Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көлік секторы Гайанада жұмыс істейтін барлық көлік түрлерінің физикалық инфрақұрылымын, кемежайларды, көлік құралдарын, терминалдарды, автопарктерді, қосымша жабдықтарды және қызмет көрсетуді қамтиды. Сондай-ақ, көлік қызметтерін, осы қызметтерді ұсынатын агенттіктерді, жүйені жоспарлайтын, салатын, күтіп ұстайтын және басқаратын ұйымдар мен адамдарды, сондай-ақ оның дамуын бағыттайтын саясатты да қамтиды.
The transport sector comprises the physical infrastructure, docks and vehicle, terminals, fleets, ancillary equipment and service delivery of all the various modes of transport operating in Guyana. The transport services, transport agencies providing these services, the organizations and people who plan, build, maintain, and operate the system, and the policies that mold its development.
Қалалық көліктер
Гайананың астанасы Джорджтаун қаласының маңындағы қоғамдық көліктер жеке меншік шағын автобустармен қамтамасыз етіледі, олар белгіленген аймақтарда, жақсы реттелген тарифтік жүйе бойынша жұмыс істейді. Бұл жүйе елдің барлық шағын автобус бағыттарына таралады. Көптеген бағыттарда шағын автобустар үшін арнайы аялдамалар бар, бірақ кейбір автобустар жолаушыларды бағыттың кез келген жерінен түсіріп алады. Бұл жағдай көлік ағынының қалыпты жүруіне кедерес келтіретін болғандықтан, басқа көліктерге қиындық туғызады. Таксилер қала ішінде және ауылдық жерлерде еркін қозғалады. Олардың бағасы көбінесе стандартты, бірақ реттеу деңгейі төмен. 2010 жылдан бастап барлық таксилер сары түске боялуға міндетті, бұл ереже тұтынушыларды қорғау және қылмыстар жасау үшін жиі қолданылатын көліктерден ажырату мақсатында енгізілді. Барлық таксилер "Хакни Каредж" деп тіркеледі және олардың нөмірлік тақталарының басында "H" әрпі тұрады. Джорджтаунда көптеген такси қызметтері жұмыс істейді, сонымен қатар қаланың орталық бизнес аймағында такси ұстау өте оңай. Бағыттар желісі Stabroek аймағында және Croal мен Robb көшелері арасындағы Республика даңғылында шоғырланған бірнеше бастапқы нүктелерге ие. Жол жағдайы өте әртүрлі, ал кейде күтімге келмейді. 2006 жылы бір ғана светофор жұмыс істесе, 2007 жылдың шілдесінде Үндістанның EXIM банкінен үкіметке 2,1 миллион АҚШ доллары көлемінде берілген несие арқылы Үндістанның CMS Traffic Systems Limited компаниясы заманауи жүйені орнатты. Бұл жүйе Джорджтаунның барлық маңызды қиылыстарында көлік және жаяу жүргіншілер үшін сигнал береді.
Public transport around Guyana's capital Georgetown is provided by privately owned mini buses which operate in allocated zones for which there is a well regulated fare structure. This arrangement extends to all mini bus routes throughout the country. There are designated bus stops for mini buses for most routes but some buses still pick up passengers at virtually any point on their routes. This practice often poses a serious inconvenience to other vehicles by disrupting the normal flow of traffic. Taxis have freer movement around the city and into rural areas. Their fare, while generally standard, is less regulated. Starting in 2010, all taxis must be painted yellow, a regulation designed to protect consumers and to distinguish the vehicles from others that are often used in committing crimes. All taxis are registered under the term "Hackney Carriage" and carry the letter H at the beginning of their number plates. There are scores of taxi services operating in Georgetown but its equally easy to "flag a ride" in the central business district. The network of routes has a number of identifiable starting points which are concentrated in the Stabroek area and along the Avenue of the Republic between Croal and Robb Streets. Road conditions vary immensely, and maintenance is sometimes deficient. In 2006 there was one operational set of traffic lights but in July 2007, a modern system was installed by Indian firm CMS Traffic Systems Limited, through a US$2.1 million line of credit to the government from India's EXIM Bank, providing signals for both vehicular and pedestrian traffic at all major intersections in Georgetown.
