Кіріспе
Шотландияның батыс жағалауындағы шалқар риф – Шотландиядағы риф. Скерривор (ирланд тілінен алынған An Sgeir Mhòr, "Ұлы Скерри") – Шотландияның батыс жағалауында, Тириден оңтүстік-батысқа қарай орналасқан шалқар арал. Скерривор маяғы осы жартастардың үстінде салынған, оны Алан Стивенсон 1838-1844 жылдар аралығында қиындықпен тұрғызған. Биіктігі 48 метр болатын бұл маяк Шотландиядағы ең биік маяк. Жағалау станциясы Тиредегі Хайниш қаласында орналасқан (қазір Скерривор маяк мұражайы), ал кейін операциялар Мулл аралының батысындағы Эрайдке көшірілді. Аралдың шалқарлығына байланысты маякшылар табиғаттағы төлемдермен қоса ақы алған. 1844 жылдан бастап 1954 жылы өрт шыққанға дейін маяк үздіріссіз жарық берді, содан кейін бес жылға жұмысы тоқтатылды. 1994 жылы маяк автоматтандырылды. Құрлықтың изостатикалық көтерілуі салдарынан мұздықтан кейінгі жағалау сызықтарын анықтау қиын болғанымен, шамамен 14 000 жыл бұрын бұл риф қазіргі Тири және Колл аралдары мен айналасындағы құрлықтан тұратын үлкен аралдың оңтүстік-батыс бөлігі болған. Теңіз деңгейінің біртегіс өсуі Skerryvore рифін біртіндеп оқшаулап, ақырында су астында қалдырды – бұл оңтүстік-батысқа қарай 13 шақырымға (8 миль) созылған, сансыз метаморфты тау жыныстарынан тұратын кедергі. 1834 жылы жасалған толық зерттеуде 130-дан астам негізгі тас анықталды, оның ішінде Am Bonn Sligheach (Бойншли) ("Алдамшы түбі") және Am Bogha Ruadh ("Қызыл су асты тасы") бар. Тастар толқындардың әсерінен тегіс болған және үнемі су шашырауына ұшырайды. Алан Стивенсон былай деп жазды: "Судың ағыны кейде өте әдемі көрінетін, су бұзылып қардай ақ, мөлдір емес бағанаға айналып, жұқа бумен оралып, күн нұры кезінде әдемі радугалар пайда болатын". Бұл Льюис гнейсінен тұратын Ішкі Гебрид архипелагының шалқар бекінісі, бұл тау жыныстары кембрийге дейінгі эонда пайда болған және Еуропадағы ең көне тау жыныстарының бірі болып саналады. Кемелерге қауіп тудыратын тағы бір фактор – аймақтағы магниттік аномалия.
the reef in Scotland
Skerryvore (from the Gaelic An Sgeir Mhòr meaning "The Great Skerry") is a remote island that lies off the west coast of Scotland, southwest of Tiree. Skerryvore Lighthouse is located on these rocks, built with some difficulty between 1838 and 1844 by Alan Stevenson. At a height of 156 feet (48 m) it is the tallest lighthouse in Scotland. The shore station was at Hynish on Tiree (which now houses the Skerryvore Lighthouse Museum); operations were later transferred to Erraid, west of Mull. The remoteness of the location led to the keepers receiving additional payments in kind. The light shone without a break from 1844 until a fire in 1954 shut down operations for five years. The lighthouse was automated in 1994. Although the isostatic rise of land makes estimating post glacial coastlines a complex task, circa 14,000 BP it is likely that the reef was at the south western end of a large island consisting of the modern islands of Tiree and Coll and the surrounding land. Steadily rising sea levels would then have slowly isolated and finally all but submerged the shoals of Skerryvore, a barrier of innumerable metamorphic remnants that stretch for 8 mile (13 km) lying in a south westerly direction. A detailed survey undertaken in 1834 listed more than 130 main rocks including Am Bonn Sligheach (Boinshley) (The Deceitful Bottom) and Am Bogha Ruadh (The Red Submerged Rock). The rocks have been worn smooth by the action of the waves and are constantly affected by spray. Alan Stevenson wrote: "The effect of the jet d'eau was at times extremely beautiful, the water being so broken as to form a snow white and opaque pillar, surrounded by a fine vapour in which, during sunshine, beautiful rainbows were observed ". It is an isolated outpost of the Inner Hebrides archipelago composed of Lewisian gneiss, formed in the Precambrian eon, these rocks being amongst the most ancient rocks in Europe. A further hazard to shipping is a magnetic anomaly in the area.
