Гильтон қалысы, Сандерленд, Англия: Нормандтар шапқаннан кейін салынған тарихи қамал. 14-15 ғасырларда қайта жаңартылған, содан кейін өзгерістерге ұшыраған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сандэрленд қаласындағы қамал, Ұлыбритания
Castle in Sunderland, UK
Хилтон қамалы (/ˈhɪltən/ HILtən) – Англияның Тайн және Уэр округі, Сандерленд қаласындағы Солтүстік Хилтон ауданында орналасқан тас қамал. 1066 жылғы Норман жаулап алуынан кейін Хилтон (кейін Хилтон) әулеті бастапқыда ағаштан салған, бірақ кейін 14-шы ғасырдың соңы мен 15-шы ғасырдың басында таспен қайта салынды. 18-ші ғасырда қамалдың ішкі және сыртқы пішініне үлкен өзгерістер енгізілді және 1746 жылы соңғы баронның қайтысына дейін Хилтон әулетінің негізгі резиденциясы болды. Кейіннен қамал готикалық стильде қайта жаңартылды, бірақ 1812 жылға дейін ешкімге қаралмады, содан кейін жаңа иесі оны қайта жаңғыртты. 1840-жылдарға дейін бос тұрған қамал 1862 жылы қайтадан сатып алынғанға дейін қысқа мерзімге мектеп ретінде пайдаланылды. 20-шы ғасырдың басында бұл жергілікті көмір компаниясына берілді, ал 1950 жылы мемлекеттік меншікке өтті. Қамалдың ерекшеліктерінің бірі – батыс фасадында сақталған геральдикалық белгілер. Олар 14-шы ғасырдың соңы мен 15-шы ғасырдың басындағы жергілікті ақсүйектер мен теңдестердің гербтерін бейнелейді және қамалдың ағаштан тасқа қайта құрылу мерзімін көрсетеді. Қамал Англияның тарихи ортасын басқаратын «English Heritage» қайырымдылық қорына тиесілі. Айналасындағы саябақтың күтімімен қоғамдық ұйым айналысады. Қамал мен оның шіркеуі I санаттағы ескерткіш және Ұлттық ескерткіш ретінде қорғалады. 2016 жылдың ақпан айында қамалдың қоғамдық орталыққа және туристік орталыққа айналу жоспары жарияланды. Мұрагерлік лотерея қоры 2,9 миллион фунт стерлинг, ал Сандерленд қалалық кеңесі 1,5 миллион фунт стерлинг бөлді, бұл қаражат сыныптар, кафе, көрмелер, жиналыстар мен іс-шаралар үшін жабдықталған бөлмелерді құруға жұмсалды.
Hylton Castle ('/h//ɪ//l//t//ən/ HILtən) is a stone castle in the North Hylton area of Sunderland, Tyne and Wear, England. Originally built from wood by the Hilton (later Hylton) family shortly after the Norman Conquest in 1066, it was later rebuilt in stone in the late 14th to early 15th century. The castle underwent major changes to its interior and exterior in the 18th century and it remained the principal seat of the Hylton family until the death of the last Baron in 1746. It was then Gothicised but neglected until 1812, when it was revitalised by a new owner. Standing empty again until the 1840s, it was briefly used as a school until it was purchased again in 1862. The site passed to a local coal company in the early 20th century and was taken over by the state in 1950. One of the castle's main features is the range of heraldic devices found mainly on the west façade, which have been retained from the castle's original construction. They depict the coats of arms belonging to local gentry and peers of the late 14th to early 15th centuries and provide an approximate date of the castle's reconstruction from wood to stone. The castle is owned by English Heritage, a charity which manages the historical environment of England. The surrounding parkland is maintained by a community organisation. The castle and its chapel are protected as a Grade I listed building and a Scheduled Ancient Monument. In February 2016, plans were announced to turn the castle into a community facility and visitor attraction, with the Heritage Lottery Fund awarding £2.9 million, and Sunderland Council £1.5 million, to provide classrooms, a cafe and rooms for exhibitions, meetings and events.