Жолдар
2004 жылы Гайананың жол желісінің ұзындығы шамамен 24 пайыз немесе 940 шақырымды құрады, оның ішінде ауыл шаруашылығы секторына қызмет ететін жағалау және өзен аймақтарындағы негізгі жолдар, ал Линденге дейінгі жол тау-кен және орман шаруашылығы секторына қызмет көрсетеді. Оның 21 пайызы (820 шақырым) жағалаудағы ауыл шаруашылығы аймақтарын негізгі жол желісімен байланыстыратын қосалқы жолдардан тұрады. Қалған 56 пайызы (2 235 шақырым) ішкі жолдар мен соқпақтардан тұрады. Көбінесе жолдардың жағдайы нашар. Дегенмен, Үкімет бірнеше жолды толыққанды жаңартуға бағытталды, және олардың көпшілігі жаңартылды. Батыстан шығысқа қарайғы негізгі жағалау жолдары: Эссекибо жағалау жолы, Парикадан Врид-эн-Хопқа дейінгі жол, Шығыс жағалаудағы Демерара және Батыс жағалаудағы Бербис жолдары, сондай-ақ Нью-Амстердамнан Мольсон сағасына дейінгі Корентин тас жолы (86 шақырым). Бұл жолдардың барлығы асфальтталған, жылдамдық шегі 50-100 км/сағ. Джорджтаунның оңтүстігіндегі негізгі жол – Шығыс жағалаудағы Демерара жолы, Румивельдттен Провиденске дейін төрт жолақты, ал Провиденстен Тимериге дейін екі жолақты. Джорджтаун – Тимери, онда Чедди Джаган атындағы халықаралық әуежай (CJIAT) орналасқан. 1966 және 1968 жылдар аралығында Шығыс жағалаудағы Демерара жолындағы Соесдайк, Маккензиге қазіргі заманғы екі жолақты тас жолмен – Соесдайк-Линден тас жолы арқылы қосылды. Бұл жол Джорджтаун мен Летемді байланыстыратын тас жолдың бір бөлігі ретінде салынған. 1968 жылы Линденде Демерара өзені арқылы көпір салынды, ал 1974 жылы Летемге баратын бағыт Линденде Демерара өзенінен өтіп, Демерара мен Эссекибо өзендерінің суайдыны бойымен Мабура арқылы Курупукариге дейін оңтүстікке қарай жүреді деп шешілді. Курупукариден ол Аннайға дейінгі ескі мал жолымен қатар жүреді, ал Аннайдан ол Летемге дейінгі жолмен жүреді. 1970 жылдардың басында Линден мен Рокстоун арасында екі жолақты, заманауи геометриялық және латеритпен қапталған жол салынды. Бұл жол кейіннен Мабура мен Курупукаримен байланысты. 1990 жылы Курупукари мен Анай арасында екі жолақты латериттік жол салынды және Курупукариде көлік паром орнатылды. Мабура мен Курупукари арасындағы және Аннай мен Летем арасындағы жол болғандықтан, көліктер Джорджтаун мен Летем арасында жүруге мүмкіндік алды. 1974-1978 жылдары үлкен гидроэлектр станциясының құрылысын жеңілдету үшін Рокстоун мен Курупунг арасында жол салуға тырысты. Рокстоуннан солтүстікке қарай Сурибаннаға қарай, онда Есекибо өзенінен Шеримаға дейін понтондық паром орнатылды. Шеримадан батысқа қарай баратын жол Бартикадан 31 шақырым жердегі Аллсопп нүктесінде Бартика-Махдия жолын қиып өтеді. Аллсопп нүктесінен жол Бартикаға қарай қолданыстағы жолмен жүріп, Бартикадан Мазаруни өзенінің төменгі ағысындағы Теперуға қарай 5 миль (8 км) тармақталған. Теперуде Мазаруни өзенінен Итабаллиге дейін пантондық паром орнатылды. Итабаллиден батысқа қарай Пурунь өзеніндегі Питер кенішіне дейін барады. Питер кенішінен жол Курупунгке дейін жалғасты. Бұл жол UMDA жолы деп аталады. Сонымен қатар, шығыста Квакваниден шығыста Ituni, Linden, Rockstone, Sherima арқылы батыста Bartica-ға дейін созылатын шығыс-батысқа қарай негізгі жол жүйесі бар. Осылайша, Линден – ішкі аймақтағы автокөлік тасымалының негізгі хабтарының бірі. Қазіргі негізгі жолдардан басқа, шамамен 1570 шақырымды құрайтын бірнеше ішкі жолдар немесе соқпақтар бар. Жолдардың көпшілігі асфальтталмаған, оларды дұрыс күтпесе, олар нашарлайды. Олар негізінен ішкі және өзен жағалауындағы аймақтарда кездеседі және бірқатар маңызды тау-кен және орман шаруашылығы қызметімен байланысты қамтамасыз етеді, осылайша тау-кен және орман шаруашылығы қауымдастықтары мен дамыған жағалау аймақтары арасындағы тасымалдауды жеңілдетеді. Бұл жол-соқпақ желісінің бір бөлігі артериялық жол жүйесіне айналып, ішкі аймақтарды бір-бірімен және негізгі жол желісімен байланыстыра алады. Гуянадағы жолаушылар тасымалының 80 пайызы, ал жүк тасымалының 33 пайызы жолмен жүреді деп есептеледі. Батыс Демерараға жолаушылар Demerara Harbor Bridge арқылы немесе Stabroek Stelling-тен Vreed en Hoop-қа дейінгі Demerara өзеніндегі паром арқылы жол көлігін таңдай алады, бұл көлбеу қарама-қарсы. Демерараның батыс жағалауынан басталатын автомобиль жолы қатты қозғалады, өйткені ол Эссекибо өзенінің шығыс жағалауындағы Парикаға байланысты, ол Эссекибо аймағындағы экономикалық қызметтің маңызды орталығына айналды. Енді Суринамға су арқылы сапарға шығу мүмкін, Мольсон сағасындағы паромды пайдаланып, Корентин өзенінен Суринамның Оңтүстік Дреніне өтуге болады. Бразилияға саяхат ету үшін ескі мал жолы пайдаланылады, ол Линден бұқтырмасын өтіп, Летемде аяқталады.
