«Его Величество» операсы: А. Маккензи музыкасы, Ф. Бернард сценарийі. 1897 ж. Savoy театрында қойылған, бірақ сәтті болмаған комедиялық опера туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Александр Маккензи, Ф. С. Бернанд және Р. С. Леманның операсы "Ең Көкмайлысы" немесе "Винголия соты" – екі актілі ағылшын комедиялық операсы. Диалогты Ф. С. Бернанд, ән сөздерін Р. С. Леман, қосымша ән сөздерін Адриан Росс жазды, ал музыкасын Александр Маккензи жазды. Шығарманың тұңғыш көрсетілісі 1897 жылғы 20 ақпанда Лондонның Савой театрында өтті. Джордж Гроссмит, Илка Палмай, Скотт Расселл, Фред Биллингтон, Флоренс Перри және Уолтер Пассмор сияқты мықты актерлік құрамға қарамастан, ол 1897 жылғы 24 сәуірге дейін бар болғаны 61 қойылымға ғана жетті. Содан кейін D’Oyly Carte Opera Company операны 1897 жылы Гилберт пен Салливанның көбінесе таныс туындыларымен бірге гастрольдік сапарға шығарды.
Opera by Alexander Mackenzie, F. C. Burnand and R. C. Lehmann
His Majesty, or, The Court of Vingolia is an English comic opera in two acts with dialogue by F. C. Burnand, lyrics by R. C. Lehmann, additional lyrics by Adrian Ross and music by Alexander Mackenzie. The work premiered at the Savoy Theatre in London on 20 February 1897, running for only 61 performances until 24 April 1897, despite a strong cast including George Grossmith, Ilka Pálmay, Scott Russell, Fred Billington, Florence Perry and Walter Passmore. The D'Oyly Carte Opera Company then toured the opera throughout 1897 alongside more familiar Gilbert and Sullivan works.
Өмірбаян
Гилберт пен Салливанның серіктестігі 1889 жылы «Гондольерлер» қойылымынан кейін аяқталғанда, импресарио Ричард Д’Ойли Карте Савой театрында көрсету үшін жаңа, табысты туындыларды табуға күш салды. Ол Гилберт пен Салливанды тағы екі опера үшін шақырып, бірақ екеуі де үлкен жетістікке жете алмады. Ақиқатында, олардың соңғы туындысы – «Ұлы герцог» (1896) операсы, көрермендер алдында өте аз уақыт көрсетілгеннен кейін, Гилберт пен Салливан операларының арасындағы жалғыз сәтсіздікке айналды. Артур Салливан 1890-жылдардың басында Савой театры үшін В. С. Гилберттен өзге либретто авторларымен екі опера жазған, бірақ екеуі де айқын табысқа жете алмады, ал басқа композиторлардың туындылары, мысалы, «Мирет» операсы, одан да нашар болды.
When the Gilbert and Sullivan partnership collapsed after the production of The Gondoliers in 1889, impresario Richard D'Oyly Carte struggled to find successful new works to present at the Savoy Theatre. He was able to bring Gilbert and Sullivan together briefly for two more operas, neither of which was a great success. In fact, after its disappointingly short run, their last piece, The Grand Duke (1896), was the only outright failure of a Gilbert and Sullivan opera. Arthur Sullivan had produced two operas for the Savoy in the early 1890s with librettists other than W. S. Gilbert, but neither had proved particularly successful, and pieces by other composers, for example Mirette, had fared worse.
Қысқаша мазмұны
Фердинандтың қайтыс болған әкесі Фердинандтың Остурия патшасының қызы Луцилла Хлориспен үйленуін қалаған. Хлорис қыздарымен бірге Винголия сарайына тойға келді. Фердинанд пен ханшайым ешқашан кездеспеген және бір-бірінің суретін де көрген емес. Дегенмен, Фердинанд ескі ормашының асырап алған қызы, шаруа қызы Фелицияға ғашық болып, сарай суретшісі кейпінде оған құда түседі. Ал ханшайым Хлорис Балурияның ханзадасы Максқа ғашық болады. Ханзада Макс бір жоспар құрады, оның орындалуы ханшайымның онымен қашып кетуіне, ал Фелиция оның орнына өтуіне мүмкіндік береді. Ал бұрын патшаның мерекелер шебері болған Будель түрлі әңгімелерді тыңдап, әрқайсысының соңына ғана куә болады. Ол Фердинандты өлтіруге қастандық жасалып жатыр деген қорытындыға келеді. Ол әсіресе Фелицияның әкелген сандығына күдікпен қарайды. Соғысқа дайындық басталады. Бірақ Фелиция мен оның сандығында бәрін өзгертетін құпия жатыр: Ол, шын мәнінде, Хлорис емес, оның үлкен әпкесі екендігінің дәлелі, және соның Фердинандқа құда түсуі тиіс болған.