Сауалнамалар
1790 және 1844 жылдар аралығында осы аймақта отыздан астам кемелер құлаған. Солтүстік шамдар басқармасының бас инженері Роберт Стивенсон 1804 жылы рифке қонды және онда бір түрлі шам қажеттігі туралы есеп берді. 1814 жылы ол сэр Уолтер Скотт пен Солтүстік шамдар басқармасы комиссарларының тобымен бірге қайта келді. Скотт былай жазды:
Мырза С-тің табандылығы, және яхтаның үлкен тепкілеуі, секіруі және таласуы, оған Скерри Вор идеясы комиссарларға ұнамайтын сияқты. Соңында, күш-жігердің арқасында, осы ұзын жартасты (көбінесе су астында) көруге мүмкіндік болды, онда толқындар қатты соғып, құлайды. Рифтің бір жағында шамамен бір шақырымдық бірнеше төменгі, кең жартастар бар. Бұл жартастар толығымен су астында болмайды, бірақ толқындар олардың үстінен өтеді. Бұл шам үшін қиын жағдай болады, Белл-Рок пен Эддистон оған қарағанда оңай, себебі ең жақын құрлық – 14 шақырым қашықтықтағы Тири аралы. Скерри Вордың жағдайы осылай. Сол жылы парламент шешімімен шам салуға рұқсат берілді, бірақ Солтүстік шамдар басқармасына апта сайын шам орнату туралы өтініштер түсіп келсе де, іс-шаралар баяу ілгеріледі. 1834 жылы ғана Роберт Стивенсон ұлы Аланмен бірге қайта келді. Күшті сараптама көрсетті, орынды таңдауға көп нұсқа жоқ. Ең үлкен аудан – тек төмен су кезінде ғана өлшенетін жартас болды. Толқын қысымын өлшеу көрсетті, кез келген мұнара күшті қарсылыққа төтеп беруі керек. Құйма темір немесе қоладан жасалған мұнара жеткілікті болуы мүмкін деген ұсыныстар болды, бірақ Стивенсон аға: «Менің ойымша, ешқандай қаржылық қарастыру Скерривор үшін темір шамды қабылдауды ақтамайды» деп жазды. Бірнеше рет сарапшылар өтетін кемелерді қауіптен ескертуге мәжбүр болды. Ньюкаслдан келген кеме, карталарында бірнеше шақырым қашықтықтағы негізгі жартас көрсетілген, Бо Руадқа жақын жерде тоқтатылды. Капитаны қауіптің бар екенін білмей, әйелі жанында шұлық тойып отырғанда, түтік тартып жатқан күйі табылған. Комиссия мүшелері Роберт Стивенсон бағалаған 63 000 фунт стерлингтік шығындардан қорқып, алдын ала әрекет етті. Олар арнайы «Скерривор» комитетін құрды, оның мүшелері өз көздерімен көру үшін пароходпен бұл жерге баруға шешім қабылдады. Скерривордың жанында қазандық бөлмесінде өрт шығып, кеменің жұмысын тоқтатты. Өрт сөндіріліп, ешқандай зардап болған жоқ, бірақ бұл оқиға ықпалды болуы мүмкін. Алан Стивенсон жобаның инженері болып тағайындалды. Ол 48 метр биіктігінде және 13 метрлік негізі бар мұнараны жобалады, шам галереясында 5 метрге дейін тарылады. Ең төменгі бөліктері қатты болады, бірақ 8 метр биіктіктегі негізі жақын маңдағы Дубх Артахтағы шамның негізінен жартысынан кем. Дегенмен, құрылыстың салмағы Эддистон шамның барлық құрылысынан 4 есе үлкен және Белл-Роктан екі есе ауыр болады. 151 сатылы баспалдақпен жоғары көтерілуге болады, бұл қазіргі әлемде салынған ең биік және ең ауыр шам болады, және бүгін де Ұлыбританиядағы ең биік шамдардың бірі болып табылады.