In 2004, Guyana's road network was approximately long, 24 percent or 940 kilometers of which comprised primary roads in the coastal and riverine areas serving the agricultural sector, while the road to Linden serves the mining and forestry sectors. 21 percent (820 kilometers) is made up of feeder roads that link the agricultural areas along the coast to the primary road network. The remaining 56 percent (2,235 kilometers) is composed of interior roads and trails. Most access roads are in poor condition. However, the Central Government has targeted several roads for complete rehabilitation, and already many have been rehabilitated. The main coastal roads are, from west to east, the Essequibo Coast Road, the Parika to Vreed en Hoop Road, the East Coast Demerara and West Coast Berbice Roads, and the Corentyne Highway from New Amsterdam to Moleson Creek (86 kilometers). All these roads are paved and their speed limit vary between 50 and 100 km/h. South of Georgetown the primary road is the East Bank Demerara Road, a four lane road from Rumiveldt to Providence and two lane from Providence to Timehri Georgetown to Timehri, where the Cheddi Jagan International Airport Timehri (CJIAT) is located. Between 1966 and 1968, Soesdyke, located on the East Bank Demerara Road, was connected to Mackenzie by a modern two lane highway, called the Soesdyke Linden Highway. This road was constructed as a section of a highway connecting Georgetown with Lethem. In 1968 a bridge was built across the Demerara River at Linden, and, in 1974, it was decided that the route to Lethem would cross the Demerara River at Linden and go south, along the watershed of the Demerara and Essequibo Rivers, through Mabura, to Kurupukari. From Kurupukari it would run parallel to the old cattle trail to Annai, and from Annai it would follow an already existing road to Lethem. In the early 1970s a two lane road with modern geometry and surfaced with laterite was built between Linden and Rockstone. This road was later connected to Mabura and Kurupukari. In 1990 91 a two lane laterite road was constructed between Kurupukari and Annai and a vehicle ferry installed at Kurupukari. Since there was already an existing road between Mabura and Kurupukari, and between Annai and Lethem, it was now possible for vehicles to travel between Georgetown and Lethem. In the period 1974 to 1978, an attempt was made to build a road between Rockstone and Kurupung to facilitate the construction of a large hydroelectric station. From Rockstone it headed north to Suribanna, where a pontoon ferry was installed across the Essequibo River to Sherima. From Sherima the road went westward, intersecting the Bartica Mahdia Road at Allsopp Point 19 mile (31 km) from Bartica. From Allsopp Point the road followed the existing road towards Bartica and branched off 5 mile (8 km) from Bartica going to Teperu in the lower reaches on the Mazaruni River. At Teperu a pontoon ferry was installed across the Mazaruni River to Itaballi. From Itaballi the road went westward to Peter's Mine on the Puruni River. From Peter's Mine the road continued as a penetration road to Kurupung. This road is referred to as the UMDA Road. There is in addition a hinterland east west main road system that extends from Kwakwani in the east, through Ituni, Linden, Rockstone, Sherima to Bartica in the west. Linden is therefore one of the main hubs for road transportation in the hinterland. Outside the existing main roads there are several other interior roads or trails that comprise approximately 1,570 kilometers. Most of those roads are unpaved, and will deteriorate if maintenance remains inadequate. They are found mostly in the hinterland and riverain areas and provide linkages with a number of important mining and forestry activities thus facilitating transportation between the mining and forestry communities and the more developed coastal areas. Parts of this road/trail network can be developed into an arterial road system linking the hinterland communities with each other and to the main road network. It is estimated that roads carry 80 percent of Guyana's passenger traffic and about 33 percent of its freight. Commuters to West Demerara have a choice of road transport via the Demerara Harbour Bridge or by the Demerara River ferry from the Stabroek Stelling to Vreed en Hoop, which is obliquely opposite. The highway that begins on the West Coast of Demerara is heavily trafficked since it provides a link to Parika on the East Bank of the Essequibo River, which has become an important center of economic activity in the Essequibo region. It is now possible to travel overland to Suriname by taking the ferry on the Guyana side at Moleson Creek and crossing the Corentyne River over to Suriname at South Drain. While travel to Brazil is via the old cattle trail it has been upgraded into a fair weather track that passes through the bauxite producing town of Linden and ending at Lethem.
Көпірлер
Жағалаудағы басты жол жүйесі үздіксіз емес. Есекибо, Демерара және Бербис өзендерімен қиылысқан жерлерде үзілістер бар. Адамдар мен тауарлар осы үзілістерді паромдық жүйелермен, сондай-ақ Демерара портының көпірі (DHB) және Бербис көпірі арқылы жүзеге асырады. Демерара портының көпірі – 2 километрлік екі жолақты, суға қадалатын ақылы көпір, ол Демерара өзенінің сағасына жақын орналасқан. Бұл көпір негізінен төменгі деңгейлі көпір болып табылады, бірақ өзеннің ортасында 8 метрлік (26 фут) тік биіктігі бар учаскесіне ие, бұл шағын кемелердің өтуіне мүмкіндік береді. Сонымен қатар, теңіз кемелерінің өтуі үшін арнайы қозғалмалы екі учаскесі бар. 1998 жылдың ортасынан бастап, көпірден түсетін ақы төлемдері Гуяна үкіметінің шотына емес, DHB шотына түсе бастады. Бұл DHB-ны тәуелсіз мемлекеттік орган ретінде құруға жасалған қадам. Қазіргі таңда, ақы төлемдері көпірді пайдалану және күтіп ұстау шығындарын толық жаба алмайды; Гуяна үкіметі оны күтіп ұстауға үлкен үлестеме береді. Көпір 1978 жылдан бері пайдалануда және қатаң күтімге қарамастан, қазіргі уақытта оның қызмет ету мерзімі аяқталуға жақын. 2007 жылы Гайананың оңтүстік-батысындағы Летем маңында Гайана мен Бразилияны байланыстыратын Такуту өзенінің көпірінің құрылысы қайта басталды. Көпір 2009 жылдың 14 қыркүйегінде ресми түрде ашылды, бұл Бразилияның солтүстігіндегі экономикалық мүдделерге Джорджтаун портына дейін жолмен қосылуға мүмкіндік берді. Көпір ашылғаннан бері Летемдегі бесiп көрiнбеген құрылыс және халық санының өсуі, көпірдің көлік және тауар айналымын жеңілдеткенін көрсетеді. Такуту көпірі – Гайана мен Бразилия арасындағы жүк тасымалын жеңілдетуге бағытталған бірнеше бірлескен жобалардың біріншісі. Бразилия Летемнен Джорджтаунға дейінгі жолды асфальттауға үлестеме беретіні күтілуде, бұл аймақтың экономикасы мен қоршаған ортасына зор әсер етеді. Сондай-ақ, Джорджтаун портын тереңдету жоспарлануда, бұл үлкен сыйымдылығы бар жүк кемелерін қабылдауға мүмкіндік береді.
