Кіріспе

Филиппиннің Нуэва-Эсия провинциясындағы муниципалитет

Нампикуан, ресми түрде Нампикуан муниципалитеті (; ) – Филиппиннің Нуэва-Эсия провинциясындағы 5-ші санаттағы муниципалитет. 2020 жылғы халық санауы бойынша, халқы 14 471 адамды құрайды, бұл оны провинциядағы ең азат халық саны бар муниципалитет етеді.

Тарих

Нампикуан атауы "Нагпикуан" сөзінен туындаған, бұл "қисық жол" деген мағынаны білдіреді. Бұл атау Пангасинан халқы "Курва" деп атаған жолдан шыққан. Алғашқы қоныс аударушылардың сөзіне сүйенсек, бұл жер "Сург" немесе "СУЛИ" деп аталатын шағын ауыл болған, ол ақырында Нампикуанның шығыс бөлігіне айналды. Бұл орын Монкада (Тарлак) қаласынан келген қосымша жолдың солтүстік-шығысқа қарай Куяпо (Нуева Эсия) қаласына бұрылатын жері болатын. Алғашқы қоныс аударушылар – илокано тайпасынан шыққан адамдар. Олар Паоай (Илокос аймағы), Пангасинан және Замбалес аймақтарынан келген. 1880 жылы алғашқы қоныс аударушылар жердің егіс шаруашылығына өнімді екенін анықтағаннан кейін, оны тазартып, өңдеп, ағаштарды кесіп тастады. Кесілген ағаштардан үйлер салынды. Уақыт өте келе халық саны артып, жер мен оның ресурстарына деген талап та артты. XIX ғасырдың соңында Нампикуан бариосы муниципалитетке айналды, ал алғашқы "алкальде-мэрлер" Андрес Табиланган мен Фелисиано Куаресма болды. Нампикуан муниципалитет ретінде ресми түрде құрылғанға дейін Куяпо қаласының саяси құзыретінде болды. 1903 жылы, Филиппин әлі де американдық оккупацияда болған кезде, Нампикуан Куяпо қаласының барио статусына қайта оралды. Бірақ, осы жердің көрнекті тұрғындарының тиісті өтініштерінен кейін, Нампикуан қайтадан муниципалитет мәртебесіне көтерілді. 1907 жылы REV Луис Корпус басшылығымен алғашқы шіркеу салынды және бірінші директор/мұғалім Клодуальдо Брингас басқарған Габалдон бастауыш мектебі ашылды. Бір жылдан кейін Нампикуан Нуева Эсияның үшінші санаттағы муниципалитетіне айналды, ал алғашқы басшылары президент Лауреано О. Гонсалес және вице-президент Симеон Квиаоит болды.