Скиннердің бөлмесі: Сан-Франциско көпірінің болашағы
Skinner's Room
Уильям Гибсонның «Скиннердің бөлмесі» – Сан-Францисконың болашағы туралы ғылыми фантастикалық әңгімесі. «Көпір» трилогиясының алғашқы нұсқасы, шаһардағы жағдай.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Гибсонның "Скиннердің бөлмесі" атты қысқа әңгімесі – америкалық-канад жазушысы Уильям Гибсонның ғылыми-фантастикалық әңгімесі. Ол бастапқыда Сан-Францисконың болашағын зерттейтін 1990 жылғы «Visionary San Francisco» музейлік көрмесі үшін жазылған. Бұл Гибсонның көркем әдебиетінде «Көпір» тұңғыш рет пайда болатын туындысы, және ол осы «Көпір» романдары трилогиясының оқиға орыны ретінде қайта қарастырылды. Әңгімеде «Көпір» басып алушылардың билігінде, олардың ішінде Скиннер бар, ол көпір мұнарасының үстіндегі қақпақты үйді иеленеді. Әңгіменің өңделген нұсқасы «Omni» журналында жарияланып, кейін антологияға енгізілді. «Скиннердің бөлмесі» 1992 жылғы «Locus» сыйлығының «Ең үздік қысқа әңгіме» номинациясына ие болды.
Short story by William Gibson
"Skinner's Room" is a science fiction short story by American Canadian author William Gibson, originally composed for Visionary San Francisco, a 1990 museum exhibition exploring the future of San Francisco. It features the first appearance in Gibson's fiction of "the Bridge", which Gibson revisited as the setting of his acclaimed Bridge trilogy of novels. In the story, the Bridge is overrun by squatters, among them Skinner, who occupies a shack atop a bridgetower. An altered version of the story was published in Omni magazine and subsequently anthologized. "Skinner's Room" was nominated for the 1992 Locus Award for Best Short Story.
Қысқаша мазмұны
Бұл оқиға жақын болашақта, АҚШ құлдыраған кезде, "девальвациялар" деп аталатын оқиғалардың салдарынан болған өзгерістерді көрсетеді. Оқиға Сан-Францисконың құлдырап бара жатқан аймағында өтеді, онда Сан-Франциско-Окленд шығанағындағы көпір жабылып, үйсіз адамдардың иелігіне өтеді. Қаланың бай тұрғындары қақпалы аудандарға шегініп кеткен. Тақырыпта аталған бөлме – көпірдің бірінші мұнарасының үстіне салынған шатыр. Скиннер бұл көпірде және өз бөлмесінде ұзақ уақыттан бері тұрып келеді, олмен бірге көпір қаласының тарихына қызығушылық танытатын, үш ай бұрын келген қыз бар. Оқиғадан көпірдің бұрын көлік қозғалысына жабылып (үш жылға) тұрғаны және баспана табу қиындықтарынан үйсіз адамдардың көпірді басып алып, онда шалап құрылған қалашықтарды жасағаны белгілі болады. Гибсонның оқиғасы сәулетшілер Минг Фунг пен Крейг Ходжеттстің көрмеге жасаған үлесіне әсер етті. Минг пен Ходжеттс көпірдің трансформациясына түрткіс беретін қалалық ортаны жобалады. Олар Сан-Францискода байлардың жоғары технологиялық, өздігінен қамтамасыз ететін, дербес мұнараларда тұратынын көздеріне елестетеді, бұл ескірген қала мен құлап жатқан көпірдің үстінде, аморфты қаладан оқшауланған. Осы әңгіменің сәл өзгеше нұсқасы 1991 жылғы қараша айындағы "Омни" журналында жарияланған. "Омни" нұсқасы көпірдің бірінші кабельдік мұнарасының үстінде салынған бір бөлмелі шатырда тұратын аты-жөні айтылмаған қыз бен Скиннер есімді қарт адам туралы. Бұл нұсқа Гарднер Дозоаның 1992 жылғы "Жылдың ең үздік ғылыми фантастикасы: тоғызыншы жылдық жинақ" антологиясына және Ларри Маккаффридің "Кешегі апаттан кейін" (1995) жинағына енген.
The story takes place in a near future where the United States is in decline, having been negatively affected by some event referred to as the "devaluations." It is set in a decaying San Francisco in which the San Francisco–Oakland Bay Bridge is closed and taken over by the homeless. The wealthy denizens of the city have retreated to gated access enclaves. The room mentioned in the title is a shack built on top one of the bridge's towers. Skinner has lived on the bridge, and in his room, for a long time, and is accompanied by a girl with an interest in the history of the bridge town and who arrived only three months before. The story reveals that, long ago, the Bridge had been closed to vehicle traffic (for three years) and that the pressure to find somewhere to live had forced homeless people to seize the bridge and set up a squatters' town there. Gibson's story inspired a contribution to the exhibition by architects Ming Fung and Craig Hodgetts. Ming and Hodgetts designed the urban environment which would have catalysed the transformation of the Bridge. They envisioned a San Francisco in which the rich live in high tech, self sufficient, self contained towers, above the decrepit city and its crumbling bridge, isolated from the amorphous city. A slightly different version of the short story was featured in the November 1991 issue of Omni. The OMNI version concerns an unnamed girl and an old man named Skinner who live in the one room shack built on top of the first cable tower of the Bridge. This version was collected in Gardner Dozois' 1992 anthology The Year's Best Science Fiction: Ninth Annual Collection, and in Larry McCaffery's After Yesterday's Crash (1995).
Маңыздылығы
"Скиннердің бөлмесі" – Гибсонның көркем әдебиетіндегі Көпірдің тұңғыш рет пайда болуы. Гибсон 1994 жылғы "Виртуалдық жарық" романының соңындағы алғы сөздерінде бұл қысқа әңгіме кейіннен романға айналғанын жазады. Ұйымдастырушы Пауло Полледри бұл ынтымақтастықты "оның жоқтығының салдары арқылы азаматтық жауапкершілікке үндеу" деп мәлімдегенімен,
"Skinner's Room" is the first appearance of the Bridge in Gibson's fiction. In the acknowledgments at the end of his 1994 novel Virtual Light, Gibson writes that the short story later developed into the novel; Despite organiser Paulo Polledri's claim that the collaboration was an "appeal to civic responsibility by showing the effects of its absence",