Миссури штаты мен Дженкинс ісі: Білім берудегі нәсілдік кемсітуге қатысты сот шешімі

Кіріспе

Миссури Дженкинске қарсы, 515 U. S. 70 (1995) – АҚШ Жоғарғы Сотының қараған ісі. 1995 жылдың 12 маусымында Сот 5-4 дауыспен Канзас-Сити мектептеріндегі қасақана нәсілдік дискриминацияны түзету үшін штаттың Миссури штаттық жалақыны көтеруді және түзету білімі бағдарламаларын қаржыландыруды талап ететін аудандық сот шешімін күштен шығарды.

Өмірбаян

Іс 1977 жылы басталды, онда студенттер тобы және Канзас-Сити, Миссури мектеп округі (KCMSD) Канзас-Сити студенттерінің атынан Миссури штатын, федералдық агенттіктерді және Канзас-Сити маңындағы қалалық емес аудандарды сотқа берді. Кейіннен аудандық сот KCMSD мектеп округін де жауапкер деп таныды. Соттар Миссури штатының KCMSD шегіндегі сегрегацияланған мектептерге жауапты екенін анықтады. Бастапқыда талапкерлер мен KCMSD мектеп округі «метрополиялық жоспарды» қалаған, ол қала мен қала маңындағы мектептердің нәсілдік теңсіздігін жою және интеграциялау үшін автобуспен тасымалдауды қамтитын. Алайда, 18 жылдық сот процесінде, сот KCMSD ішіндегі білім беру мекемелерін және бағдарламаларын жақсартуға бағытталған шешімдер қабылдады. 1985 жылы АҚШ аудандық сотының судьясы Рассел Кларк білім беру бағдарламаларын жақсарту, мектеп ғимараттарын жөндеу және магнит мектептерін құру туралы заңдық шешім шығарды, бұл қала мектептеріне ақ нәсілді қала маңындағы оқушыларды қайта тартудың ең тиімді жолы деп есептелді. 1987 жылы аудандық сот мектептердегі сегрегацияны тоқтату үшін ауданға жоғары жалақылы, білікті мұғалімдер қажет деп, міндетті жалақы жәрдемақысын бұйырды. АҚШ Жоғарғы Соты осы істі екі рет қарады. Біріншіден, 1989 жылы адвокаттардың гонорарын төлеу мәселесі бойынша. Екіншіден, 1990 жылы Жоғарғы Сот федералдық соттың штат заңдарында белгіленген шекті асып, «дискриминацияның іздерін» жою үшін жергілікті билікке салықты көтеруді бұйыруға құқығы бар ма деген мәселені қарастырды. Жоғарғы Сот тікелей салық салу сот билігінің құзыретінен тыс екенін, бірақ аудандық сот мектеп округіне сол салықты жинауды бұйыруға құқығы бар екенін шешті: «Жергілікті мемлекеттік институттарға түзету шараларын әзірлеуге және іске асыруға рұқсат беру және нұсқау беру осы институттардың функцияларын ғана қорғамайды, сонымен қатар, мүмкіндігінше, сегрегация мәселелерін шешу жауапкершілігін осы мәселені тудырғандардың өзіне жүктейді». Жоғарғы Сот былай деп қосты: «Бұл шешімнен бас тарту жергілікті биліктің Конституция талаптарын орындауға байланысты Жоғарлық заңға сәйкес міндеттемелерін ескермеуге әкелер еді». Кейіннен, 1993 жылы қайта қарау нәтижесінде, аудандық сот штатқа оқытушы және оқытушы емес қызметкерлердің жалақысын арттыруға қаражат бөлгенін бұйырды.

The case began in 1977, when a group of students and the Kansas City, Missouri School District (KCMSD) sued the State of Missouri, federal agencies, and suburban districts around Kansas City on behalf of the district's students. The district court then instead named the KCMSD school district as a defendant. The courts held that the state of Missouri was liable for segregated schools within the boundaries of KCMSD. Originally, the plaintiffs and the KCMSD school district wanted a "metropolitan plan," which would have included bus transfers to integrate and remedy the racial inequalities of inner city and suburban schools. However, over the 18 year span of the case, the court ordered remedies that were focused instead on improving educational facilities and programs inside KCMSD. In 1985, US District Court Judge Russell Clark ordered the legal remedy of educational improvement programs, school facility repairs, and magnet schools, which were thought to be the best way to attract white suburban students back into city schools. In 1987, the district courts ordered mandatory salary assistance, arguing that to end segregation in the schools the district needed higher paid, quality teachers. The U. S. Supreme Court ruled in this case twice earlier. First, in 1989, to address attorneys fees. Then, in 1990, the Supreme Court addressed whether a federal court could order a local government to raise taxes above the state statute amount to cover the cost of removing the "vestiges of discrimination." The Supreme Court ruled that while direct imposition of taxes is indeed beyond judicial authority, the district court could order the school district to levy the same tax: "Authorizing and directing local government institutions to devise and implement remedies not only protects the function of these institutions but, to the extent possible, also places the responsibility for solutions to the problems of segregation upon those themselves who have created the problem." The Supreme Court added, "To hold otherwise would fail to take account of the obligations of local governments, under the Supremacy Clause, to fulfill the requirements that the Constitution imposes upon them." Later, on remand in 1993, the district court ordered the state to pay for salary increases for teaching and non teaching personnel.

Шешім

Жоғарғы Соттың көпшілігі "Браун білім беру кеңесіне қарсы" ісін тек заң жүзіндегі сегрегацияны шектеу ретінде түсіндірді және "Милликеннің Брэдлиге қарсы" ісі мен басқа да прецеденттерді аудан ішіндегі сегрегацияны жоюға ғана қатысты деп атап өтті. Жоғарғы Соттың пікірінше, төменгі соттар өз өкілеттіктерін асырып, жергілікті билікке қол жеткізе алмайтын сапалы білім беру бағдарламаларын қаржыландыру үшін, жалпыға бірдей штаттық қаржымен жалақыны көтеру сияқты шараларды бұйырған. Сот "Оклахома қаласының білім беру басқармасы Доуэллге қарсы" ісіндегі шешуші мәселеге жүгінді: "[конституциялық құқық бұзушы] сегрегацияны жою туралы сот шешіміне қабылданған сәттен бастап адалдықпен мойынсұнған ба, және өткен дискриминацияның іздері мүмкіндігінше жойылған ба".