Quiet perseverance on the part of Mr S, and great kicking, bouncing and squabbling upon that of the yacht, who seems to like the idea of Skerry Vhor as little as the Commissioners. At length, by dint of exertion, come in sight of this long ridge of rocks (chiefly under water), on which the tide breaks in a most tremendous style. There appear a few low broad rocks at one end of the reef, which is about a mile in length. These are never entirely under water though the surf dashes over them It will be a most desolate position for a lighthouse, the Bell Rock and Eddystone a joke to it, for the nearest land is the wild island of Tyree, at 14 miles distance. So much for Skerry Vhor. Later that year an Act of Parliament was passed enabling construction of a lighthouse, yet despite pleas for a light arriving almost weekly at the NLB, events proceeded only slowly. It was not until 1834 that Robert Stevenson returned in the company of his son Alan. A painstaking survey made it clear that there was little choice for a location. The single largest area was a rock that measured only at low tide. Readings for wave pressure indicated that any tower would have to withstand forces of There were suggestions that a tower of cast iron or bronze might be sufficient, but Stevenson senior wrote that "no pecuniary consideration could in my opinion have justified the adoption of an iron lighthouse for Skerryvore." On more than one occasion the surveyors had to warn passing vessels of the danger. A ship from Newcastle, whose charts showed only the main rock some miles away, was boarded near Bo Ruadh. The Master, oblivious to the dangers, was found lying at ease smoking a pipe with his wife beside him knitting stockings. Still the Commissioners prevaricated, daunted by the potential costs, estimated by Robert Stevenson at £63,000. They set up a special Skerryvore Committee, whose members decided to visit the site by steamer to see for themselves. Just off Skerryvore a fire broke out in the boiler room crippling the ship. It was extinguished and no harm was done, but the experience may have been persuasive. Alan Stevenson was duly appointed as the engineer for the project aged only 30. He designed a tower 156 feet (48 m) high with a base of 42 feet (13 m), narrowing to just 16 feet (5 m) at the lantern gallery. The lowest sections would be solid, although at 26 feet (8 m) feet high they were less than half the height of the base of the later light at nearby Dubh Artach. Nonetheless, the structure would weigh and the volume of the base would be more than 4 times larger than the entire structure of the Eddystone light and twice that of the Bell Rock. With 151 steps to the top it would be the tallest and heaviest lighthouse yet built anywhere in the modern world, and today it is still one of the tallest lighthouse in the United Kingdom.
Жағалау станциясы
Тирдегі Хайниш бастапқы жағалау станциясы және құрылыс алаңы болды. Тире аралының оңтүстік-батыс бұрышында орналасқан, Скерриворға жақындығы мен кеме қазаларынан алынған мол олжасының арқасында, мұнда және батыс жағалауының қалған бөлігінде жалға алу бағасы аралдың басқа жерлеріне қарағанда жоғары болды. Жаңа құрылыстар 1837 жылы басталды; гранит блоктары Мулл аралынан қазылып алынып, ауылға жеткізіліп, рифке жіберілгенге дейін кесіліп, пішінделді. 1844 жылы сақшыларға арналған бірнеше коттедждер, сондай-ақ Скерриворға сигнал беруге және одан сигнал алуға мүмкіндік беретін үлкен пирс және биік гранит мұнара салынды. Стивенсон бұл жердегі қарбалас қызмет айналасындағы халықтың "жайсыз және қайғылы" жағдайынан өзгеше екенін айтты.