The late father of King Ferdinand intended that Ferdinand marry Lucilla Chloris, the daughter of the king of Osturia, and Chloris has arrived at the Court of Vingolia for the wedding with her ladies. Ferdinand and the Princess have never met and have never seen any portrait of one another. However, Ferdinand has fallen in love with the peasant maid Felice, the adopted daughter of an old woodman, and has wooed her while disguised as a court artist. Meanwhile, Princess Chloris is in love with Prince Max of Baluria. Prince Max devises a plan which, if carried out, will allow the Princess to elope with him, while Felice takes her place. Boodel, the King's former master of the revels, has been listening in on various conversations but only hears the end of each of them. He concludes that there is a plot afoot to assassinate Ferdinand. He becomes especially suspicious of a trunk carried by Felice. Preparations for war begin. But it turns out that Felice and her trunk bear a secret that changes everything: Proof that she is, in fact, Chloris's older sister, and thus the one meant to be engaged to Ferdinand all along.
Өндіріс
Карт Патша үшін танымал драматург және жазушы Ф.С.Бёрнанд пен ең құрметті композитор Александр Маккензиді қоса алғанда, жоғары сапалы команда жинады. Өлеңдерін Рудольф Леман жазды, бірақ оның өлең жазудағы ерекше дарынына ешқандай меңзеу болған жоқ. Бұл туындының жалғыз Джордж Гроссмиттің Савой театрына шамамен он жылдық үзілістен кейін оралуының күшімен ғана көпшіліктің назарына ілігуі күтілді. Гросмит Гилберт пен Салливан операларының атақты сериясындағы комедиялық рөлдерді жасағандығы үшін жақсы есте қалды, ал ол кеткен жылдары елдегі ең танымал жеке пианино орындаушысы болды. Савой көрермендері оны Савой операсындағы рөлдердегі ізбасары Уолтер Пассмормен бірге сахнада ойнауын көруге асыққан. Репетициялар 1896 жылдың желтоқсан айында басталды, бұл Савой үшін едәуір ұзақ репетиция кезеңі болды, бірақ кейін Маккензи тіпті компанияның бұл жұмысты қаламағанын сезінгенін еске алды. Лондонның жетекші режиссері Чарльз Харрис шақырылды, бірақ ол операның премьерасына бірнеше күн қалғанда қайтыс болды, соның салдарынан Карттар оның жұмысын аяқтауға мәжбүр болды. Ричард Д’Ойли Карт ауырып қалды, соңғы дайындықтарды әйелі Хеленге тапсырды. Савойдың әдеттегі хореографы Джон Д’Обан билерді қойды. Премьера кешінде бірден наразылық белгілері көрінді. Гросмит алғаш рет пайда болғанда, оған зор қошамет көрсетілді, бірақ оның кіріс нөміріне залдан салқын қабылдау болды. "Уайтхолл ревью" басылымы көрермендердің Пассморға көбірек ұнайтынын, және "ол сахнаға шыққан сайын, оны шулы қол соғулар күтіп алды" деп жазды. Бірінші кеште алты рет қайталап орындалса да, бұл туынды алғашқы көрсетілімінен бұрын сәтсіздікке ұшыраған сияқты көрінді. Тек үш бас актер ғана соңғы шақыруға шықты. Маккензи музыкасы үшін жылы алғыс алды, бірақ Бернанд пен Леман шыққанда, барлық ложалардан және оркестр шұңқырының көп бөлігінен ысқырық пен наразылық естілді.
