1919 жылғы Ньюпорт сексуалдық дауы және Әскери-теңіз күштерінің тергеуі

Кіріспе

1919 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қызметкерлері арасындағы гомосексуалдық белсенділік бойынша тергеу

Ньюпорт сексуалдық жанжалы 1919 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Ньюпорт, Род-Айленд штатындағы әскери қызметшілер мен азаматтардың гомосексуалдық әрекеттерін тергеуінен туындады. Тергеу әсіресе, барлау әдістерінің күрделілігімен, атап айтқанда, күдікті гомосексуалдарды сексуалдық қатынасқа түсіру арқылы оларды анықтау үшін әскери қызметшілерді пайдалануымен ерекшеленді. Соңынан өткен сот процесі ұлттық назарды өзіне тартты және Конгресс тарапынан тергеу басталды. Тергеу нәтижесінде Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джозеф Даниельс және Әскери-теңіз күштерінің орынбасары (және болашақ АҚШ президенті) Франклин Д. Рузвельт Конгресс комитеті тарапынан ресми айыпталды.

Негізгі мәліметтер және тергеу

1919 жылдың ақпан айында теңізші Томас Брунелл мен бас машинашының көмекшісі Эрвин Арнольд Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласындағы Ньюпорт әскери-теңіз базасындағы әскери-теңіз ауруханасында ем алып жатты. Брунелл Арнольдқа әскери және азаматтық ерлердің ерлермен сексуалдық қатынасқа түсетіндері Әскери-теңіз YMCA және Ньюпорт өнер клубында достық және сексуалдық қанағат алу үшін жиі кездесетінін айтты. Арнольд Брунеллдің мәлімдемесін тәуелсіз зерттеді, нәтижесінде аталған орындарда киім ауыстыру, бір жынысты сексуалдық әрекеттер, алкоголь және кокаин қолдану фактілерін анықтады. Арнольд өз зерттеулерінің толыққанды есебін жоғары жақтауларына ұсынды. 2-ші әскери-теңіз округінің командирі, адмирал Спенсер С. Вуд тергеу жүргізуге бұйрық берді және Арнольдтың мәлімдемелерін қарау үшін тергеу сотын құрды. 1919 жылдың 19 наурызында сот толыққанды тергеу қажет деген қорытындыға келді. Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы Франклин Д. Рузвельт соттың ұсынысын бекітті және Бас прокурор А. Митчелл Палмерден тергеуді жүргізуді сұрады. Палмер бұрынғы Коннектикут штатының детективі Арнольдқа тергеуді тапсырды. Ол жасы және сыртқы келбетіне қарай тергеушілерді іріктеді, жасырын әрекеттерді жүзеге асыруды көздеді. Бірнеше апта бойы 13 агент Арнольдқа гомосексуалдық актілер мен олардың қатысуы туралы ашық сипаттаған күнделікті есептерді ұсынды. Олар тікелей қатысуға қатысты қандай да бір тартыншақтық немесе ой-пікір білдірген жоқ. Әрқайсысы әскери соттың алдына келдіріліп, бұрынғы сексуалдық серіктестері ретінде таныған адамдардың олармен болған кездесулері туралы егжей-тегжейлі куәліктерін тыңдады. Ескірген әскери шенеуніктер тергеушілердің қолданған терминологиясына түсініксіздік танытты. Сотталғандар көптеген жағдайда жеңілдік алу үмітімен басқаларды айыптауға итермеленді, және олардың көпшілігі осы мүмкіндікті пайдаланды. Брунелл кейбір адамдарды айыптады, бірақ ең жақын достарының есімдерін жасырды. Үш апталық әскери сот отырысы 17 теңізшіге содомия және "ұятты мінез-құлық" танылған айыптар бойынша әскери сотқа дейін жетті. Көпшілігі Мэн штатындағы Портсмут кеме құрылыс орнындағы әскери-теңіз түрмесіне жіберілді. Тағы екеуі қызметтен босатылды, ал тағы екеуі кінәсіз деп танылды және оларға ешқандай шара қолданылмады.

In February 1919, sailor Thomas Brunelle and chief machinist's mate Ervin Arnold were patients at the naval hospital at Naval Station Newport in Newport, Rhode Island. Brunelle disclosed to Arnold that both naval and civilian men who have sex with men regularly met at the Army and Navy YMCA and the Newport Art Club for companionship and sex. Arnold independently investigated Brunelle's claims, discovering parties involving cross dressing, same sex sexual activity, and liquor and cocaine use at the locations. Arnold presented his Navy superiors with a detailed report of his findings. Admiral Spencer S. Wood, commander of the 2nd Naval District, ordered an investigation and created a court of inquiry to review Arnold’s claims. On March 19, 1919, the court concluded that a thorough investigation was warranted. Then Assistant Secretary of the Navy Franklin D. Roosevelt approved the court's recommendation, and asked Attorney General A. Mitchell Palmer to undertake the investigation. Palmer assigned Arnold, a former Connecticut state detective, to lead the investigation. With an infiltration approach in mind, he chose his investigators on the basis of their youth and looks. Over a period of several weeks, 13 such agents submitted daily reports to Arnold that included candid descriptions of homosexual acts and their participation in them. They rarely reported any hesitancy or qualms about their direct participation. Each was brought before a court martial and heard men whom they recognized as former sexual partners provide graphic testimony of their encounters. Older naval officers were confounded by the terms used by the investigators. Once the operatives had presented their evidence before the court, the accused were encouraged to incriminate others and many did so, in hopes of leniency. Brunelle incriminated some but withheld the names of his closest friends. The three week military trial ended with the court martial of 17 sailors charged with sodomy and "scandalous conduct." Most were sent to the naval prison at the Portsmouth Naval Shipyard in Maine. Two more were dishonorably discharged and two others were found innocent with no further action.

