Кіріспе
Лидия Боброва (13 маусым 1952 жылы туған) – ресейлік кинорежиссер, Забайкальск қаласында (бұрынғы КСРО, қазіргі Ресей) дүниеге келген. Оның фильмдерінің бірі – "Бабушка", ол 2003 жылы Карловы Вары халықаралық кинофестивалінде қазылар алқасының арнайы жүлдесіне ие болды.
Lidia Bobrova (born 13 June 1952) is a Russian film director born in Zabaikalsk, Soviet Union (now Russia). One of her films was Granny, which earned her a special jury prize at the Karlovy Vary International Film Festival in 2003.
Ерте өмір
Лидия Боброва 1952 жылы Амур облысының алыс шығыс аймағында дүниеге келген. Ол университетте тарих мамандығын бітіргеннен кейін, сценарий жазу және режиссураны оқуға көшкен. Оның фильмдері Ресейде балаларына, немерелеріне және көршілерінің балаларына күтім жасайтын әже туралы баяндайды. Оның туындылары табиғат және қоғамдық құрылым мәселелеріне арналған. Ғалымдар осылайша қоғамды дәстүрлі зерттеулердің Ресейдегі қазіргі өмірді зерделеу екенін айтады. Боброва фильмдерін ұзақ кадрлармен, реалистік декорациялармен және қозғалмайтын камерамен түсіреді. Боброва реализмді жоғары деңгейге көтерді, тіпті маңызды рөлдерге, мысалы, "Бабуся" фильміндегі бас рөлдегі әжеге кәсіби емес актерлерді тартты.
Гендерлік тақырыптар
Боброва кинографиясында гендерлік мәселені алға қояды. Оның жүлделі "Бабуся" фильмі кеңес дәуірінде отбасының өзгеруімен қатар әжесінің өмірін зерттейді. "Бабуся" фильміндегі күрестегі аналық бейнесінен бастап, басқа фильмдерінде Боброва дәстүрлі гендерлік нормаларды өзгертіп, әйелдерді физикалық еңбекпен айналысатын, ал ерлерді үй шаруасын істейтіндей бейнелейді. Оның тұңғыш "Ой, ви, гуси" фильмінде отбасылық және бауырластық қарым-қатынастар орталық орын алады. Онда еркектер арасындағы қарым-қатынас зерттеледі. Боброваның фильмдері ерлердің жерді өңдеуі мен Ресейдің коммунистік құндылықтары арасындағы байланысты көрсетеді немесе оларға қарсы шығады. Боброва өзінің кинографиясы бойында осы теңеуді кеңейтеді, әйелдердің негізгі күтуші рөлі мәселесі оның туындыларының негізгі тақырыбы болып табылады. Ол өз жұмысында жасты бейнелеудің кинематографиялық тәсілі ретінде де пайдаланады. "Ой, ви, гуси" фильміндегі немесе әжелер арасындағы жас айырмашылығы арқылы, осы қартаю өткенмен және руханилықпен байланыстың символына айналады.