The coastal main road system is not continuous. There are gaps whenever it intersects the Essequibo, Demerara and Berbice Rivers. People and goods move across these gaps by ferry systems as well as the Demerara Harbour Bridge (DHB) and the Berbice Bridge. The Demerara Harbour Bridge is a two lane floating toll bridge, 1.2 mile (2 km) long, near the mouth of the Demerara River. It is primarily a low level bridge which possesses an elevated span with a vertical clearance of 26 feet (8 m) in the middle of the river to permit small craft to pass. In addition, across the shipping channel, there are two spans which retract to permit the passage of ocean going vessels. From mid 1998 toll revenue has been credited to the account of the DHB and not to the Government of Guyana, as it was until then. This is a step towards the establishment of the DHB as an autonomous statutory authority. At present the toll revenue does not meet the operational and maintenance costs of the bridge; the government of Guyana provides considerable subsidy for its upkeep. The bridge has been in existence since 1978 and currently notwithstanding the rigorous maintenance regime, sits at the end of its useful life. In 2007, construction resumed on the Takutu River Bridge to link Guyana and Brazil in the southwest region of Guyana near Lethem. The bridge was officially opened on September 14, 2009, enabling economic interests in northern Brazil to link by road to the port at Georgetown. Unprecedented construction and population growth in Lethem since the bridge's opening reflects the significantly increased traffic and movement of goods facilitated by the bridge. The Takutu Bridge is seen as the first of several joint projects between Guyana and Brazil intended to facilitate cargo traffic: Brazil is expected to subsidize the paving of the Lethem to Georgetown road, a development that would have profound impacts on the area's economy and environment. Dredging of the Georgetown port to accommodate deeper draft cargo vessels is also being planned.
Темір жол көлігі
Коммерциялық темір жол қызметтері жолаушылар мен жүк тасымалы бойынша 1974 жылға дейін жұмыс істеді. Екі бағыт болды: Vreed en Hoop-тан Parika-ға дейінгі (18,5 миль (30 км)) Demerara Essequibo темір жолы және Georgetown-нан Rosignol-ға дейінгі (65 миль (105 км)) Demerara Berbice темір жолы. Батыс Демерара/Шығыс Эссекибо және Шығыс Демерара/Батыс Бербисе тас жолдары жаңартылғаннан кейін, 1970 жылдардың ортасында үкімет темір жол қызметтерін тоқтатуға шешім қабылдады, себебі олар зиян келтіріп, шығынға жұмыс істеді. Мэттьюс Ридж аймағында 32 миль (51 км) ұзындығындағы темір жол бар. Бұрын Линденде боксит кені тасымалдану үшін темір жол қызметі болған. Бірақ қазір боксит кенін тасымалдау үшін жүк көліктері пайдаланылады.
Commercial railway services for both passengers and cargo were operated until 1974. Two lines operated the Demerara Essequibo Railway, from Vreed en Hoop to Parika (18.5 mile (30 km)) and the Demerara Berbice Railway, from Georgetown to Rosignol (65 mile (105 km)). With the upgrading of the West Coast Demerara/East Bank Essequibo and the East Coast Demerara/West Coast Berbice roadways, the Government decided in the mid 1970s to cease operating the railway services, which were being run at a loss. In the Matthew's Ridge area, there is a 32 mile (51 km) railway service. A railway service was once operated in Linden for the movement of bauxite ore. However trucks are now used to transport the bauxite ore.
Су көлігі
Жалпы алғанда, үлкен көлемді, төмен құнды тауарларды ұзақ қашықтықтарға тасымалдау үшін су көлігі ең арзан болып саналады. Бұл әсіресе Гайанада, жол инфрақұрылымы жетілмеген жағдайда, айқын байқалады. Сонымен қатар, үкімет ұсынған экономикалық белсенділіктің кең аумақтық таралуы және елдің ішкі аймақтарының дамуы су көлігіне деген сұранысты, парадоксальды түрде, кемітуге емес, керісінше арттыруы мүмкін. Гайанадағы су көлігін қолдайтын инфрақұрылым кеме жүзе алатын өзендердің жағалауларында орналасқан, атап айтқанда, Эссекибо, Демерара және Бербис өзендері. Жағалау және ішкі аймақтарды байланыстыратын кемежайлар мен платформалардан басқа, елдің сыртқы және ішкі кеме қатынасының қажеттіліктерін қамтамасыз ететін нысандар да бар. Экспорт пен импорттың дерлік барлығы теңіз арқылы тасымалданады. Демерара өзенінің сағасында орналасқан Джорджтаун порты бірнеше кемежайлардан тұрады, олардың көпшілігі жеке меншікте. Сонымен қатар, Линденде теңіз кемелері үшін үш тұрақ орны бар. Джорджтаун портын пайдаланатын кемелердің өлшемі судың тереңдігімен шектеледі. Алайда, Бербис өзеніндегі арнаны жақсарту арқасында, енді сол жерге дейін кемелер тоқтауға мүмкіндік туды. Гайананың сыртқы саудасын шетелдік кеме компаниялары жүзеге асырады. Ең ірі экспорттық тауарлар – боксит және қант, ал ең көп көлемде импортталатындар – мұнай және бидай ұны. Басқа да маңызды ірі көлемде экспортталатын тауарларға күріш және ағаш кіреді. Контейнерлер қолданылады, бірақ олар ішкі көлік жүйесінің бөлігі болмағандықтан, порттарда тиеліп түсіріледі. Ішкі баржа тасымалы боксит, қант, күріш және құрылыс материалдары үшін маңызды. Мысалы, қант экспортының 98 пайызы экспорт үшін Джорджтаун портына баржамен жеткізіледі. Өзендер ағаштарды тасымалдау үшін пайдаланылады және ішкі аймаққа саяхаттайтын адамдардың да маңызды бөлігін құрайды. Гайанадағы сауда үшін шамамен 1000 километрге жуық су жолдары пайдаланылады деп есептеледі. Сонымен қатар, дренаждық каналдар қантты плантацияларда жинау және жеке сапарлар үшін маңызды көлік арналары болып табылады.