Ерте тарих
Хилтон отбасы Ательстан патшаның (шамамен 895-939) тұсында Англияда қоныстанған. Осы уақытта Адам де Хилтон Хартлпул монастырына күмістен жасалған, салмағы бар және екі көк түсті жолағы бар – argent гербімен белгіленген пикс немесе крест сыйлады. Қақпа үйі деп аталғанымен, ол 14 ғасырдың соңында салынған, Ескі Вардур, Байвелл және Нунни қамалдарына ұқсас шағын қамалдың түріне жатады. Бұл қамал 1448 жылы жасалған үй шаруашылығының тізімінде алғаш рет «тастан салынған қақпа үйі» деп тілге алынған. Құрылысқа қатысты егжей-тегжейлі мәліметтер сақталмағанмен, тас қамалдың 1390 жыл мен 15 ғасырдың басында, батыс кіреберісінің үстіндегі гербке байланысты салынғаны болжамдалады. Сэр Уильям қақпа үйіне қосымша үлкен қамал салуды жоспарлаған, бірақ ол жоспардан бас тарған. Сэр Уильямның 1435 жылы қайтыс болуына байланысты жасалған үй тізімінде қамалдан басқа зал, төрт бөлме, екі амбар, ас үй және шағын шіркеу тізімделген, бұл сол кезде осы жерде басқа да ғимараттар болғанын көрсетеді. Қамал Реставрациядан кейін Хенридің туысы Джон Хилтонға, де-юре 15-ші барон Хилтонға қайтарылды. 1728 жылдан кейін Хилтонның екінші ұлы Джон Хилтон, де-юре 18-ші барон Хилтон, оңтүстікке қарай қосымша қанатты (оның негізі бүгінге дейін сақталған), екі қанатқа да тік бұрышты мұнараларды қосты және солтүстік қанаттағы есікті алып тастады. Оны Дарем графтығындағы Стреатлам және Гибсайд иесі, сэр Джордж Боустың жесірі, леди Боуз сатып алды. Осы кезде Пьетро Ла Франчини (Дэниел Гаррет үшін жұмыс істеген, ол өз кезегінде леди Боуздың Гибсайдтағы банкет залында жұмыс істеген) шарап және қонақ бөлмелеріне (бұл әшекейлер қазір жоқ) әсем безендірулер жасады. Гаррет, мүмкін, батыс кіреберісіне орнатылған готикалық шатырды және шығыс кіреберісін жабу үшін орнатылған готикалық тосқаналы экранды және иісті алдыңғы жағы бар бір қабатты бөлмелерді жобалаған. Осы шағылыста Джозеф Сван да оқыған. Бірақ мектеп ұзаққа созылмаған сияқты, өйткені Хауит 1842 жылы: «Бұл үлкен қираған орын, терезелердің көпшілігі алдыңғы жағында тақтаймен жабылған, бұл үлкен ескі үй қазір бос және ең қираған күйде» деп баяндаған. 1862 жылы қамал Стратморлар сатуға шығарды және оны жергілікті ағаш саудагері және кеме жасаушы Уильям Бриггс сатып алды. Бриггс қамалдың сыртқы түрін, өзінің пікірінше, «шынайы ортағасырлық» көрініске келтіруге кірісті. Бұрынғы орталық дәліздің шығыс жағында бірінші қабатқа апаратын, ирек тәрізді баспалдақтар салынды, бұл ораторияны алып тастауға және бас баспалдаққа жерден қол жеткізуді қиындатты.
The Hylton family had been settled in England since the reign of King Athelstan (c.895–939). At this time, Adam de Hylton gave to the monastery of Hartlepool a pyx or crucifix, weighing in silver and emblazoned with his coat of arms – argent, two bars azure. Although called a gatehouse, it belongs to a type of small, late 14th century castle, similar to Old Wardour, Bywell and Nunney castles. The castle was first mentioned in a household inventory taken in 1448, as "a gatehouse constructed of stone" and although no construction details survive, it is believed the stone castle was built sometime between 1390 and the early 15th century, due to the coat of arms featured above the west entrance (see Heraldry below). It has been suggested that Sir William intended to erect a larger castle in addition to the gatehouse, but abandoned his plan. The household inventory taken on Sir William's death in 1435 mentions, in addition to the castle, a hall, four chambers, two barns, a kitchen, and the chapel, indicating the existence of other buildings on the site at that time. It was returned to the family after the Restoration, to Henry's nephew, John Hylton, de jure 15th Baron Hylton. After 1728, Hylton's second son, John Hylton, de jure 18th Baron Hylton added a complementary south wing (its foundation wall still extant), crenellations to both wings and removed the door on the north wing. It was instead bought by Lady Bowes, the widow of Sir George Bowes of Streatlam and Gibside in County Durham. At this time, a stucco decoration (long since disappeared) to the wine and drawing rooms was added by Pietro La Francini, who worked for Daniel Garrett (who had worked for Lady Bowes on Gibside Banqueting House). Garrett probably designed the Gothic porch installed in the west entrance and the Gothic screen and single storey, bow fronted rooms installed to close off the east entrance. Joseph Swan was one of the pupils there around this time. The school does not seem to have existed for long as Howitt commented in 1842, that it was "a scene of great desolation the windows for the most part, all along the front, are boarded up the whole of this large old house is now empty and in the most desolate state". In 1862, the castle was put up for sale by the Strathmores and purchased by William Briggs, a local timber merchant and ship builder. Briggs set about to change the appearance of the castle to what he believed to be more "authentic[ally] medieval". At the east end of the former central passage, dog leg stairs were constructed leading to the first floor, requiring removal of the oratory and rendering the main staircase inaccessible from the ground floor.
