Мәскеу метросы: Лубянка стансасының құрылысы мен тарихы

Кіріспе

Лубянка (Лубя́нка) – Мәскеу метросының Сокольническая желісіндегі, Лубянка алаңының астында орналасқан станция. Бұл нысан алғашқыда Дзержинская (lang ru) станциясы деп аталған және метроның бірінші кезеңінің құрамында 1935 жылы ашылған.

Атауы

Станция бастапқыда Дзержинский алаңының атымен Дзержинская деп аталған, бірақ алаңның бұрынғы атауы Любянка қалпына келтірілгеннен кейін 1990 жылдың 5 қарашасында атауы өзгертілді. Станция вестибюлінде Феликс Дзержинскийдің бюсті әлі де орналасқан.

Тарих

Станцияның құрылысы 1933 жылдың желтоқсан айында басталды, ал инженерлер бастапқыда топырақтың өте қиын жағдайларына тап болды. Лубянка алаңының астындағы аймақ юралық балшықтан, оның астында құмшашыр мен көміртекті балшық қабаттары бар. Метро станциясы салмағын көтере алатын жеткілікті берік деп саналған көміртекті балшықтың үстіне орнатылуы жоспарланған. Бірақ, тез арада балшық Неглинная өзенінің жер асты арнасына жақын болғандықтан күтілгеннен әлдеқайда жұмсақ екендігі және ауаға ұшырағанда қатты ісінуге бейім екендігі анықталды. Бұл туннельдерді бірден бір бөлімде, өте жылдам салуды талап етті, соның арқасында кеңейіп жатқан балшықтың қысымы ағаш қалыптарды ұстай алмайтын деңгейге жеткенше бетон бекітілуіне мүмкіндік болды. Николай Ладовскийдің бастапқы жобасы осы мәселелерді шешу үшін айтарлықтай өзгертілуі керек болды. Қазу жұмыстарының көлемін азайту үшін жоспарланған толық ұзындығындағы орталық зал екі платформа түтігін байланыстыратын станция соңындағы қысқа өткелге алмастырылды, бұл көптеген Лондон метро станцияларындағы сияқты. Бұл станция құрылысын жеңілдетті, сонымен бірге болашақта жоспарланған залды салуға мүмкіндік берді. Жоба өзгергеннен кейін де станция құрылысын қиындықтар тоқтатпады. Екі балшық қабатының арасындағы құмшашыр бірден құрылыс алаңына сіңіп кірді, ал көміртекті балшықтың күтпеген жұмсақтығынан станция баяу төмендей бастады. Дегенмен, станция салушылар осы қиындықтарды жеңіп, Лубянка 1935 жылдың 15 мамырында жоспарланғандай ашылды. Метро құрылысшыларының ерлік еңбегі Никольская көшесіндегі вестибюльде орнатылған мүсін композициясында мәңгі есте қалды. 1965 жылы Лубянка жоспарланған Таганско-Краснопресненская желісіне көшу пункты болатыны белгілі болды, бұл станцияны аяқтау қажеттігін көрсетті. Технология жетілгендіктен, 1930 жылдары мүмкін емес деп саналған орталық залды салу енді мүмкін болды, бірақ бұл жобаны аяқтауға жеті жылдан астам уақыт кетті. Станцияны кеңейтудің бірінші кезеңі солтүстік жағындағы екінші кіреберістің құрылысы болды, ол 1968 жылы аяқталды. Орталық залдың солтүстік жартысын салу топырақты тоңдырудың жаңа әдісін қолдану арқылы жеңілдетілді, бірақ оны оңтүстік жартысында қолдануға болмады. Жұмысшылар балшықтың кеңеюінен зардап шегуге ұшырамастан, бірден бір туннель сегментін жылдам салудың бастапқы әдісіне қайта оралуға мәжбүр болды. Орталық зал аяқталғаннан кейін платформаларға өткелдер жарылғыш заттармен жасалды. 1972 жылы станция қайта ашылды. Станцияны қайта құру – инженерлік табыс болды, бірақ ол эстетикалық тұрғыдан бұрынғыдан кем әсерлі болды, блокты ақ мәрмәрдан жасалған тіреулер мен ақ плиткалы қабырғалар ескі станцияда қолданылған әдемі өрнектелген қара мәрмәрдің орнына келді. Орталық залдың ескі бөлігі әлі де сақталғанмен, жалпы әсері жоғалды. Кеңейтудің сәулетшілері Нина Александровна Алешина және А. Ф. Стрелков болды. 1975 жылы жаңа Кузнецкий Мост станциясына көшу үшін платформаның ортасына эскалаторлар орнатылды.