Carte assembled a high quality team for His Majesty, including the well known dramatist and writer F. C. Burnand and the well respected composer Alexander Mackenzie. Lyrics were supplied by Rudolph Lehmann, though his career gave no hint of a particular talent at writing verse. The piece was expected to draw the public solely on the strength of the return of George Grossmith after an absence of almost a decade from the Savoy Theatre. Grossmith was well and fondly remembered for his creation there of the comedy roles in the famous series of Gilbert and Sullivan operas, and during his years away, he had become the most popular solo piano entertainer in the country. The Savoy audience was eager to see him perform together on stage with his successor in the Savoy opera roles, Walter Passmore. Rehearsals began in December 1896, an unusually long rehearsal period for the Savoy, but Mackenzie later recalled that even the company felt that the work was not wanted. London's leading stage director, Charles Harris, was engaged, but he died a few days before the opera premiered, leaving the Cartes to finish his work. Richard D'Oyly Carte took ill, leaving the final arrangements to his wife, Helen. The Savoy's usual choreographer, John D'Auban arranged the dances. The opening night met with instantaneous signs of disapproval. Grossmith received an ovation at his first appearance, but his entrance number met with a cool response from the house. The Whitehall Review declared that the audience preferred Passmore, and "whenever he appeared on the scene, hearty applause greeted him." Though six encores were taken on the opening night, the piece seemed doomed to failure before its first public representation was complete. Only three principals came forward for their curtain call. Mackenzie was applauded warmly for his music, but when Burnand and Lehmann came forward, there was booing and hissing from all the private boxes and most of the pit.
Қысқаша реакция және оның салдары
Бұл оның жалғыз комедиялық операсы болғанымен, The Times газеті Маккензидің музыкасын "әдемі әрі музыкалық, сондай-ақ ерекшелік пен юморға толы" деп бағаласа, либреттоны жайсыз әрі "шатасқан" деп сынады. Басқа газеттер Маккензидің партитурасын "комедиялық оратория", "есте қаларлық мелодиялары жоқ" немесе "ерекше тартымсыз, юмордан мүлдем құр, сүйкімділік, жарқындық, көтеріңкілік және табиғилықтан жұрдас" деп сипаттады, сондай-ақ "көбінесе ең жақсы жолдар ең қатал музыкаға берілген" деген пікір білдірді. Баспасөз бірауыздан көп сөзді либреттоны сынап, музыка мен мәтіннің үйлесім таппағанын айтты. Пассмордың комедиялық актерлігіне жоғары баға берілді, бірақ жүйкелі Гросмиттен көңілі қалды, оның Фердинанд патша рөліне сай емес екені айтылды. Уоркманның бас рөлде болған кезінде операға өзгерістер енгізілді. Үш ән жойылды, ал I актінің финалы қысқартылды. Фред Биллингтон ауырып қалғандықтан, қалған спектакльдерде оның орнын Джонс Хьюсон басты. Опера 1897 жылғы 24 сәуірде жабылды және 1897 жылдың қыркүйегіне дейін екі D'Oyly Carte труппасымен гастрольдік сапарға шықты, осы кезеңде Маккензидің қолжазба партитурасы ұрланды.
Although this would be his only comic opera, The Times called Mackenzie's score "appropriate throughout, musicianly, and very often marked by distinction as well as humour," though it called the book dull and "confused". Other newspapers called Mackenzie's score "a comic oratorio", "devoid of memorable tunes" or "peculiarly unattractive, almost entirely devoid of humour, strangely wanting in charm, brightness, fizz and spontaneity" and opined that "some of the best lines were appropriated to the most severe music". The press uniformly found fault with the verbose libretto and felt that the music and book were not well suited to each other. They praised Passmore's comic acting but were disappointed by the nervous Grossmith, commenting that he was unsuited to the role of King Ferdinand. Alterations were made to the opera during Workman's tenure in the title role. Three songs were deleted, and the Act I Finale was shortened. Fred Billington became ill, and his part was taken by Jones Hewson for the remainder of the run. The opera closed on 24 April 1897 and was sent on tour with two D'Oyly Carte companies until September 1897, during which Mackenzie's autograph score was stolen.