Кіріспе

Джон Китстің поэмасы «Эндимион» – Джон Китстің 1818 жылы Лондонның Флит-стрит көшесіндегі Тейлор мен Хесси баспасында алғаш жарияланған поэмасы. Джон Китс бұл өлеңін қайтыс болған ақын Томас Чаттертонға арнады. Өлең «Сұлу нәрсе – мәңгілік қуаныш» деген жолмен басталады. «Эндимион» иамбикалық пентаметрде (кейде «қаһармандық жұптар» деп те аталады) ұйқасты жұптармен жазылған. Китс поэманы грек мифіндегі Эндимион туралы әңгімеге негіздеп жазған, ол ай құдайы Селенаның сүйіктісі болған. Поэма түпнұсқалық әңгімені кеңейтіп, Селенаны «Синтия» деп атайды (Артемиданың тағы бір аты).

Жазба

Ол ағаш, өзен, қойшылар мен қойлардың көркем суретін салудан басталады. Қойшылар құрбандық тақтың айналасына жиналып, қойшылар мен малдың құдайы Панға дұға етеді. Жастар ән шырқап, билесе, қарттар Елизиумның көлеңкесіндегі өмірдің қалай болатыны туралы әңгімелеседі. Алайда, «ақыл-есі дұрыс емес малшы ханзадасы» Эндимион Латмос тауында маусымдық күйде болады және олардың сөзіне қатыспайды. Оның қарындасы Пеона оны алып, ұйықтайтын жеріне жеткізеді. Оянғаннан кейін ол Пеонаға Синтиямен кездескенін және оның өте ұнағанын айтады. Өлең төрт кітапқа бөлінген, әрқайсысы шамамен 1000 жолдан тұрады. Бірінші кітапта Эндимионның армандары мен тәжірибелері Пеонаға баяндалады, бұл өлеңнің қалған бөлігіне кіріспе болады. Екінші кітапта Эндимион сүйгенінің ізбен жер астына барады. Ол Адонис пен Венераны кездестіреді – өлшеулі және өлмейтін жұп, бұл Эндимионның және оның өлмейтін жарының ұқсас тағдырын болжайтын сияқты. Үшінші кітапта Эндимионның мәңгілік махаббаты ашылады, ол Айдан теңіз түбіндегі сулы кеңістікте саяхаттап, енді оны мазаламауын сұрайды. Сол жерде ол Глаукусты кездестіріп, оны сиқыршы Киркенің мың жылдық тұтқындығынан босатады. Төртінші кітап, «Ол сұлулықтан өлгендей зарлады». Эндимион әдемі үнді қызына ғашық болады. Екеуі де қанатты қара жылқылармен Олимп тауына көтеріледі, онда Синтия күтеді, бірақ Эндимион құдайды жаңа, өлшеулі махаббаты үшін тастап кетеді. Эндимион мен үнді қызы жерге оралады, соңғысы оның сүйіктісі бола алмайтынын айтады. Ол қайғыға батып, кенеттен үнді қызын қайта кездестіреді, ол Синтия екенін ашады. Одан кейін ол оны ұмытуға тырысқанын, өмірін жалғастыруға ұмтылғанын, бірақ соңында «Бір де бірің жоқ, / Жоқ, жоқ, ешкім жоқ / Тек сен ғана» деді.