Казарма және іргетасы
1838 жылы Лейт қаласында 150 тонналық бу кемесін салуға 15 000 фунт стерлинг жұмсалды. Қиындықтарды бағаламайынша болмайды. Скерривор Хиништен он екі шақырым (19 км) қашықтықта болса да, материктен 50 шақырым (80 км) қашықтықта орналасқан. Скерривордегі алғашқы жұмыс – алты аяқты каркас жасау болды, оның үстіне 40 адамға арналған ағаш барака орнатылды. Ғимарат Гурокта салынды, содан кейін бөлшектеп, орнында қайта құрастырылды. 1838 жылдың 7 тамызында жұмыс басталды. Стивенсон 21 жұмысшымен бірге «Фарос» кемесімен келіп, жартасқа ойылып жасалған ұңғыларға орнатылған бараканы түсіре бастады. Екі күннен кейін Атлантикадан дауыл соғып, жұмыс тоқтатылды. Алты күннен кейін таңғы сағат 4-тен кешкі 8-ге дейін 16 сағаттық жұмыс кестесі қайта жаңғыртылды. Теңіз ауруынан қорқып, көптеген жұмысшылар «Фарос» кемесінің тынысы жоқ тербелісінен гөрі ылғалды жартастарда ұйықтауға тырысты. Маусымдық жұмыс 11 қыркүйекке дейін жалғасты, осы уақытқа дейін бараканың аяқтары бекітілді, бірақ негізгі құрылымы емес. Екі айдан кейін Стивенсонға Хиниш дүкеншісі, мырза Хогбеннен хат келді. Онда былай делінген: «Құрметті мырза, Скерривор тасында орнатылған барака толығымен жойылғанын хабарлауға өте өкінемін». Стивенсон сол күні зақымды тексеру үшін кеме жалдады. Өзіне сенімді болғандықтан, ол одан да мықтырақ, бірақ басқа жағынан ұқсас жаңа барака салуға бел буды. Жұмыс 1839 жылдың сәуір айында басталды және қыркүйек айының басында аяқталған барака жартастан 60 фут (18 м) биіктікте тұрды. Кіреберіс баспалдақ арқылы аяқтарға бекітіліп, ең төменгі қабатта ас үй орналасқан. Ортаңғы қабатта екі кабина болды, біреуі Стивенсонге, екіншісі оның бас шеберіне, ал жоғарғы қабатта тағы 30-40 адамға арналған орын болды. Маяқтың негізін салу жұмысы 30 қыркүйекке дейін жалғасты. Тас алу үшін 296 жарылыс орындалды және Стивенсон тас соншалықты қатты екенін сенді, бұл күш Абердиншир гранитін бұрғылауға кеткен күштен төрт есе артық. Жұмыс жақсы жүрді, бірақ екінші маусымның соңында әлі бірде-бір блок салынбады. Алайда 1839 жылдың сәуірінен 1840 жылдың маусым айына дейін 4300 блок жасалды, бұл тасты Аргилл герцогы Мулл карьерлерінен сыйға берді. Дөңгеленген тас Хинишке жеткізіліп, сонда балғамен соғылып, кесіліп пішінделді. Ең үлкені салмақтан асып, ең кішісі , ал қажетті дәлдік бір блокты аяқтау үшін 320 сағат жұмыс уақыты қажет болды.
Қабырға
Жаңа казарма 1839–1840 жылдардағы қысқы дауылдарға төтеп берді. Қазба жұмыстары 1840 жылдың 30 сәуірінде қайта басталды. Жаңа бу кемесі "Скерривор" келгеннен кейін мұқият дайындалған блоктар құрылыс алаңына жеткізіле бастады. Бірінші блок 4 шілдеде Аргиллдің 7-ші герцогы Джон Кэмпбелл салған еді. Оның ұлы Джордж кейінірек былай деп жазды:
Көп ұзамай, күніне 95-ке дейін блоктар Хайништен жеткізіліп тұрды, бірақ ауа райы өз әсерін тигізе берді. 1840 жылдың жазында бу кемесі 14 күн қатарынан рифке жетпеді, ал тағы бір рет жеті апта бойы түсіру мүмкін болмады, соның салдарынан жабдықтар азайып бара жатты. Күзде жұмыс қайта тоқтаған кезде, Скерриворде 800 тонна гранит, биіктігі 2 метр тұрды, ал 80-ге дейін шеберлер қыс бойы Хайништен блоктарды өңдеумен айналысты. Жұмыс 1841–42 жылдары жалғасты, мұнара көтерілген сайын үлкен блоктарды көтеру үшін кран қолданылды. Соңғы блок 1842 жылдың шілдесінде қабырғаға орнатылды. Сол кезде 70 жастағы Роберт Стивенсон соңғы рет жылдық тексеру сапарымен құрылыс алаңына келді. Қабырғалардың негізі 3 метр, ал жоғарғы бөлігі 1 метр қалыңдықпен салынған. Жарық бөлмесі мен шам шамдары диаметрі 4 метр болатын тоғыз бөлме үстінде орналасқан.