It is generally agreed that, for the movement of bulky low value goods over great distances, water transport is cheapest. This is especially true in Guyana, where the road infrastructure is poorly advanced. Moreover, with the widespread decentralization of economic activity that is being proposed by the government, and with the corresponding development of the interior regions of the country, the demand for water transport might, perhaps paradoxically, increase rather than diminish. The infrastructure that supports water transport in Guyana is located along the banks of the navigable rivers, namely, the Essequibo River, Demerara River and Berbice River. In addition to the wharves and stellings that provide coastal and inland linkages, there are facilities that handle both the country's overseas and local shipping requirements. Virtually all exports and imports are transported by sea. The main port of Georgetown, located at the mouth of the Demerara River, comprises several wharves, most of which are privately owned. In addition, three berths are available for oceangoing vessels at Linden. Draught constraints limit the size of vessels using Georgetown's harbour to However, recent improvements in the channel in the Berbice River have made it possible for ships of up to to dock there. Guyana's foreign trade is handled by foreign shipping companies. The largest bulk exports are bauxite and sugar, and the largest volume imports are petroleum and wheat flour. Other important break bulk exports include rice and timber. Containers are used but because they are not part of the internal transport system, they are loaded and unloaded at the ports. Internal barge transport is important for bauxite, sugar, rice and aggregates. In the case of sugar, for example, 98 percent of exports is delivered by barge to the port of Georgetown for export. Rivers are used for moving logs and account also for a significant share of those persons who travel to the interior. It is estimated that about 1,000 kilometers of waterways in Guyana are utilized for commerce in Guyana. In addition, drainage canals are important transport channels for collecting sugar on the estates and for personal travel.
Паромдар
Паромдық қызметтер жағалаудағы басты жолдарды және Гайана мен Суринамды байланыстырады. Үкіметтің Көлік және порты департаменті Эссекибо және Демерара өзендерінде белгіленген кесте бойынша паром қызметтерін ұсынады. Шағын, жеке меншік өзен кемелері осы қызметтерді толықтырады. 2008 жылдың желтоқсанында Бербис өзені арқылы салыныс аяқталғаннан кейін, Көлік және порты департаменті Розиньол мен Нью-Амстердам арасындағы қызметін күніне бір рет сапармен шектеді. Қазіргі уақытта табыс әкелетін жалғыз паром қызметі – “The Parika Adventure”. Қалғандарына, әсіресе Солтүстік-Батыс бағытына көрсетілетін қызметтерге Үкімет, Көлік және порты департаментінің порты бөлімінен түсетін табыс есебінен субсидия бөледі. Дегенмен, паромдық операциялардың тиімді болу әлеуеті бар, егер олардың материалдық-техникалық базасын жақсарту үшін капиталдық инвестициялар жасалса. Теңіз әкімшілігінің құрылуынан кейін, содан соң Ұлттық теңіз порттары басқармасы құрылғаннан кейін, паромдық операциялар жекешелендірілуі немесе коммерциялық тұрғыдан тиімді, тәуелсіз агенттік ретінде жұмыс істеуі мүмкін. Сондай-ақ, Гайана мен Суринамды байланыстыратын паром бар, ол Корентин өзенін Спринглендтен (Гайанадағы Корривертоннан) Суринамдағы Нью-Никери қаласына дейін кесіп өтеді. Розиньолдан сағат 8:00-де және қазір 14:30-да шығады. Бұл қызмет негізінен мектеп оқушылары, мемлекеттік қызметкерлер және зейнеткерлер үшін Бербис көпірінен өту құнының жоғарылығын өтеуге бағытталған. Соңында, басты паромдық байланыстарды көпірлермен алмастыру жоспарланған, бастапқысы Розиньолдан Бербис өзені арқылы Нью-Амстердамға дейін. 1999 жылдың соңында Көлік және порты департаментіне тиесілі паромдық кемелердің паркінде тоғыз моторлы кеме болды, олардың алтауы 15-ден 55 жылға дейін жасалған. Олардың екеуі елу жылдан асып, үшеуі отыз жылдан асып, орташа жасы отыз бес жылды құрады. Олар дерлік үнемі жөндеуді қажет етеді.
