзқараспен қабылдамайтын) жақын болды және Марбург неокантиандарының логика мен математиканың біртұтастығына сенуіне келісім білдірді.

Шығармалары (іріктеу)

Studien zur Philosophie der exakten Wissenschaften ("Дәл ғылымдар философиясы бойынша зерттеулер"), Гейдельберг, 1911. Wahrheit, Wert und Wirklichkeit ("Шындық, құндылық және нақтылық"), Лейпциг, 1923.