Нил Саймонның «Broadway Bound» пьесасы: отбасылық қиындықтар, көңіл көтеру және жаңа бастамалар. Радио мен теледидарда комедия жазушы болу жолындағы бауырлар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Бродвейге жол" пьесасы Нил Саймонның жартылай автобиографиялық пьесасы. Бұл оның "Брайтон Бич естеліктері" және "Билокси блюзі" пьесаларынан кейінгі "Юджин" трилогиясының соңғы бөлімі.
the play
Broadway Bound is a semi autobiographical play by Neil Simon. It is the last chapter in his Eugene trilogy, following Brighton Beach Memoirs and Biloxi Blues.
Жер учаскесінің жалпы көрінісі
Бұл пьеса Евгений мен оның ағасы Стэнлидің ата-аналарының қарым-қатынасының күйреуімен күресін көрсетеді. Ағалар радиода, ал кейін теледидарда комедия жазушылар болу үшін бірлесіп жұмыс істейді. Олар әкесі Джек анасы Кейттің алдап жүргенін біледі. Джек тіпті мойындамас бұрын бұл факт отбасы үшін анық болады, және олар Джек кетіп қалуы мүмкін болғанда Кейттің қасіретімен күресуіне көмектесудің жолдарын іздейді. Джек ол қарым-қатынас жасап жүрген әйелдің өліп бара жатқанын айтады. Евгений мен Стэнли радио үшін қысқа комедиялық шамаларды жазатын жұмыс тапқанда, олар өз отбасын сықаққа алады. Джек эфирдегі ойдан шығарылған отбасы мен өз отбасы арасындағы ұқсастықты байқайды және ашуға буырады. Ол Стэнлимен қатты дауласады, ол Джектың жасаған ісі туралы пікірталасқа ұласады. Кейін Кейт Евгенийбен өткенге сағынышпен әңгімелеседі, жас кезінде оның әкесінің жүрегін қалай жеңуге тырысқанын айтады. Ақырында Джек кетеді. Стенли мен Евгений күткендей жақсы ұсыныстар алған соң көшіп кетеді. Кейт әкесі Бенмен үйде қалады (социалистік көзқарастары бар қарт еврей, ол пьесаға жылу мен юмор сыйлайды), Бен әйелімен Майамиге кеткенге дейін.
The play is about Eugene and his older brother, Stanley, dealing with their parents' relationship falling apart as the brothers work together toward being comedy writers for the radio, and, eventually, television. They discover that their father, Jack, has been cheating on their mother, Kate. It is obvious to the family before Jack even admits it, and they try to find ways for Kate to cope with the loss when Jack may eventually leave. Jack reveals that the woman he has been seeing is dying. When Eugene and Stanley find a job where they can write short comedic skits for the radio, they obscurely make fun of their own family. Jack can hear the similarities between the fictional family in the broadcast and their own family, and becomes outraged. He gets into a major argument with Stanley, which turns into an argument about Jack's affair. Later, Kate holds a nostalgic conversation with Eugene, revealing how she had tried to win his father's heart when she was younger. Eventually, Jack leaves. Stanley and Eugene move out when they get the great offers for which they'd hoped. Kate remains in the house with her father, Ben (an elderly Jewish man with socialist leanings who provides the play with most of its warmth and humor), until Ben goes to follow his wife to Miami.