Баспасөз және саяси әсер

Провиденс Журналының редакторы Джон Р. Ратхом сот процесін күнделікті жариялап тұрды, көбінесе айыптау тарапының ісіне сынды көзбен қарады. 1920 жылдың 8 қаңтарында Епископальдық шіркеудің дін қызметкері Сэмюэл Нил Кент барлық айыптардан босатылды. Осы істе судья заңсыз жыныстық қатынасқа қатысқандарын айтқан куәгерлердің көрсетулеріне сенбеуге тырысты. Ол ешқандай әскери немесе үкіметтік билік оларды өз еркіне қарсы мұндай әрекеттерге мәжбүрлей алмайтынын, демек олар өз еріктерімен қатысқан және шағымдары негізсіз, немесе жоғары тұрғандарының заңсыз бұйрықтарымен әрекет еткен деген тұжырым жасады. Оның бұл пікірі Ньюпорттың діни қауымдастығында наразылық тудырды. Бірнеше күннен кейін Ньюпорттың дін қызметкерлерінің комитеті Президент Вудро Вильсонға ұзын хат жазып, Ньюпорттағы Әскери-теңіз күштерінің қызметін, әсіресе айыпталушыларды айлар бойы сотсыз ұстап тұру сияқты «зиянды және жаман әдістерді» айыптады. Хатының авторы – Уильям Саффорд Джонс (Ченнинг шіркеуі), Дж. Говард Деминг, Эверетт П. Смит (Портсмут қаласындағы Сент-Мэри шіркеуі) және Ричард Арнольд Грин (Ньюпорт). Провиденс Журналы бұл хатты жариялады, бұл Әскери-теңіз күштерін қорғануға мәжбүр етті және Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джозефс Дэниелс пен Рузвельттің есімдерін атады. Рузвельттің көмекшісі Ратом сияқты баспасөз жариялағандықтан Әскери-теңіз күштерінің беделіне нұқсан келтіріп, ата-аналар балаларын теңізшілер қатарына қосылуға рұқсат бермейтін деңгейге жеткізеді деп ашуланды. Алайда, тергеу кезінде қолданылған әдістер де маңызды мәселе болды. Ратом мен Рузвельт Вашингтондағы теңіз күштерінің басшылығы тергеуді тығыз бақылап отыр ма, әлде тергеушілердің заңсыз әрекеттерге қатысуына рұқсат берілген бе деген мәселе бойынша «тілдесіп» дауласты. Тергеулер созылғанда, Рузвельт 1920 жылдың шілдесінде Демократиялық партияның вице-президенттікке кандидаттығын қабылдағаннан кейін Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы лауазымынан кетті. Ол және президенттікке кандидат Джеймс М. Кокс сол жылы Уоррен Г. Хардингтің үлкен жеңісіне ұтылды. 1921 жылдың 19 шілдесінде Сенаттың Теңіз істері жөніндегі комитетінің кіші комитеті Ньюпорттағы тергеулерде қолданылған әдістері үшін Дэниелс пен Рузвельтті айыптады. «Нью-Йорк Таймс» газеті оқиғаның көптеген егжей-тегжейлі мәліметтері «жариялауға жарамсыз» екенін хабарлады, бірақ комитет Дэниелс пен Рузвельттің «теңізшілерді дәлелдер алу үшін осыған ұқсас әрекеттерге қатыстыруды білгенін» сендірді. Комитет баяндамасында осылайша теңізшілерді пайдалану «американдық азаматтың кодексін бұзады және өз елі үшін соғысу үшін теңізші болып тіл білген әрбір американдық жігіттің құқықтарын елемейді» делінген. Комитет сонымен қатар әскери соттың бұрынғы шешімін жариялады. Әскери сот Рузвельттің мінез-құлқы «жаман және ақылға сыймас» екенін айтқан болатын, ал комитет оған «адамгершіліксіз» деген бағасын қосты. Комитет Дэниелстің сот шешімін қабылдамауы «қатты айыпталады» деді. Барлық тараптар үшін осы қылмыстардың егжей-тегжейін талқылау қиын болғандықтан, олардың тілі күмәнді әрекеттерді қайта-қайта сипаттайды, бірақ нақты іс-әрекеттерді атамайды. Олар «адамгершілік перспективаның жоқтығына» сіңіп, теңізшілердің жастығын еске салады: «Қызметтегі тәжірибелі сарбаздардың қорқынышына түсетін мінез-құлық жас жігіттерге күштеп таңылды». Олардың ең нақты сипаттамасында теңізшілерге «адамгершіліксіз әрекеттер жасауға рұқсат берілді» делінген. Сонымен қатар, комитет Дэниелс пен Рузвельттің қызметкерлерді мұндай әрекеттердің орын алуы мүмкін болатын жағдайға қоюы «ұятты, қорқынышты және табиғатқа қайшы келетін әрекет» екенін жазды. Соңында, комитет теңіз күштерінің қызметкерлері Ньюпорттағы қиын мәселеге тап болғанын мойындады және «теңіз оқу орындағы адамдардың денсаулығы мен моральдық жағдайына қауіп төндіретін» «адамгершіліксіз жағдайларды» айыптады.

