1873 жылғы «Жалақыны ұрлау» заңы және оның салдары
Salary Grab Act
1873 ж. АҚШ Конгресінің «Жалақыны ұрлау актісі» – президенттер мен судьялардың жалақысын еселеген даулы заң. Конгресс өзінің жалақысын арттырды, бірақ наразылықтан кейін қайтарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1873 жылғы АҚШ федералды заңы
1873 American federal law
Жалақыны иемдену туралы заң, ресми түрде Заң шығару, атқару және сот шығындарына қаржы бөлу туралы заң деп аталады, 1873 жылдың 3 наурызында АҚШ Конгресі тарапынан қабылданды және үкімет мүшелері, жалпы халық және баспасөз арасында үлкен дау-жанжал тудырды. Президент Улисс С. Грант екінші мерзімге қайта сайлануға бір күн қалғанда президент пен Жоғарғы Сот судьяларының жалақысын екі есеге арттыру туралы заңға қол қойды. Жалақыны көтеру туралы ұсыныс үкіметтегі адамдардың жалақысының төмендігімен, ал президенттің жалақысы Джордж Вашингтонның заманындағы жалақысымен бірдей болғандығымен байланысты болды. Бұл заңға президенттің және Конгресс мүшелерінің жалақысын 50 пайызға арттыру кірді, бұл өздерінің қызмет мерзімінің басынан бастап кері күшіне енді, және заңның ең көп дау тудырған бөлігі болды. Халықтың наразылығы Конгресс мүшелерінің жалақысын арттыруды жоюға әкелді. Осы заңға наразылық ретінде Огайо штатының Бас Ассамблеясы кейіннен жиырма жетінші түзету ретінде қабылданған заңды бекітті. Заңға байланысты даулар республикашылардың 1874-75 жылдарғы АҚШ Өкілдер палатасы сайлауларында көптеген орындарды жоғалтуына және АҚШ Өкілдер палатасында демократиялық көпшіліктің құрылуына, соның салдарынан Америка тарихындағы ең бәсекелесті екі партиялық кезеңнің басталуына себеп болды.
The Salary Grab Act, officially known as the Legislative, Executive, and Judicial Expenses Appropriation Act, was passed by the United States Congress on March 3, 1873, and sparked a firestorm of controversy among members of the government, the general public, and the press. President Ulysses S. Grant signed the act the day before his inauguration for a second term to double the salary of the president and those of Supreme Court Justices. The proposal for a salary increase was fueled by what was considered low pay for members in government, while the salary for the president was the same as it had been for George Washington. The bill subsequently included a 50 percent salary increase for the president and for members of Congress, retroactive to the beginning of their term, which was the most highly contested provision in the bill. Public outcry led Congress to rescind the congressional salary increase. As a protest against the act, the Ohio General Assembly ratified what later became the Twenty seventh Amendment. The controversy surrounding the bill was one of the contributing factors to the Republicans losing many seats in the 1874–75 United States House of Representatives elections, resulting in a Democratic majority in the United States House of Representatives which began one of the most competitive two party periods in American history.
Өмірбаян
Үкімет қызметкерлерінің жалақысын жалпыға бірдей көтеру туралы заң қабылдамас бұрын, үкіметтегі және үкіметтен тыс лауазымды тұлғалар өз жалақыларының кеңсе шығындарын және Вашингтон қаласындағы жоғары тұрмыс деңгейін қамтамасыз етуге жеткіліксіз екеніне шағымданған. Президенттің жалақысы, жылына 25 000 доллар, Джордж Вашингтон президент болғаннан бері өспеген, ал доллардың сатып алу қабілеті төмендеген. Конгресс мүшелерінің жалақысы 1852 жылдан бері көтерілген жоқ. Үкімет президентке үй және үй шаруасын жүргізуші персоналмен қамтамасыз еткенімен, Грант, оған дейінгі барлық президенттер сияқты, өзінің күнделікті шығындарын өзі төледі. Заң қабылданғанға дейін Конгресс мүшелері мен Министрлер кабинетінің мүшелерінің жалақысы тиісінше 5000 және 8000 доллар болды, бұл орташа американдықтардың жалақысынан әлдеқайда жоғары еді. Конгресс мүшелері Вашингтонда болған кезде өздерінің тұрғын үйлері үшін де ақы төлеуге міндетті болды, онда Азамат соғысынан бері жалға алу бағасы 25%-ға дейін өсті. Президент Грант тікелей хат жіберу құқығын жойғанда, үкіметтік қызметкерлердің хат алмасу шығындары одан әрі артты. Кәсіби қажеттіліктер де үкімет қызметкерлерінің жалақысын көтеруге ықпал етті. Конгресс мүшелеріне үкімет тарапынан кәсіби персонал қарастырылмады. Сондықтан, әкімшілерді немесе жеке хатшыларды жұмысқа алған кез келген мүше оларға тікелей өз қаражатынан төлеуге мәжбүр болды. Қаржылық жағдайы нашар және кеңсе жұмысына көмекке мұқтаж болған кез келген мүше қаржылық қиындықтарға тап болды, өйткені Вашингтонда тұру өте қымбат еді. Тұрмыс деңгейін өтеу үшін көптеген үкімет қызметкерлері қосымша жұмыс істеуге мәжбүр болды, көбінесе Конгресс сессиялары арасында бұрынғы кәсіптеріне оралып, осылайша табыс табатын.
Before legislation for an across the board increase in pay for government officials, officials in and out of government had complained that their salaries were insufficient to meet the expenses involved with their office and the high costs of living in Washington, D. C. The president's salary, at $25,000 a year, had not increased since George Washington was president, while the purchasing power of the dollar had decreased. Congressional salaries had not been increased since 1852. While the government provided a house and a domestic staff for the president, Grant, like all presidents before him, paid for his own living expenses. Before passage of the act, salaries for members of Congress and Cabinet members were $5,000 and $8,000 respectively, significantly more than the wages for the average American. Members of Congress were also supposed to pay for their own residences while in Washington, where rents had increased as much as 25% since the Civil War. When President Grant abolished the franking privilege, a considerable yearly sum for government officials who frequently corresponded, their expenses increased further. Professional needs also prompted the effort to increase salaries for government officials. Members of Congress were not provided by the government with a professional staff. Thus any member who employed administrators or personal clerks had to pay them directly out of his own pocket. Any member who was not financially well off and needed clerical assistance was faced with a financial hardship, as Washington was a very expensive place in which to live. To meet the cost of living many government officials were forced to take on other forms of employment on the side, often resuming their former professions, usually between Congressional sessions.