Кейіпкерлер
Евгений Моррис Джером – Пьесаның повествошісі және Евгений трилогиясының басты кейіпкері. Еңсерілмейтін, өткір тілді, әзілге құмар 23 жастағы Евгений музыка компаниясының қоймасында жұмыс істейді. Оның сырттай бейжай және жеңіл мінезін сақтап, Евгений отбасының барлық мүшелерін, әсіресе ата-анасын жақсы көреді – олардың есесінен ол өзінің алғашқы үлкен комедиялық этюдінің абсурдты кейіпкерлерін жасайды. Нил Саймон Евгенийді өзінің өзі ретінде жазды, драматургтың жартылай автобиографиялық бейнесі. Стэнли Джером – Евгенийдің үлкен ағасы. 28 жасында ол невротикалық, үнемі ширығуға бейім, бәрін егжей-тегжейлі ойлап, алаңдайды. Ол өзі мен ағасының CBS студиясына материалдарын көрсетуге алғашқы мүмкіндігін ұйымдастырады және этюдті ағасымен бірге жазады; екеуі де үнемі дауласып, бірінші үлкен комедиялық этюдті жазуға тырысады. Кейін Стэнли екінші актідегі атақты пікірде Джекке қарсы тұрады. Бен Эпштейн – Кейттің әкесі, Стэнли мен Евгенийдің әкесі. Тумысынан социалист және Троцкийдің жақтаушысы, ол қызы мен оның отбасымен Брайтон-Бичте тұрады. Стэнли мен Евгений әжесін өз жасында кездейсоқ комедияның ең үлкен қоры ретінде қарастырады, тіпті Евгений көрермендерге: «Ол менің ең ұлы комедия ұстазым болды, ал ол мен оны зерттеп жатқанымды білмеді» дейді. Ол қыздары мен олардың отбасыларын жақсы көреді, бірақ тәрбиесі мен сенімдеріне байланысты жылылық танытпайды. Кейт Джером – Евгений мен Стэнлидің анасы, мықты әйел. Ол әкесі Бенге күтім жасап, ұлдарын өсіріп, күйеуіне абай болып жүрді. Ол отбасын және отбасылық дәстүрлерді бағалайды, мысалы, барлығы бірге отырып тамақтану сияқты қарапайым нәрселерді. Ол ұлдарының ересек екенін біледі, бірақ оларды әлі де балалары ретінде көреді. Евгений екінші актіде ауырғанда, ол радиошоу басталғанда төсекте болмағаны үшін оны балаша сөккендей болады. Пьеса басталғанға дейін ол күйеуінің жасағандарынан хабардар және онымен бетпе-бет кездеседі. Алайда ол өз ұстанымын сақтайды және Джек кінәсін мойындағанда мойымайды. Джек Джером – Евгений мен Стэнлидің әкесі, ол қиын адам. Ұзақ жылдар бойы киім тіккен, әйелдерге жаңбырлық жасаған ол өмірдің монотондығына үйреніп қалған. Бұл, пьеса басталғанға дейін, оны уақыт-уақытпен романға түсуге итермелейді. Бен сияқты ол да жылылық танытпайды, ол өзінің шаршағымен және өзіне-өзі қойған шектеулермен жасырынады. Ұлдары жазған радиобағдарламаның өз отбасылық жағдайына тым ұқсас екенін білгенде ол ашуға буырады және Стэнли оны өз ісімен айналысудан бұрын сөккендей болады. Ол пьесаның соңында Кейтті тастап кетеді. Бланш Мортон – Кейттің (қазір) жақсы жағдайдағы қарындасы, ол «Брайтон-Бич естеліктерінде» көбірек көрінеді. Ол қайтадан тұрмысқа шықты, ал оның екінші күйеуі Парк-авенюдегі үйді алуға және жақсырақ өмір сүруге жете алды. Бен Бланшпен бірінші актіде келіспейді. Ол оның жартылай алыстаған күйеуімен Флоридаға көшіп кетуін қалайды, ол онымен сөйлесуден қашады. Ал ол Бланштің капиталистік қоғамға бойына сіңіргеніне ғана назар аударады. Ол, ақырында, Джек пен Кейт арасындағы нақты жағдайды білуге көмектесетін Бенмен сөйлесуде бастапқы негіз болады.
