Кіріспе
IV ғасырғы христиандық мәтін; шіркеу тәртібі – Папа тарапынан шығарылған жарлық түрі. Апостолдық Конституциялар немесе Киелі Апостолдардың Конституциялары (лат. Constitutiones Apostolorum) – сегіз кітаптан тұратын христиандық жинақ, ол шіркеу тәртібі деп аталатын ерте христиан әдебиетінің жанрына жатады. Бұл жанр, моральдық мінез-құлық, діни рәсімдер мен шіркеу ұйымы туралы псевдоапостолдық нұсқаулар ұсынды. Еңбек 375-380 жылдар аралығында жазылған деп саналады. Оның шығу тегі Сирия, әсіресе Антиохия деп есептеледі. Авторы белгісіз, бірақ Джеймс Ушерден бері ол Псевдо Игнатий хаттарының авторы деп саналады, мүмкін IV ғасырдағы Киликиялық эуномиялық епископ Юлиан.
a kind of decree issued by the Pope
The Apostolic Constitutions or Constitutions of the Holy Apostles (Latin: Constitutiones Apostolorum) is a Christian collection divided into eight books which is classified among the Church Orders, a genre of early Christian literature, that offered authoritative pseudo apostolic prescriptions on moral conduct, liturgy and Church organization. The work can be dated from 375 to 380 AD. The provenance is usually regarded as Syria, probably Antioch. The author is unknown, although since James Ussher it has often considered to be the author of the letters of Pseudo Ignatius, perhaps the 4th century Eunomian bishop Julian of Cilicia.
Елшілердің канондары
Апостолдық конституциялардың сегізінші кітабының қырық жетінші және соңғы тарауы Апостолдардың сегіз жүз бес канонын қамтиды, олар өздерін Антақиядағы апостолдық кеңестен шыққан деп көрсетеді. Бұл канондар 692 жылы Труллодағы Шығыс кеңесімен мақұлданған, бірақ Папа Константин оларды қабылдамады. Латын шіркеуінде осы канондардың тек елуі ғана таралды, оларды Дионисий Эксигус шамамен 500 жылы латын тіліне аударды және батыстық жинақтарға, содан кейін Corpus Juris Canonici-ге қосты. 85-ші канон – канондық кітаптардың тізімі: негізінен Септуагинтаға сәйкес келетін 46 кітабадан тұратын Ескі өсиеттің каноны, қазіргі Жаңа өсиеттің 26 кітабы (Аян кітабын қоспағанда), Клименттің екі хаты және Апостолдық конституциялардың өзі, сондай-ақ, кем дегенде, құрастырушы ретінде Климентке жатқызылады.
Сегізінші кітаптың түйіні
Ол сондай-ақ Эпитом ретінде белгілі және әдетте Апостолдық конституциялардың сегізінші кітабының Эпитомы деп аталады (немесе кейде Гипполит арқылы тағайындау туралы қасиетті елшілердің конституциялары немесе Гипполит арқылы конституциялар деп аталады), сегізінші кітаптың 1–2, 4–5, 16–28, 30–34, 45–46 тарауларының қайта жазылуын қамтиды. Мәтінді алғаш 1856 жылы Пол де Лагард, кейіннен 1905 жылы Франц Ксавер фон Фанк жариялады. Бұл эпитомия кейінірек жасалған нұсқа болуы мүмкін, тіпті кейбір бөліктерінде ол Апостолдық Конституциялардың өзінен гөрі, 8-ші кітап негізінде жазылған Апостольдық Дәстүрдің грек түпнұсқасына жақын көрінсе де.