Риггс және Палмер ісі: Мұра және құқықтық позитивизм туралы тартыс
Riggs v. Palmer
Riggs v. Palmer (1889) – Нью-Йорк сот шешімі. Әкесінің өсиетнамасын жоюға талпынған қыздар мен немересі арасындағы сот дауы. Заң түсіндірудегі "әлеуметтік мақсат" қағидасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1889 жылғы Нью-Йорк штатының азаматтық соты ісі
1889 New York state civil court case
Риггс Палмерге қарсы, 115 N. Y. 506 (1889) – Нью-Йорк штатының азаматтық сотының маңызды ісі, онда Нью-Йорк штатының апелляциялық соты 1889 жылы шешім шығарды. Риггс заңдарды түсіндіру және қолдану процесі болып табылатын, заңдық құрылыстың "әлеуметтік мақсат" қағидасын сот жүйесі қолданған жағдайға мысал келтіреді.
Riggs v. Palmer, 115 N. Y. 506 (1889), is an important New York state civil court case, in which the Court of Appeals of New York issued an 1889 opinion. Riggs was an example of the judiciary using the "social purpose" rule of statutory construction, the process of interpreting and applying legislation.
Фактілер
Риггс ісі, мұрагерлік дау, талапкерлер – миссис Риггс және миссис Престон, олар өз әкесі Фрэнсис Б. Палмердің 1880 жылғы 13 тамызда жасалған өсиетін жойғысы келді. Істе айыпталушы – мұра қалдырушының немересі Элмер Палмер. Өсиет бойынша екі қызы, Престон ханым мен Риггс ханымға шағын мұра қалдырылды, ал мүліктің көп бөлігі Элмер Палмерге берілді, оны мұра қалдырушының қайтыс болған ұлының жесірі, Сьюзан Палмер оның есейгенше бағып күтуге міндетті болды. Элмер, әкесінен үлкен мұра алатынын білген соң, оның өсиетін өзгертуі мүмкін деп қорқып, оны улап өлтірді. Айыптаушылар, егер өсиет орындалса, Элмер өзі жасаған қылмысынан пайда көреді деп мәлімдеді. Элмерді кісі өлтіргені үшін жазалайтын қылмыстық заң болғанымен, оның кісі өлтірудегі рөліне байланысты мұрагерлік немесе қылмыстық заң бойынша мүлікке талап ету құқығын жоққа шығаратын ешқандай заң болған жоқ.
In Riggs, a probate suit, the plaintiffs, Mrs. Riggs and Mrs. Preston, sought to invalidate the will of their father Francis B. Palmer; testated on August 13, 1880. The defendant in the case was Elmer E. Palmer, grandson to the testator. The will gave small legacies to two of the daughters, Mrs. Preston and Mrs. Riggs, and the bulk of the estate to Elmer Palmer to be cared for by his mother, Susan Palmer, the widow of a dead son of the testator, until he became of legal age. Knowing that he was to be the recipient of his grandfather's large estate, Elmer, fearing that his grandfather might change the will, murdered his grandfather by poisoning him. The plaintiffs argued that by allowing the will to be executed Elmer would be profiting from his crime. While a criminal law existed to punish Elmer for the murder, there was no statute under either probate or criminal law that invalidated his claim to the estate based on his role in the murder.
Маңыздылығы
Құқықтық философ Рональд Дворкин Риггсті H. L. A. Харттың позитивизм нұсқасына назар аудара отырып, құқықтық позитивизмге қарсы аргумент ретінде пайдаланады. Заңдық позитивизм философиясының жетекшісі ретінде Харт бұл жағдайдағы шешімдер сол кезде бұл мәселе бойынша ешқандай заң болмаған қолданыстағы заңға негізделуі керек деп санайды. Позитивизм бойынша, соттардың барлық құқықтық шешімдері екі санатқа бөлінеді. Бірі – даулы заң ережелерінің өзегінде жатады. Мұндай жағдайларда судьялар өз құзыретіне кіретін ережелерді ғана механикалық түрде қолданады. Екінші санаттағы шешімдер заң ережелерінің белгісіз аймағында болады, онда заң ережесінің мағынасы түсініксіз. Мұндай жағдайларда судьялар заң ережелерін қолданудың қайсысы ең жақсы әлеуметтік саясатқа сәйкес келедіін анықтап, содан кейін осы ережені қолдануы керек. Дворкин Риггстің Харттың құқықтық процесті түсіндіруімен қақтығысатын екі ерекшелігі бар деседі. Біріншіден, бұл іс заң ережелерінің шегінде емес, керісінше, олардың өзегінде жатыр. Дегенмен, көпшілік заң ережесін қажеттілікке сәйкес қолданбады. Екіншіден, бұл жағдайда заңның не екені, емес, заңның қандай болуы керек екені туралы нақты пікір таласы бар. Дворкиннің сөзіне göre, құқықтық позитивизмнің көптеген нұсқаларында, Харттың да ішінде, заң ретінде не саналатыны туралы пікірталас сирек болуы керек.
Legal philosopher Ronald Dworkin uses Riggs in an argument against legal positivism, focusing on a version of positivism by H. L. A. Hart. As a leader of the philosophy of Legal Positivism, Hart argues that the decisions in this case should be based on existing law, which was silent on the issue at the time. Positivism holds that all legal decisions by courts are classified into one of two categories. Some are central to the legal rules at issue. In these cases, judges merely mechanically apply the rules which fall within their jurisdiction. The other category of decisions occupy the penumbra of legal rules, where the direction of the legal rule is unclear. In these cases, judges must decide which of the possible applications of the legal rules are best social policy and then apply the rule which is best. Dworkin argues that Riggs has two features which contradict Hart's interpretation of the legal process. First, this case does not appear to lie at the edge of legal rules, instead it is very clearly central. Despite this, the majority did not apply the legal rule as required. Second, there appears to be a legitimate debate about what the law is, and not what the law should be, in this case. According to Dworkin, under most versions of legal positivism, Hart's included, there should rarely be debate about what counts as law.