Ferry services link the primary roads in the coastal area, and Guyana with Suriname. The Government's Transport an hid Harbour Department provides scheduled ferry services in the Essequibo and Demerara rivers. Small privately owned river craft supplement these services. Since the opening of the Berbice River Bridge in December 2008 the Transport and Harbour Department has reduced its service to only one round trip daily between Rosignol and New Amsterdam. Currently the only ferry service consistently showing profit is The Parika Adventure. Service for the remainder, in particular The North West services, the Government provides a cross subsidy funded out of the profits that are always realized by the Harbor Branch of the Transport and Harbors Department. Nevertheless, ferry operations have the potential to be profitable, provided that capital investments are made to improve their physical assets. With the establishment of a Maritime Administration and subsequently a National Sea Ports Authority the ferry operations may be privatized or operated as a commercially viable autonomous agency. There is also a ferry linking Guyana and Suriname crossing the Corentyne River from Springlands (at Corriverton in Guyana) to Nieuw Nickerie, a town in Suriname. Leaving Rosignol at 8:00hrs and now at 14:30hrs respectively. This service is primarily geared at offsetting the high cost for crossing the Berbice Bridge for school children, public servants and the elderly. Ultimately, key ferry links were to be replaced with bridges, starting with one from Rosignol to New Amsterdam across the Berbice River. At the end of 1999 the fleet of ferry vessels owned by the Transport and Harbors Department comprised nine motor vessels, six of which ranged in age from 15 to 55 years. Indeed, two of the vessels were over fifty years of age, and three over 30 years, with an average age of thirty five. They are in almost continuous need of repair.
Әуе көлігі
Ауа көлігі арқылы іскерлік және демалыс сапарлар жасауға мүмкіндік бар, соның арқасында елдің ішкі аймақтарының көптеген бөліктеріне саяхаттау оңай. Бірнеше жергілікті әуе компаниялары Джорджтауннан оңтүстік-шығысқа қарай 6 миль (10 км) қашықтықта орналасқан Шығыс жағалаудағы Демерарадағы Огл әуежайынан, сондай-ақ Джорджтауннан оңтүстік-батысқа қарай 25 миль (40 км) қашықтықтағы Тимеридегі Чедди Джаган халықаралық әуежайынан ұшып шығады. Әуе көлігі Гайананың дамуында маңызды рөл атқарады. Ел ішінде ол жағалау аймақтары мен ішкі аймақтардағы қауымдастықтарды байланыстырады, олардың көпшілігіне басқа көлік түрлерімен жету мүмкін емес. Осылайша, осы аймақтардың экономикалық және әлеуметтік әл-ауқаты, сондай-ақ олардың ұлттың құрылымына интеграциясы әуе көлігінің қолжетімділігіне тікелей байланысты. Сыртқы қатынастарда жолаушылар елге және елден әуе арқылы тасымалданады. Бұған қоса, жүк тасымалының, әсіресе экспорттың әлеуеті осы көлік түрі үшін үнемі артып келеді. Гайанадағы алғашқы әуе рейсі 1913 жылдың наурыз айында болды, ол кезде неміс Джордж Шмидт Джорджтаун үстінен ұшты, Бел Эйр Парк жарыс жолынан ұшып кетті. 1929 жылдың қыркүйегінде Гайанаға алғашқы әуе почтасы жеткізілді. Американың танымал ұшқышы полковник Чарльз Линдберг өзінің ұшқыш қайығымен (амфибиялық кеме) 1929 жылдың 22 қыркүйегінде Демерара өзеніне келді. 1939 жылы ішкі аймаққа тұрақты рейстер басталды. Гуянадағы әуе көлігінің тарихы 1920 жылдары алғашқы "буш" рейстерінің енгізілуімен басталғанмен, үкіметтің белсенді қатысуы 1947 жылдан басталады, ол кезде Азаматтық авиация директоры тағайындалып, саланың реттелуін қамтамасыз етті. 1948 жылдың 9 шілдесінде Рупунуниден Джорджтаунға етті әуе арқылы жүйелі түрде тасымалдау басталды. Амфибиялық ұшақтар елдің дамуына маңызды рөл атқарды, өйткені олар әуеайлақтарға да, суға да қондыруға қабілетті. Гайанадағы әуе көлігінің дамуына үлкен үлес қоскан Артур "Арт" Джеймс Уильямс – АҚШ-тан келген ұшқыш және механик. Ол 1934 жылдың тамызында Британ Гвианасына келді және 1955 жылдың қазанында АҚШ-қа оралды. Осы кезеңде, соғыс жылдарында АҚШ Әуе күштерінде қызмет еткеннен басқа, ол British Guiana Airways Ltd. (1938 жылдың 27 мамырында тіркелген) компаниясын құрды және 1939 жылдан бері тұрақты ішкі рейстерді жүзеге асырып келеді. 1955 жылдың 15 шілдесінде үкімет British Guiana Airways әуе компаниясын сатып алды. Алайда, 1979 жылы Guyana Airways Corporation өңірлік рейстерді бастағанға дейін сыртқы рейстерді тек шетелдік әуе компаниялары ғана қамтамасыз етті. Кейіннен шетелдік валютадағы пайданы қайтару бойынша шектеулер және басқа да жағдайлар шетелдік әуе компанияларының Гайанаға рейстерін тоқтатуына себеп болды, BWIA-ны қоспағанда. Осыған байланысты Guyana Airways Corporation АҚШ-тағы Майами мен Нью-Йоркке және Канададағы Онтарио штатының Торонто қаласына әуе рейстерін бастау арқылы бұл олқылықты толтыруға міндетті болды. 1980 жылдары Guyana Airways Corporation-ның ішкі рейстері бірқатар себептермен нашарлай бастады, олардың ішінде ең маңыздысы – талап етілген арзан бағалар және импортталған ұшақтардың бөлшектері мен басқа да қажеттіліктер үшін шетелдік валютаға қолжетімділіктің болмауы. Сондықтан жеке сектор бұл олқылықты толтыра бастады және 1991 жылға қарай үш ірі отандық чартерлік оператор пайда болды. Осы аралықта Guyana Airways Corporation ішкі рейстері нашарлай берді және 1993 жылға қарай бүкіл елге қызмет көрсету үшін тек бір ғана Twin Otter DHC 6 болды. Жаңа басқару кезінде ол қайта жанданды және бірнеше ішкі жоспарлы бағыттарды қайта енгізу арқылы бастапқы ішкі рөліне ішінара оралды, өйткені екі Shorts Skyvan SC7 ұшағы және екінші Twin Otter DHC 6 ұшағы қосылды. 2010 жылы Халықаралық азаматтық авиация ұйымы (ИКАО) Джорджтаунның орталығынан оңтүстікке қарай бірнеше шақырым жерде орналасқан бұрынғы қант аршасы әуеайлағының Огл (IATA: OGL, ICAO: SYGO) әуе терминалына "халықаралық" мәртебе берді. Аэропортқа өңірлік әуе қатынасының артуын күтіп, сол жылдың қаңтар айында Еуропалық Одақ субсидиясын алған құрылыс жобасы басталды, ол терминал ғимаратын жаңартуды және негізгі асфальтталған ұшу-қону жолын 4000 футқа дейін ұзартуды көздеді. Огле – Гайананың ішкі аймағына ішкі рейстердің орталығы және көршілес Суринамның астанасы Парамарибодағы қалалық әуеайлаққа күніне бір рет рейстерді ұсынады.