20 ғасыр
Полковник Бригг 1900 жылы қайтыс болғаннан кейін, қамал 1908 жыл шамасында Уэрмут көмір компаниясының меншігіне, кейін Ұлттық көмір басқармасына өтті. 1940 жылдары Сандерлендтің кеңеюіне байланысты, қамал Кастлтаун және Хилтон қамалының тұрғын алаптарымен қоршалды. Қамалдың шатырынан қорғасын ұрланды және ол тонауға ұшырады. Министрлік сондай-ақ толық уақытты күзетші тағайындап, жоғалған қорғасын шатырын су өткізбейтін төбелік материалмен ауыстырды.
After Colonel Brigg's death in 1900, the castle passed into the hands of the Wearmouth Coal Company about 1908, and from there to the National Coal Board. Due to the expansion of Sunderland in the 1940s, the castle became surrounded by housing estates including those of Castletown and Hylton Castle. The castle was vandalised and had the lead from its roof stolen. The ministry also appointed a full time custodian and replaced the missing lead roof with roofing felt to make the site waterproof.
Шығыс қасбеті
Қалманың шығыс қасбетінде Хильтонның қаруы (күміс түсті, көгілдір екі жолақ) бейнеленген көлбеу қалқан және мойнына тәж кигізілген, тізгінталған ақ елік (еркек бұғы) бар. Бұл елік, мүмкін, Англияның Ричард II-сі қолданған белгі (құрылыс 1399 жылы Ричард тақтан алынар алдында басталған болуы мүмкін) немесе Англияның Вильгельм I-і бұрын аталған Ланселот де Хилтонның қызметі үшін сыйлық ретінде бергеннен кейін отбасы қолданған ежелгі герб.
The east façade of the castle features a slanted shield containing the Hylton arms (Argent, two bars Azure) and a white hart (male deer), lodged, chained and collared with a coronet, Or. The hart is possibly the badge used by Richard II of England (indicating construction began before Richard's deposition in 1399) or an earlier crest used by the family after it was granted by William I of England, in reward for the services of the previously mentioned Lancelot de Hilton.
Жұлдыздар
Жергілікті дәстүр бойынша Хилтон қамалында Роберт Скелтонның рухы қоныстанады, ол Хилтонның Суық Баласы (Макем диалектісінде "cold" сөзінің айтылуы) деп белгілі. Оның қалай қаза тапқаны туралы әртүрлі әңгімелер бар, ең көп таралғаны – оның сер Роберт Хилтон (кейіннен заңды түрде 13-ші Хилтон бароны) ұйықтап қалғандықтан және өз қожайынының жылқысын уақтылы дайындамағандықтан басын кесіп тастағаны. Скелтонның рухы содан бері қамалдың ішінде мазасыздық тудырып, заттарды жылжыта бастады, оларды жасырып немесе орналастырып қоятын болды. Рухты соңғы рет тыныштандыру үшін қамалдың қызметшілері оған плащ жапқан. Хилтон қамалы "Қаншалықты қорқынышты?" подкастының 25-ші эпизодында талқыланды.
There is a local tradition that Hylton Castle is haunted by the spirit of Robert Skelton, known as the Cauld (a pronunciation of "cold" in Mackem) Lad of Hylton. Various versions of how he was killed exist, the most popular being that he was decapitated by Sir Robert Hylton (later de jure 13th Baron Hylton), after falling asleep and failing to get his master's horse ready on time. Skelton's spirit then began to haunt the castle and would move objects, either misplacing them or tidying up. The spirit was said to have been finally laid to rest when the castle servants put a cloak out for him. Hylton Castle was the subject of episode 25 of the "How Haunted?" Podcast.