The Providence Journal, under editor John R. Rathom, covered the trial proceedings daily, often with a critical eye toward the prosecution's case. On January 8, 1920, Rev. Samuel Neal Kent, an Episcopal clergyman, was found not guilty on all charges. In his charge to the jury in that case, the judge was at pains to discredit the witnesses who described their participation in illicit sexual acts. He reasoned that since no military or governmental authority could legitimately order them to participate in such acts against their will, either they were willing participants, whose complaints were groundless, or they were acting under the compulsion of unlawful commands, on the part of their superiors. His analysis fueled opposition in Newport's religious community. Within days, a committee of Newport clergymen drafted a lengthy letter to President Woodrow Wilson denouncing the Navy's activities in Newport, specifically the "deleterious and vicious methods" used, including keeping those charged confined for months without trial. Among the signatories were Rev. William Safford Jones of Channing Church, Rev. J. Howard Deming, Rev. Everett P. Smith of St. Mary's Church, Portsmouth, and Rev. Richard Arnold Greene of Newport. The Providence Journal published the letter, which put the Navy on the defensive and named Secretary of the Navy Josephus Daniels and Roosevelt. Assistant Secretary Roosevelt angrily charged that press coverage like Rathom's would damage the Navy's reputation to the point that parents would not allow their sons to enlist. Also at issue, however, were the methods employed in the investigation. Rathom and Roosevelt had a "tart exchange of telegrams" disputing whether anyone in the naval hierarchy in Washington had supervised the investigation closely or authorized the actual participation of investigators in illicit acts. While investigations dragged, Roosevelt resigned from his position as Assistant Secretary of the Navy in July 1920 when he accepted the Democratic Party's nomination for vice president. He and presidential candidate James M. Cox were on the losing end of Warren G. Harding's landslide victory that year. On July 19, 1921, a subcommittee of the Senate Committee on Naval Affairs denounced both Daniels and Roosevelt for the methods used in the Newport investigations. The New York Times reported that most of the details of the affair were "of an unprintable nature" but explained that the committee believed that Daniels and Roosevelt knew that "enlisted men of the navy were used as participants in immoral practices for the purpose of obtaining evidence." The committee report declared that using enlisted men in this way "violated the code of the American citizen and ignored the rights of every American boy who enlisted in the navy to fight for his country." The committee report also made public the earlier determination of a naval court martial. To the court martial's assessment that Roosevelt's behavior was "unfortunate and ill advised," the committee added "reprehensible." Daniels's rejection of the court's judgment, the committee declared, "is to be severely condemned." Given how difficult all concerned found to discuss the details of the crimes at issue, their language characterizes the questionable activities repeatedly without ever specifying the actions themselves. They refer to a "lack of moral perspective" and invoked the youth of the navy personnel: "Conduct of a character at which seasoned veterans of the service would have shuddered was practically forced upon boys." Their most explicit description said that the navy personnel allowed "to be performed upon them immoral acts." Also, the committee wrote that for Daniels and Roosevelt to allow personnel to be placed in a position in which the acts were even liable to occur, was "a deplorable, disgraceful, and most unnatural proceeding." Finally, the committee acknowledged that naval officials were facing a serious problem in Newport, and it denounced "immoral conditions" that were "a menace to both the health and the morale of the men in the naval training station."

Салдары

Рузвельт бұл есепті қабылдамады, екі республикалық мүше оны сынаған, ал бір демократ жеке пікір білдіргенін атап өтті. Ол комитет есебіндегі көптеген мәліметтер мен түсіндірмелерге қарсылық білдірді, содан кейін шабуылға көшті: "Теңіз күштерін саяси мақсатта пайдалану тоқтатылуы керек". Әскери соттың қорытындысы туралы ол ештеңе демеді.

Көркем шығармаларда

2014 жылы жарық көрген "Certainty" кітабында автор Виктор Бевин жас заңгер Уильям Бартлетттің көзімен, сот залынан қарап, Ньюпорт теңізшілерімен ұятты қатынас жасады деген айыппен сотталған жергілікті дін қызметкері Сэмюэл Кентті қорғауға байланысты туған дау-жанжалды көркем әңгімелеген.