Air transportation for business and pleasure is readily available for traveling to many parts of the hinterland. Several local airlines depart from both Ogle Airport on the East Coast Demerara, 6 mile (10 km) south east of Georgetown and from Cheddi Jagan International Airport, at Timehri, 25 mile (40 km) south west of Georgetown. Air transport plays a vital role in the development of Guyana. Within the country, it provides a link between the coastal areas and communities in the hinterland, many of which are inaccessible by any other means of transportation. Thus, the economic and social well being of these areas and their integration into the fabric of the nation are critically dependent on the availability of air transport. Externally, passengers are moved to and from the country almost entirely by air. In addition, the potential of this mode of transport for the carriage of cargo, especially exports, continues to increase. The first airplane flight took place in Guyana in March 1913 when George Schmidt, a German, flew a machine over Georgetown, taking off from the Bel Air Park Race Course. In September 1929, the first airmail service to Guyana began. The famous American flier, Colonel Charles Lindbergh, arrived in the Demerara River with his flying boat (an amphibian craft) on September 22, 1929. The first regular flights to the interior started in 1939. Although air transport in Guyana had its beginnings in the 1920s when the first "bush" services were introduced, Government's earnest participation can be dated from 1947 when a Director of Civil Aviation was appointed to regulate the industry. Regular shipments of beef from the Rupununi to Georgetown by air began on 9 July 1948. Amphibian aircraft have been vital to the development of the country as they are able land both on airstrips and on water. The development of air transport in Guyana owes much to Arthur "Art" James Williams, a pilot and mechanic from the United States. He arrived in British Guiana in August 1934, and returned to the United States in October 1955. Over this period, except for the war years, during which he served with the United States Air Force, he developed British Guiana Airways Ltd. (registered 27 May 1938) and operating regular internal services since 1939. On 15 July 1955, the Government purchased British Guiana Airways. However, external services continued to be supplied almost exclusively by foreign airlines until Guyana Airways Corporation commenced regional air services in 1979. Subsequently, restrictions on the repatriation of profits in foreign exchange and other circumstances contributed to the withdrawal of services to Guyana by foreign airlines, with the exception of BWIA. Guyana Airways Corporation was therefore obliged to fill the breach by commencing jet operations to Miami and New York in the US and Toronto, Ontario in Canada. In the 1980s Guyana Airways Corporation's domestic operations started to deteriorate for a number of reasons, not least among them the unrealistically low fares it was required to charge and the lack of access to foreign exchange for imported aircraft parts and other requirements. The private sector therefore began to fill the gap and by 1991 three major domestic charter operators had emerged. In the meantime, Guyana Airways Corporation's domestic service continued to deteriorate and, by 1993, possessed only one Twin Otter DHC 6 to service the entire country. Under new management it was revitalized and saw a partial return to its original domestic role with the reintroduction of several domestic scheduled routes, because of the addition of two Shorts Skyvan SC7 aircraft, and a second Twin Otter DHC 6 aircraft. In 2010, the International Civil Aviation Organization (ICAO) conferred "international" status to the air terminal at Ogle (IATA: OGL, ICAO: SYGO), a former sugarcane airstrip just a few kilometres south of Georgetown's center. In anticipation of increased regional air traffic to the facility, an EU subsidized construction project began in January of that year, intended to upgrade the terminal building and extend the primary paved runway to a usable length of 4000 feet. Ogle is the hub for domestic flights to Guyana's interior and offers once daily service to the in town airstrip in Paramaribo, capital of neighboring Suriname.