Eugene Morris Jerome – The play's narrator and the focal character of the Eugene trilogy. Carefree, witty to a fault, and quick to joke, he is 23 years old and working in the stock room of a music company before his brother and writing partner, Stanley, helps them both to break into the world of showbiz. While he maintains his affable and seemingly care free nature, Eugene cares deeply about everyone in his family, especially for his parents – on whom he bases the ridiculous characters of his first big comedy sketch. Neil Simon wrote Eugene as his own self, the playwright's semi autobiographical analogue in the work. Stanley Jerome – Eugene's older brother. At 28 years old, he is neurotic, high strung, and constantly obsessing and worrying over the details. He brokers the first opportunity for him and his brother to show their material to CBS Studios and co writes the sketch with his brother; the two constantly bicker and play as they attempt to write their first big comedy sketch. Later, it is Stanley who stands up to Jack in their iconic argument in Act II. Ben Epstein – Father of Kate, grandfather to Stanley and Eugene. A born socialist and ardent follower of Trotsky, he lives with his daughter and her family in Brighton Beach. Stan and Eugene find Grandpa, in his age, to be one of their greatest goldmines for accidental comedy, with Eugene going so far as to say to the audience that "he was the greatest teacher of comedy I ever had and he didn't even know I was studying him." He cares deeply for his daughters and their families, but due to his upbringing and beliefs is not an affectionate man. Kate Jerome – A strong woman through and through, Eugene and Stanley's mother has done her best to take care of her father, Ben, while raising her boys and keeping a wary eye on her husband. She values family, and familial experiences – such as the simple act of sitting down and eating together as a family. She knows her boys are grown men, but will never not see them as her babies – when Eugene becomes ill during Act II, she admonishes him as a child for not being in bed when the radio show begins, among other examples. Before the start of the play, she is already aware of her husband's indiscretions, and is the one to confront him over them – however, she stands her ground and does not falter when Jack admits his guilt. Jack Jerome – The father to Eugene and Stanley, he's a tough nut for certain. Having worked as a clothier for many years, making ladies raincoats, he's become a bit numb to the monotony of life. This in turn, before the play's start, lead him to having a brief affair, on again and off again. Like Ben, he is not an affectionate man, masked by his exhaustion and his own self provided frustrations. He becomes outraged when the radio program his sons wrote turns out to sound eerily similar to their own family situation, and quickly admonishes them before being put back into place by Stanley for his own affairs. He leaves Kate at the end of the play. Blanche Morton – Kate's (now) well to do sister, who featured more heavily in 'Brighton Beach Memoirs'. She has remarried, and her second husband built himself up to afford a home on Park Avenue and the finer things in life. Ben is at odds with Blanche when she comes to visit in Act I – she wants him to move to Florida with his semi estranged wife, who he avoids speaking with. He, on the other hand, can only focus on Blanche's giving in to capitalist society. She ultimately serves as the beginning framework, in her conversations with Ben, where we learn of the real situation between Jack and Kate.
Өндіріс тарихы
Бұл пьесаның премьерасы 1986 жылғы 6 қазанда Дьюк университетінің Рейнольдс театрында өтті. Саймон кішігірім премьералық алаңның сыншыларды риза қылуға тырысу қысымын азайтқанын айтты. Пьеса 1986 жылғы 4 желтоқсанда Бродвейдегі Бродхерст театрында ашылып, 756 қойылымнан кейін 1988 жылғы 25 қыркүйекте жабылды. Емануэль Азенберг продюсерлік еткен және Джин Сакс режиссерлік еткен қойылымда Линда Лавин Кейт, Джонатан Сильверман Юджин, Джейсон Александр Стэнли, Филис Ньюман Бланш, Джон Рэндольф Бен және Филип Стерлинг Джек рөлдерін сомдады. Джоан Риверс Бродвейдегі пьесаның соңғы айларында Кейт рөліне ие болды. Пьеса төрт «Тони» сыйлығына ие болды, оның ішінде «Үздік пьеса», Линда Лавин («Басты рөлдегі әйел актері, пьеса»), Филис Ньюман («Көрнекті әйел актері, пьеса») және Джон Рэндольф («Көрнекті ер актері, пьеса»). Линда Лавин «Пьесадағы үздік әйел актері» жүлдесін, ал Джон Рэндольф «Пьесадағы үздік көрнекті актері» жүлдесін жеңіп алды. Ол «Drama Desk» сыйлығына төрт номинация алып, Лавин мен Рэндольф жеңіс тойлады. Сонымен қатар, 1987 жылы «Драма» саласы бойынша Пулитцер сыйлығының финалисі атанды. Дэвид Кромердің режиссерлігімен 2009 жылдың қараша айында Ндерландер театрында (алдын ала көрсетілімдер) Бродвейде қайта қойылымға дайындалып жатқан болатын, ол «Брайтон Бич естеліктерімен» бірге репертуарда ойналатын жоспарланған. Анықталған актер құрамында Кейт Джером рөлінде Лори Меткалф, Джек Джером рөлінде Денис Буцикарис, Стэнли Джером рөлінде Сантино Фонтана, Бланш рөлінде Джессика Хехт, Юджин Джером рөлінде Джош Гризети және Бен рөлінде Аллан Миллер болды. Алайда, билет сатылымының нашар болуына байланысты «Брайтон Бич естеліктері» 2009 жылдың 1 қарашасында жабылып, «Бродвейге қатысты» жоспарланған қойылым тоқтатылды.