Construction work on the station began in December 1933, and the engineers were faced with extremely difficult soil conditions from the outset. The area under Lubyanka square is made of Jurassic clay, beneath which are layers of quicksand and Carboniferous clay. The Metro station was planned to rest on top of the Carboniferous clay, which was thought to be firm enough to support its weight. It was quickly discovered, however, that the clay was much softer than anticipated due to the proximity of an underground channel of the Neglinnaya River and also tended to swell greatly when exposed to air. This meant that the tunnels had to be built one section at a time, very quickly, in order to allow the concrete to set before the pressure exerted by the expanding clay increased to the point where the wooden forms could no longer contain it. Nikolai Ladovsky's initial design had to be significantly modified in order to cope with these problems. In order to minimize the amount of excavation required, the planned full length central hall was abandoned in favour of a short passage at the end of the station connecting the two platform tubes, similar to many London Underground stations. This simplified the construction of the station while still allowing the planned hall to be built in the future. Even after the design change, the station's construction was plagued by difficulties. Quicksand from between the two layers of clay began to seep into the construction site almost immediately, and due to the unexpected softness of the Carboniferous clay the station began to slowly sink. Nevertheless, the builders of the station were able to surmount these problems and Lubyanka was opened as planned on 15 May 1935. The heroic efforts of the Metro builders are memorialized in a sculptural composition in the vestibule on Nikolskaya street. In 1965 it was revealed that Lubyanka was to become a transfer point to the planned Tagansko Krasnopresnenskaya Line, making it clear that the station would need to be completed. Technology had advanced to the point where the building of the central hall, which had been deemed impossible in the 1930s, could finally be accomplished, though this project still took more than seven years to complete. The first phase of the station's expansion was the construction of a second entrance at the northern end, which was completed in 1968. The construction of the northern half of the central hall was simplified by using the new technique of soil freezing, but this could not be used on the southern half. Workers were forced to go back to the original method of quickly building one tunnel segment at a time before the expansion of the clay could crush them. Once the central hall was finished passages to the platforms were blown through using explosives. In 1972 the station was finally reopened. The reconstruction of the station was an engineering triumph, but it was much less impressive aesthetically with blocky white marble pylons and white tiled walls replacing the strikingly patterned dark marble used in the old station. Though the old section of the central hall still exists, the overall effect has been lost. The architects of the expansion were Nina Alexandrovna Aleshin and A. F. Strelkov. In 1975, escalators were added in the centre of the platform for the transfer to the new Kuznetsky Most station.