Қиындықтар мен болашақ даму
Гайананың көлік жүйесінің өте нашарлығы оның әлеуметтік және экономикалық дамуына бірнеше жағынан тосқауыл қояды. Біріншіден, ол өндіріс құнын арттырады, демек, бәсекеге қабілеттілікті төмендетеді, әсіресе кен және орман шаруашылығы салаларында. Екіншіден, жағалауда орналаспаған алтын, ағаш, алмаз, ауыл шаруашылығына жарамды топырақ сияқты табиғи ресурстарды толыққанды пайдалану мүмкіндігін шектеуге әкеп соғады. Үшіншіден, жағалауда және елдің ішкі аймақтарында тұратын адамдар арасындағы байланысты күрт шектеу арқылы елді екіге бөліп, дерлік араласпайтын екі мәдениет құрайды. Төртіншіден, физикалық және рухани тұрғыдан елдің біртүтастығына кедергі келтіреді: физикалық жағынан байланыспағандықтан, гайаналықтардың өздерін гайаналықтар ретінде ойлауы және бір ұлт ретінде әрекет етуі қиынға түседі. Бесіншіден, жағалау тұрғындарының ішкі аймаққа енуін шектейді және жағалауда тығыз және ыңғайсыз жағдайда өмір сүруге мәжбүр етеді, жер және басқа да мүмкіндіктер үшін күресіп, бәсекелеседі, ал оңтүстікке қарай жақсырақ аумақтар бар. Алтыншыдан, елдің көп бөлігін игермеу, Гайананың көрші елдерінің оның аумағына қатысты талаптарын күшейтуі мүмкін. 2012 жылы Гайана мен Бразилия үкіметтері екіжақты сауда мен ынтымақтастықты арттыру мақсатында гидроэнергетиканы дамыту, Линден-Летем тас жолын салу және терең су портын құру мәселелері бойынша өзара түсіністік туралы меморандумға қол қойды. Бұл желі Бразилия, Венесуэла және Суринам сияқты көрші елдерге автомобиль жолдары арқылы оңай қол жеткізуге мүмкіндік беретін еді; елдің ағаш және табиғи ресурстарын пайдалану құнын төмендетіп, оларды халықаралық нарықта бәсекеге қабілетті ететін еді; аралық және Рупунуни саванналарындағы қолайлы аумақтарды оңай қол жеткізу арқылы ауыл шаруашылығын дамытуды әртараптандыратын еді; жағалаудағы халық тығыздығын азайтып, жағалау және ішкі аймақтардың тұрғындарының өмір сапасын жақсартатын еді; экономикалық белсенділіктің тең бөлінуіне, ғана емес, ауыл шаруашылығында, сонымен қатар өндіріс және шағын кәсіпорында да мүмкіндік тудыратын еді. Қазіргі қолданыстағы ДХБ-ны алмастыру үшін жоғары көпір салу қазіргі кезде зерттелуде; Эссекибо өзенінің сағасындағы аралдарды шығыс жағалаудағы Мораси және батыс жағалаудағы Супенааммен байланыстыратын бірнеше көпірлер мен жолдар; сондай-ақ Эссекибо өзенінің үстінен Монки Джамп тұсында тағы бір жоғары көпір салу жоспарлануда. Бербис өзенінің шығыс және батыс жағалауларындағы Краб аралы мен Д'Эдвардс арасындағы көпір салу 2008 жылы аяқталды. 2012 жылы Гайана үкіметі Қытайдың CHEC компаниясымен CJIA әуежайының ұшу-қону жолағын кеңейту және шамамен 131 миллион АҚШ долларына бағаланған заманауи терминал ғимаратын салу туралы келісімшартқа қол қойды. Бұған қоса, Тимери әуежайының ұшу-қону жолағы ұзартылып, әуежайдың барлық бөлігі жаңартылып, жолаушылар санының артуына бейімделетін еді. Огл әуежайы жекешелендіріліп, жақсартылып, кеңейтілді.
The gross inadequacy of Guyana's transportation system militates against its social and economic development in several ways. First, it increases production costs and, therefore, reduces competitiveness, particularly in the mining and forestry sectors. Second, it inhibits the capacity to fully utilise those natural resources (gold, timber, diamonds, soils suitable for agriculture) that are not located on the coastland. Third, by severely limiting communication between those who live on the coast and those who inhabit the hinterland, it effectively divides the country into two almost unbridgeable cultures. Fourth, it acts as a barrier to the unity of the country in both a physical and spiritual sense: because they are not unified physically, Guyanese seem to find it difficult to think as Guyanese, to act as if they are one nation. Fifth, it restricts the coastal population's penetration of the interior, and forces coastlanders to live in a cramped and crowded manner on the coast, struggling and competing for land space and other amenities, while more suitable areas are available farther south. And sixth, failure to occupy the greater part of the country, might tend to bolster some of the claims of Guyana's neighbours to its territory. The government of Guyana and Brazil signed a Memorandum of Understanding in 2012 to explore the development of Hydro Power, Linden Lethem Road and Deep Water Harbour to boost bilateral trade and cooperation. This network would have enabled easy access by road to the neighbouring countries of Brazil, Venezuela and Surinam; reduced the costs of utilising the country's timber and natural resources, thus making them more competitive in international markets; diversified agricultural development by making more easily available suitable areas in the hinterland, particularly in the Intermediate and Rupununi savannahs; relieved the over crowded coastland of a significant proportion of its population, thus improving the quality of life of the inhabitants of both the coastal and interior areas; and made more feasible the equitable distribution of economic activity, not only in the agricultural but also in the manufacturing and small industries sector. A high span fixed bridge is currently being studied to replace the existing DHB; a series of bridges and causeways linking the islands in the mouth of the Essequibo River to Morasi on the East Bank and Supenaam on the West Bank; and another high span bridge across the Essequibo River at Monkey Jump. Construction of a bridge across the Berbice River at Crab Island and D'Edwards on the East and West banks of Berbice River was completed in 2008. In 2012, The Government of Guyana signed a contract with CHEC of China for the expansion of the runway at the CJIA and the construction of a modern terminal building at an estimated cost of 131Million US Dollars. Moreover, the airstrip at Timehri Airport would have been extended, and the entire Airport refurbished to accommodate an increasing number of passengers. The airport at Ogle would have been privatised, and much improved and extended.
Су жолдары
Гайанада кеме жүруге жарамды су жолдарының көптеген торабы бар; Бербис өзені, Демерара өзені және Эссекибо өзені теңіз кемелері үшін тиісінше жүзуге қолайлы.
Guyana has total of navigable waterways; Berbice River, Demerara River, and Essequibo River are navigable by oceangoing vessels for respectively.