The play premiered at Duke University's Reynolds Theater on October 6, 1986. Simon has indicated that the smaller premiere venue took pressure off trying to please the critics. The play opened on Broadway at the Broadhurst Theatre on December 4, 1986 and closed on September 25, 1988 after 756 performances. Produced by Emanuel Azenberg and directed by Gene Saks, the cast starred Linda Lavin as Kate, Jonathan Silverman as Eugene, Jason Alexander as Stanley, Phyllis Newman as Blanche, John Randolph as Ben and Philip Sterling as Jack. Joan Rivers took over the role of Kate for the play's final months on Broadway. The play received four Tony Award nominations, including Best Play, Linda Lavin (Lead Actress, Play), Phyllis Newman (Featured Actress, Play), and John Randolph (Featured Actor, Play). Linda Lavin won as Best Actress in a Play and John Randolph won as Best Featured Actor in a Play. It received four nominations for the Drama Desk Award, with Lavin and Randolph winning. It also was a 1987 finalist for the Pulitzer Prize for Drama. A Broadway revival, directed by David Cromer, was scheduled to open in November 2009 (previews) at the Nederlander Theatre, running in repertory with Brighton Beach Memoirs. The announced cast included Laurie Metcalf as Kate Jerome, Dennis Boutsikaris as Jack Jerome, Santino Fontana as Stanley Jerome, Jessica Hecht as Blanche, Josh Grisetti as Eugene Jerome and Allan Miller as Ben. However, Brighton Beach Memoirs closed on November 1, 2009 due to weak ticket sales and the planned production of Broadway Bound was canceled.
Фильмге бейімделу
Бродвей Боунд 1992 жылы телефильмге бейімделді. Фильмді Пол Богарт түсірді, ал сценарийін Нил Саймон жазды. Басты рөлдерде: Энн Банкрофт (Кейт), Хьюм Кронин (Бен), Джерри Орбах (Джек), Джонатан Сильверман (Стан) және Кори Паркер (Евгений) сомдады. Кронин фильмдегі рөлі үшін 1992 жылы "Праймтайм Эмми" сыйлығының "Мини-сериал немесе фильмдегі үздік қосалқы актер" номинациясында жеңіске жетті.
Broadway Bound was adapted into a television movie in 1992. The film was directed by Paul Bogart with the screenplay written by Neil Simon. The cast starred Anne Bancroft (Kate), Hume Cronyn (Ben), Jerry Orbach (Jack), Jonathan Silverman (Stan) and Corey Parker (Eugene). Cronyn won a 1992 Primetime Emmy Award for Outstanding Supporting Actor in a Miniseries or a Movie for his role in the film.
Қабылдау
Франк Рич «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі рецензиясында былай жазды: «Бродвейге қарай» авторының бүгінгі күнге дейін жазған ең жетілген туындыларының бірі – отбасылық қарым-қатынастардың мәңгілік, шешілмейтін қайғы-қасіретін және күтілетін әзіл-қалжыңдарды көркем бейнелейтін кезеңдерді қамтиды. Бірақ «Билокси блюзінде» отты қоздырған күлкі, кейіпкерлер мен эмоциялардың үйлесімді байланысы мұнда тек уақыт-уақытпен ғана көрінеді. Әсіресе, бірінші актіде, «Бродвейге қарай» көңілді де емес, қозғайтын да емес, тек баяндамалық және түсіндірмелік болып келеді, сюжеттік өрбулер мен тақырыптық ұсыныстар қорытылмаған, созылған Пасха тойындағы ауыр тағамдар сияқты жиналады.
Frank Rich, in his review for The New York Times wrote: " Broadway Bound contains some of its author's most accomplished writing to date – passages that dramatize the timeless, unresolvable bloodlettings of familial existence as well as the humorous conflicts one expects. But the seamless merging of laughter, character and emotion that ignited Biloxi Blues is only intermittently achieved here. There are stretches, especially in Act I, when Broadway Bound isn't funny or moving but just reportorial and expository, with plot twists and thematic invocations piling up undigested, like the heavier courses at an attenuated Passover seder."