Музыкада пастиччо – әр композитордың туындыларынан құралған опера немесе музыкалық шығарма. ХХІХ ғасырда Хендель, Глюк сияқты композиторлардың шығармаларында кездеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Опера немесе басқа да музыкалық туынды, көптеген авторлардың еңбектерінен құралған.
Opera or other musical work composed by many people
Музыкада пастиччо немесе пастиш – әртүрлі композиторлардың, бірлесіп жұмыс істеген немесе істемеген туындыларынан құралған опера немесе басқа да музыкалық шығарма, сондай-ақ қолданыстағы туындының еркін, рұқсатсыз немесе түпнұсқа емес бейімделуі не локализациясы.
In music, a pasticcio or pastiche is an opera or other musical work composed of works by different composers who may or may not have been working together, or an adaptation or localization of an existing work that is loose, unauthorized, or inauthentic.
Этимология
Термин алғаш рет 16 ғасырда ет және макароннан жасалған пирогқа (паститсио қараңыз) және әдеби қоспаға қатысты айтылады; музыка үшін ең ерте кездесу 1795 жылы итальян тілінде, ал 1742 жылы ағылшын тілінде тіркелген. Ол 13 ғасырға жататын постклассикалық латын тіліндегі pasticium сөзінен (пирог немесе қамқа) туындаған.
The term is first attested in the 16th century referring both to a kind of pie containing meat and pasta (see pastitsio) and to a literary mixture; for music, the earliest attestation is 1795 in Italian and 1742 in English. It derives from the post classical Latin pasticium (13th century), a pie or pasty.
Операда
18 ғасырда опера пастиччиоларын Гендель сияқты композиторлар жиі жасаған, мысалы, «Оресте» (1734), «Алессандро Северо» (1738) және «Аргадағы Джове» (1739), сондай-ақ Глюк және Иоганн Кристиан Бах. Бұл жиынтық шығармалар көбінесе басқа композиторлардың туындыларынан алынған бөліктерден тұратын, бірақ оларға авторлық шығармалар да енгізілуі мүмкін. Басқа композиторлардан алынған бөліктер көбінесе еркін өңделген, әсіресе пастиччио операларындағы ариялардың жағдайында, түпнұсқа мәтінінің орнына жаңа мәтін қосылған. 18 ғасырдың соңындағы ағылшын пастиччиоларында, мысалы, Сэмюэл Арнольд немесе Уильям Шилдтің шығармаларында «қарызға алынған» музыка ирландтық немесе британдық халық әндерінен болуы мүмкін.
In the 18th century, opera pasticcios were frequently made by composers such as Handel, for example Oreste (1734), Alessandro Severo (1738) and Giove in Argo (1739), as well as Gluck, and Johann Christian Bach. These composite works would consist mainly of portions of other composers' work, although they could also include original composition. The portions borrowed from other composers would be more or less freely adapted, especially in the case of arias in pasticcio operas by substituting a new text for the original one. In late 18th century English pasticcios, for instance by Samuel Arnold or William Shield, the "borrowed" music could be Irish or British folksongs.
Инструментальды музыкада
Инструментальдық шығармалар кейде бұрыннан бар композициялардан жиналатын, оның ең айқын мысалы – Вольфганг Амадей Моцарттың алғашқы төрт фортепиано концерті. Осы концерттер (К. 37, 39–41) дерлік толығымен замандас композиторлардың фортепианолық соната бөлімдерінен құрастырылған, ал жас Моцарт фортепианошы-солисті қолдайтын оркестрлік партияларды қосты.
Instrumental works would also sometimes be assembled from pre existing compositions, a notable instance of this being the first four piano concertos of Wolfgang Amadeus Mozart. These concertos (K. 37, 39–41) were assembled almost entirely from keyboard sonata movements by contemporary composers, to which the boy Mozart added orchestral parts supporting the keyboard soloist.