Кірістер мен аударымдар

Станцияның көптеген кіреберістері бар, бірақ тек екі вестибюлі бар. Басты батыс вестибюль жер астында салынған, оның кіреберіс павильоны бір жағынан Никольская көшесінің және екінші жағынан Малый Черкасский көшесінің бастауында орналасқан ғимараттың жер асты қабатына кіріктірілген. Лубянка алаңына қараған екі аркалы ерекше фасады сәулетші Иосиф Лавейко жобалаған. Бұл дизайн бірнеше жыл бұрын бұзылған Китай-город қабырғасының тарихи Владимир қақпаларын еске түсіру мақсатында жасалған. 1957 жылы Театральный көшесінің астында вестибюльді және жаңа «Детский Мир» (Балалар әлемі) дүкенін байланыстыратын метро тоннелі салынды. Бастапқы 3N типті эскалаторлар 1997 жылы 21,8 метр (71 фут) биіктігіндегі ET 3M типті эскалаторлармен ауыстырылды, осы кезде вестибюль жаңартылды. Екінші кіреберіс 1968 жылы ашылды. Ландшафт ерекшеліктеріне байланысты станция платформасынан вестибюльге дейінгі жол екі эскалатор және жолаушылар ағынын 180 градусқа бұратын аралық мезонин арқылы жасалған. Платформадан мезонинге дейінгі үлкен еңісте үш LT 4 эскалаторы 21,4 метр (70 фут) биіктікте сақталған. Жер асты вестибюліне дейінгі 7 метрлік еңісте бастапқыда үш LP 6I эскалаторы болған, бірақ олар ұзақ пайдаланудан кейін жиі бұзылуына байланысты 1990 жылдары метрода уақытынан бұрын ауыстырылды. 1995 жылы Лубянка станциясында олардың орнына үш ET 5M эскалаторы қойылды. Вестибюльді салуға байланысты бүкіл алаңды қайта жаңарту жұмыстары жүргізілді, оның шығыс және оңтүстік жағындағы периметрінде ұзын метро тоннелі салынды: ФСБ штаб-пәтерінің бұрышында екі кіреберіс және оның батыс фасады бойындағы қызметтік жол, ФСБ есептеу орталығының бұрышында (Любянский көшесі мен Мясницкая көшесі) тағы екеуі, Политехникалық музейінің алдындағы кішкентай бақта Соловецкий тас ескерткіші орналасқан жерде (Любянский көшесі мен Новая алаңы) екеуі және түпнұсқа кіреберістің алдындағы соңғы екеуі. Жаңа метро тоннелінен ескі вестибюльге жер астынан жалғасатын кішкентай өткел салынды. Осылайша, бүкіл алаңды жер астынан айналып өтуге және платформаларға түспей бір вестибюльден екіншісіне өтуге болады. 2008 жылы «Детский Мир» дүкені қайта құру үшін жабылды, ал кіреберіс салынған бастапқы ғимарат 2010 жылы бұзылды, оның орнына «Кемпински» қонақ үйі салынуда, бірақ ғимараттың бірінші қабаты мен фасады сақталды. Осылайша, бастапқы вестибюльге кірудің жалғыз жолы аталған өткел арқылы. Станция Кузнецкий Мост станциясына көшу пункты болып табылады, олар станцияның астындағы жолаушылар тоннелімен байланысқан. Оған орталық залда орналасқан екі эскалатор арқылы кіруге болады. Кіреберістегідей, 1975 жылдан бері қолданылып келген бастапқы төрт LP 6I эскалаторы 1993 жылы ET 5M сериялы эскалаторлармен ауыстырылды.

The station has numerous entrances, but only two vestibules. The original western vestibule is subterranean and its entrance pavilion is built into the ground floor of a building that stands at the start of the Nikolskaya Street on one side and Malyy Cherkassky side street on the other. The distinctive facade, facing the Lubyanka square, with twin arches was designed by architect Iosif Loveyko, to remind the public of the historic Vladimir gates of the Kitay gorod wall that was demolished a few years prior. In 1957 a subway was built connecting the vestibule and the new Detsky Mir (Children's World) shop, under the Teatralny drive. The original 3 N type escalators were replaced in 1997 by ET 3M type (21.8 metres/71 ft high), during which the vestibule underwent renovation. The second entrance was opened in 1968, due to the landscape and the axis of the station platform to vestibule is done via two escalators and an interim mezzanine station that rotates the passenger traffic by 180 degrees. The large incline from platform to the mezzanine retains the three LT 4 21.4 metre (70 ft) high escalators. The 7 metre (23 ft) high smaller incline to the subterranean vestibule originally had three LP 6I escalators, but as this model proved troublesome after long use, it was prematurely replaced throughout the Metro during the 1990s. Lubyanka's turn came in 1995 and three ET 5Ms now soldier in their place. Building of the vestibule included a reconstruction of the whole square, that feature a long subway under the square's square's eastern and southern perimeter: two entrances on the corner of the FSB headquarters and a service drive along its western facade, two on the corner of FSB's computing centre (Lubyasky drive and Myasnitskaya street), a further two to the small garden before the Polytechnical Museum the containing the Solovetsky Stone memorial (Lubyansky drive and Novaya square) and a final two right in front of the original entrance. From the new subway, a small passageway was added linking the old vestibule underground. It is thus possible to circumvent the whole square underground and walk from one vestibule to the other without descending to the platforms. In 2008 the Detsky Mir was closed for reconstruction, and the original building that the entrance was built into was demolished in 2010 and a Kempinski hotel is being erected in its place, though the ground floor and facade are retained. Thus the only way to access the original vestibule is via the mentioned passageway. The station serves as a transfer point to Kuznetsky Most, which linked by a passenger tunnel under the station. Access to which is provided by a pair of tandem escalators in the middle of the central hall. Like on the entrance, the original four LP 6I units, in place since 1975, were replaced in 1993 by ET 5M series.