Жабдықтау
1843 жылы жұмыстың соңғы маусымы интерьерді аяқтауға жұмсалды. Ол кезде Алан NLB бас инженері болған еді және соңғы жұмыс оның інісі Томас қадағалауымен аяқталды. Жарық сегіз линзадан тұрды, олар төрт мүшелі шамның айналасында айналып тұрды, ал әрқайсысының үстінде пирамида пішіндес линзалар және астында сәулені шағылыстыратын призмалар орналастырылған. Машиналар 1844 жылдың басында дайын болды, бірақ тасқа қонуға жеті апта кетті. Соңында, 1 ақпанда шам жағылды және ол келесі 110 жыл бойы үздірілмей жанып тұрды. Skerryvore Алан Стивенсонның инженерлік және эстетикалық тұрғыдан ең зор жетістігі болды. Өнерді бағалайтын адам болғандықтан, ол контур үшін стильдік себептермен гиперболалық қисықты таңдады. Оның шөбересі Роберт Луис оны "барлық терең сулық маяктардың ең көрнектісі" деп сипаттады, ал Солтүстік Маяк Кеңесінің мәліметінше, "кейбір адамдар Skerryvore әлемдегі ең әдемі маяк екенін айтады".
Сақтаушылар
Айналасындағы рифтердің қауіптілігіне байланысты, кемелер әдетте маяққа жақындамайды. Дегенмен, құрылыс жұмыстарының аяқталуы оның жұмысын атқарушылардың қиындықтарын аяқтаған жоқ. Ең оңайдан түсуге болатын жер – мұнараға жақын жартасты кесіп өтетін Ристонның шағылы. Көмексіз түсу «бөтелкенің қабырғасына шығумен» теңес. Осы қауіпті операцияларға көмектесу үшін, қақпаға байланған арқандардан тұратын жүйе орнатылды. 1881 жылдан 1890 жылға дейінгі екі онжылдықтан жиналған статистика Скерривордің Шотландияның ең дауылды бөлігі екенін көрсетті. Осы кезеңде барлығы 542 дауыл болды, олардың жалпы ұзақтығы 14 211 сағатқа жетті. Бір күзетші найзағайдың соққысынан есіктен сыртқа лақтырылып, бірнеше апта бойы есту қабілетін жоғалтты. Күзетшілердің қиын жағдайларына байланысты, олар табиғатта қосымша төлемдер алды, бірақ шалғай орналасқан жер кейбір тәжірибелілерге қолайлы болды. Арчибальд МакЭчерн 1870 жылдан 1884 жылға дейін 14 жыл бойы күзетшінің көмекшісі болды, ал Джон Никол 1890 жылдан 1903 жылға дейін басшы болды. Соңғысы 1899 жылы Галифакстан Ливерпульге бағыт алған «Лабрадор» лайнері жақын жердегі Маккензи тасына соқтығысқанда, қаһармандық құтқару операциясына қатысты. Құтқару шалдықтары жіберілді, екеуі Муллға жетті, ал он сегіз жолаушысы бар біреуі маяққа жетті, онда олар құрлыққа қайтарылғанға дейін екі жарым күн күтім алды. Қайтыс болғандар жоқ, ал Никол мен оның екі көмекшісі NLB тарапынан жасаған еңбегі үшін мақталып, наградаланды. Джон Мьюр, NLB-де 39 жыл күзетші болып қызмет еткен, 1902 жылдан 1914 жылға дейін Skerryvore-де жұмыс істеді. Ол «қону торларын» аяқтауға көмектесті, бұл жұқа металл жол «мүмкін емес» деп саналған жағдайларда да түсуге мүмкіндік берді. Ол өзіне нан мен кекс пісіріп, инкрустацияланған үстел және Иона мәрмәрінен жасалған сия қадасын жасады.
