Австралиялық жылқы тұқымының тарихы мен ерекшеліктері

Кіріспе

Жылқы тұқымы

Австралиялық жылқы (немесе жылқылар) Австралия жағдайларына қарай арнайы өсірілген. Бұл жылқының қаталдығымен, төзімділігімен, ептілігімен және жақсы мінезімен ерекшеленетіні белгілі. Оның тегі Австралияға Еуропа, Африка және Азиядан әкелінген алғашқы жылқыларға дейін жетеді. Бүгінде ол түрлі мақсаттарда қолданылады және Австралияның барлық аймандарындағы малшылар оны жұмысшы жылқы ретінде бағалайды.

Тарих

Австралиялық жылқының тамыры 1788 жылғы қаңтарда Ботани шығанағына бірінші флотпен келген тоғыз жылқының Австралияға әкелінуімен басталады. Бұл ерте импортталған алғашқы жылқы тұқымдарының ішінде таза қанды жылқы, Жақсы Үміт мүйісі жылқысы (көбінесе Барб және испан жылқысынан тараған), араб жылқысы, Тимор понисі және Уэльс тау понисі болды. Австралияда жылқылардың күш-қуаты мен төзімділігі үшін селекция жасалды, нашар жануарлар іріктелді және тек ең мықтылары ғана көбейтілуге рұқсат етілді. 1830 жылдары жергілікті тұқымдарды жақсарту үшін Австралияға қосымша таза қанды жылқы әкелінді, ал 20 ғасырдың ортасында американдық кварталдық жылқыдан әсер болды. Австралиялық жылқы мен Уоллер жылқысының тамыры бірдей, бірақ бүгінде олар жеке тұқымдар болып табылады. Бұл екі тұқымның ата-бабасы болған "фермалық жылқы" Австралия армиясы тарапынан Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданылды және оның қаталдығы мен төзімділігімен танымал болды. Дегенмен, қазіргі австралиялық жылқы Уоллер жылқысынан кішірек. Соғысқа жіберілген және үйде көбейтілген Уоллер жылқылары ірі жануарлар болды, өйткені олар қару-жарақ пен жабдықтарының салмағымен бірге мінгішті тасымалдауға тиіс болды. Сонымен қатар, ең ауыр жануарлар су арбаларын және каретталарды тартты. Бірақ қазіргі австралиялық жылқының қаталдығы мен төзімділігі сақталған. Австралиялық жылқыны жеке тұқым ретінде ресми мойындау 1971 жылғы маусымда Тамворт қаласында (Жаңа Оңтүстік Уэльс штаты) 100-ден астам лагерьшілер мен жылқы өсірушілердің Австралиялық жылқы қоғамын құру үшін бас қосуымен басталды. Осы адамдардың көпшілігі жергілікті тұқымға жататын қандық желілерді пайдалана отырып жылқы өсірді, сонымен қатар араб жылқысы, таза қанды жылқы және ерекше қасиеттері бар бірнеше понилерді де пайдаланды. Алғашқы АЖҚ тіркелген жылқылардың көпшілігі таулы және қиын өңірдегі ірі қара малмен жұмыс істеуде және лагерьде өте жақсы нәтижелер көрсеткен жылқылардың қандық желілерімен өсірілгендері болды. Бастапқыда жылқылар үш классификатормен тіркеуге қаралып, олардың сыртқы түрі, тұқымдық белгілері және атлетикалық қабілеттері бағаланды. Ең жақсылары тұқымдық кітапқа енгізілді, кейбіреулері тіркелімге қосымшаға қабылданды, ал тіркеу критерийлеріне сай келмегендері қабылданбады. Австралиялық қоғамға қабылданған қандық желілердің көп бөлігіне он төрт негізгі тұқымдық ата жауапты, ал көптеген жақсы тұқымды Австралиялық жылқылары осы негізгі аталардың бірінен шыққан. Олардың ішінде колониялық жылқыдан алынған: Саладин, Сесил және оның ұлы Радий, Медлоу және Бобби Брюс. Қалғандары таза қанды жылқылар: Риволи, Комендант, Панцер, Мидстрим, Жас Валей, Гиббергуния, Бушфайр, Сильвиус және Део Жуванте де елеулі әсер етті.

The roots of the Australian Stock Horse date back to the earliest importation of nine horses to Australia, with the arrival of the First Fleet in Botany Bay in January, 1788. Some of the original horse breeds in these early imports included the Thoroughbred, Cape of Good Hope Horse (largely descended from the Barb and Spanish horse), Arabian, Timor Pony, and Welsh Mountain pony. Horses in Australia were bred for their stamina and strength, with weaker animals culled and only the strongest allowed to breed. In the 1830s, additional Thoroughbreds were imported into Australia to improve the local strains, and the mid 20th century had infusions from the American Quarter Horse. The Australian Stock Horse and the Waler horse come from similar roots, though today they are separate breeds. The "station horse" that was an ancestor of both breeds was used by the Australian Army in the First World War and was renowned for its toughness and endurance. However, the modern Australian Stock Horse differs from the Waler Horse in that it is not as big. The horses shipped abroad to fight in war and kept at home to be bred on as Walers were the larger animals, as they were required to carry a rider with the considerable extra weight of weapons and a full pack. Some of the heaviest animals were also required pull water carts and carriages. However, the characteristics of toughness and endurance remain with the Australian Stock Horse of today. Formal recognition of Australian Stock Horses as a distinct breed began in June 1971, when over 100 campdrafters and horse breeders met in Tamworth, New South Wales, to form the Australian Stock Horse Society. Many of these people bred stock horses using bloodlines tracing back to native stock, along with some Arabians, Thoroughbreds, and a few ponies of outstanding merit. Most of the early ASH registrations were of horses bred with bloodlines that excelled at both campdrafting and cattle work in the rugged Great Dividing Range. Initially, horses were inspected for registration by three classifiers, who assessed them for conformation, breeding, and athletic ability. The best were accepted for inclusion in the Stud Book, some were approved for the registry appendix, and those not meeting the criteria for registration were rejected. Fourteen specific foundation sires are responsible for most of the bloodlines accepted into the Society Australia wide, and most well bred Australian Stock Horses trace to one of these foundation sires. These included horses bred from colonial stock: Saladin, Cecil and his son Radium, Medlow, and Bobbie Bruce. The others were Thoroughbreds; Rivoli, Commandant, Panzer, Midstream, Young Valais, Gibbergunyah, Bushfire, Silvius, and Deo Juvante also exerted considerable influence.