Lockheed XP-58 Chain Lightning: Екінші дүниежүзілік соғыста жасалған ұшқыш машинасы. Техникалық мәселелерге байланысты жоба тоқтатылды. Тарихы мен сипаттамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1944 жылғы Lockheed компаниясының күрес ұшағы прототипі
1944 fighter aircraft prototype by Lockheed
Lockheed XP-58 Chain Lightning – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасалған американдық ұзақ қашықтыққа ұшатын күрес ұшағы. Сәтті P-38 Lightning ұшағынан туындағанмен, XP-58 қозғалтқыштарының техникалық проблемаларына тап болды, нәтижесінде жоба тоқтатылды.
The Lockheed XP 58 Chain Lightning was an American long range fighter developed during World War II. Although derived from the successful P 38 Lightning, the XP 58 was plagued by technical problems with its engines that eventually led to the project's cancellation.
Жобалау және әзірлеу
XP 58 – Lockheed Aircraft Company компаниясының 1940 жылғы 20 сәуірде АҚШ Әуе күштерінің (Army Air Corps) Ұлыбританияға сатуға рұхсат бергеннен кейін, ұзақ қашықтықтағы истребитель ретінде Lightning ұшағын жаңартуға бағытталған жобасы. Алғашқыда екі конструкция ұсынылды, екеуінде де Continental IV 1430 қозғалтқыштары қолданылатын болды. Бірі – 20 мм (.79 дюйм) зеңбірек және төрт .50 (.12.7 мм) пулеметі бар бір орынды ұшақ. Екіншісі – әр қанаттың ұшында иілгіш .50 (.12.7 мм) пулеметі бар екі орынды ұшақ. 1940 жылғы шілдеде Lockheed Continental қозғалтқыштары жеткіліксіз қуат беретінін ескеріп, Pratt & Whitney XH 2600 қозғалтқыштарына көшуге шешім қабылдады. Ұшақ екі орынды болып, «XP 58» деп аталды. 1942 жылғы наурызда АҚШ Әуе күштері (USAAF) 3000 миль (4800 км) қашықтыққа ұшу үшін отын бактерілері ұлғайтылған екінші XP 58-ге тапсырыс берді. Әуе күштері ұшақтың мақсаты мен қарулануына қатысты нақты пікірге ие болмады. 1942 жылғы қыркүйекте ұшақты 75 мм (2.95 дюйм) М5 автозеңбірегімен жарақталған төмен қабаттағы шабуыл ұшағы ретінде қайта жабдықтау туралы шешім қабылданды. Бұл миссия үшін жеткілікті ұшақтар болды, олар – Douglas A-26 Invader және Beechcraft XA-38 Grizzly. Соның салдарынан екінші XP 58 жобасы тоқтатылып, бастапқы конструкцияның мақсаты жоғары қабаттағы истребительге қайта бағытталды. Ол, жарылғыш снарядтарды атып, бомбалаушылардың құрамын бұзуға арналған, ірі калибрлі зеңбіректерді пайдалану көзделді. Бастапқыда 37 мм (1.46 дюйм) М4 автозеңбірегін мұрын бөлігіне төрттік орнату жоспарланған, бірақ 37 мм снарядтарының траекториясы басқа қарулармен салыстырғанда төмен болғандықтан тиімді қашықтығы шектелді. Бұл мәселені шешу үшін гидравликалық механизммен иілдірілетін мұрын бөлігі жасауға тырысты, бірақ ол тым күрделі деп танылды. Содан кейін 75 мм (2.95 дюйм) М5 автозеңбірегімен және екі .50 (.12.7 мм) пулеметпен сынақ жүргізілді, нәтижесінде бұл конструкция табысты болды.
The XP 58 was a Lockheed Aircraft Company funded initiative to develop an improved Lightning as a long range fighter following the release by the U. S. Army Air Corps of the Lightning for sale to Britain on 20 April 1940. Initially, two designs were formulated, both using the Continental IV 1430 engines. One would be a single seat aircraft with one 20 mm (.79 in) cannon and four .50 in (12.7 mm) machine guns. The second would be a two seat aircraft with the addition of a flexible .50 in (12.7 mm) gun at the end of each tail boom. In July 1940, Lockheed decided to switch to Pratt & Whitney XH 2600 engines as the aircraft would be underpowered with the Continental engines, with the aircraft having two seats and designated "XP 58". In March 1942, the USAAF placed an order for a second XP 58 that would incorporate increased fuel tanks to obtain a range of 3,000 mi (4,800 km). The Air Force was uncertain about the role and armament of the aircraft, and in September 1942, a decision was made to convert the aircraft for a role as a low altitude attack aircraft, armed with a 75 mm (2.95 in) M5 autocannon. Adequate aircraft were already available for this mission, with the Douglas A 26 Invader and Beechcraft XA 38 Grizzly under development. As a result, the second XP 58 was canceled and the role of the design reverted to that of a high altitude fighter, using large bore cannon firing high explosive shells to break up bomber formations. The 37 mm (1.46 in) M4 autocannon was originally selected for a quadruple mount in the nose, but the trajectory of the 37mm shells dropped lower than other weaponry, limiting its effective range. A hydraulically articulated nose that could be bent up to correct this problem was tried, but was dismissed as too complex. Then, a 75 mm (2.95 in) M5 autocannon paired with twin .5 in (12.7 mm) machine guns was tried and proved much more successful.
Сынау
1943 жылдың ақпан айында Tornado қозғалтқышының даму барысы нашар болғандықтан, басқа бір қозғалтқыш, Allison V 3420 қолдану қажет болды. Осы өзгерістен кейін екінші XP 58 қайта жандандырылды. XP 58 алғашқы ұшуын 1944 жылдың 6 маусымында жасады, бірақ XP 58-дің ұшу сынақтары басқа, маңыздырақ жобаларға қарағанда екінші орында қалды. Соңында 25 сынақ ұшуы аяқталды. XP 58 Wright Field әуе базасына USAAF қабылдау сынақтарына жіберілді, тіпті турбокомпрессорлар отқа оранған және пилот кабинасын қысыммен жабдықтау және оның атыс бақылау жүйесімен қаруландыру сияқты бірнеше жүйелер орнатылмаған болатын. Ұшақтың прототипі 1944 жылдың 22 қазанында Райт-Филдке жетіп келсе де, оны күтіп ұстау қиындық тудырды және қосымша сынақтар жүргізілмеді. Екінші прототиптің құрылысы тоқтатылды.
In February 1943, use of another engine, the Allison V 3420, was necessary due to poor progress with the Tornado engine development. With this change, the second XP 58 was resurrected. The XP 58 had its first flight on 6 June 1944, but flight test work on the XP 58 took second place to other higher priority developments. Eventually, 25 test flights were completed. The XP 58 was then flown to Wright Field for USAAF acceptance tests, even though the turbo superchargers were experiencing torching and a number of systems were not installed including provision for cockpit pressurization and armament with its fire control equipment. Although the prototype arrived at Wright Field on 22 October 1944, the aircraft was a maintenance headache and no further trials were conducted. The construction of the second prototype was abandoned.