Құрылыстан кейінгі оқиғалар
Кейінгі жылдары көптеген беделді тұлғалар осы шамшыраққа келді. Уильям Чемберс, Эдинбургтің лорд-провосты 1866 жылы келіп, былай деп жазды: "Мен сигналдар арқылы байланыс жасау әдісін білуге қызығушылық таныттым. Күнделікті таңертең сағат тоғыз бен он арасында шамшырақта шар көтеріледі, ол Скерриворде барлығы жақсы екенін көрсетеді. Егер бұл сигнал берілмесе, Хайниште бірдеңе дұрыс емес екенін анықтау үшін шар көтеріледі. Егер шар көтеру арқылы жауап келмесе, шхуна, ылғалды доктан асығып, теңізге шығарылып, шамшыраққа бағытталды. Мен ең қатыгез дауыл кезінде толқындар мұнара қабырғасын қанша биіктікке дейін жуатынын сұрадым, және олар кейде бірінші терезенің деңгейіне, яғни тау жыныстарынан шамамен 60 фут биіктікке дейін көтерілетінін айтылды. Бірақ тіпті осындай қорқынышты жел мен толқындарда да ғимарат сілкінбеді және ешқандай қауіп-қатер сезілмеді. Скерривор мен оңтүстік-шығысқа қарай 20 миль (32 км) қашықтықта орналасқан Дубх Артах арасындағы визуальді ұқсастық 1890 жылы NLB-ны соңғысының ортаңғы бөлігіне ерекше қызыл жолақ салуға итерді. Хиниш жағалау станциясы құрылыс кезінде нысанға жақын орналасқандықтан артықшылыққа ие болды. Алайда, кішкентай порты кемелерге жеткілікті қорғаныс бере алмады. Күзетшілер 1892 жылға дейін осы жерден жұмыс істеді, содан кейін Мулл аралының жанындағы Эрайдқа көшірілді. Сигнал мұнарасынан басқа, Тиредегі жер мен ғимараттар Аргиллдің 8-ші герцогы Джордж Кэмпбеллге сатылды, ол 52 жыл бұрын Скерривордың алғашқы тасын қалауын көрген еді. Жағалау станциясы 1950 жылдары Обанға көшірілді. 1916 жылы неміс суасты қайықтары SM U 71 және SM U 78 таудың маңына миналар орналастырды. 1940 жылдың шілдесінде, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, өтіп бара жатқан неміс ұшағы бомбалар тастады. Жарылыс екі шамшырақ әйнегін жарып, шамдардың бірін қиратты. 1954 жылдың 16 наурызында түнгі уақытта жетінші қабатта өрт шығып, төмен қарай тарады. Күзетшілердің дабыл беруге уақыты болмады және олар шамшырақтан жартасқа қашқан, бірақ келесі күні кезекті рейсі кезінде келген көмек кемесімен құтқарылды. Өрттің қызуы интерьерге де, құрылымға да зақым келтірді, ал қайта құру кезінде жарық кемесі мен уақытша шамдар орнатылды. Электр қуатын қамтамасыз ету үшін шамшыраққа үш жаңа генератор орнатылды, шамшырақ 1959 жылдың 6 тамызында қайтадан жанылды. 1972 жылы тікұшақ алаңы салынды, бұл қауіпті теңізден қону қажеттілігінсіз көмек сапарларын жүзеге асыруға мүмкіндік берді. 1832 жылдан бері Эдинбургтегі Джордж көшесіндегі 84-ші үйде орналасқан Солтүстік шамшырақ кеңесі шамшырақты қашықтан бақылайды. Хинш мұнарасы Скерривор шамшырақ мұражайына айналдырылды, оны Хебридтер қоры басқарады, сонымен қатар олар теңіз жағасын қалпына келтірді. Қазір Тиреде орналасқан Tiree Sea Tours компаниясы арқылы Скерриворға баруға болады.
I was interested in knowing the method of intercourse by signals. Every morning between nine and ten o'clock, a ball is hoisted at the lighthouse to signify that all is well at the Skerryvore. Should this signal fail to be given a ball is raised at Hynish to enquire if anything is wrong. Should no reply be made by the hoisting of the ball, the schooner, hurried from its wet dock, is put to sea and steers for the lighthouse I enquired how high the waves washed up the side of the tower during the most severe storms, and was told that they sometimes rose as high as the first window, or about 60 ft above the level of the rocks; yet, that even in these frightful tumults of wind and waves the building never shook, and no apprehension of danger was entertained. The visual similarity between Skerryvore and Dubh Artach 20 mile (32 km) to the south east, led to the NLB painting a distinctive red band round the middle section of the latter in 1890. The Hynish Shore Station had the advantage of proximity to the site during the construction period. However, the small harbour offered little shelter for shipping. The keepers operated from here until 1892 when operations were transferred to Erraid adjacent to the Isle of Mull. Other than the signal tower, the land and buildings on Tiree were sold to George Campbell, 8th Duke of Argyll who had witnessed the laying of the first stone on Skerryvore fifty two years previously. The shore station was moved to Oban in the 1950s. In 1916 mines were laid in the vicinity of the rock by the German submarines SM U 71 and SM U 78. In July 1940 during World War II a stick of bombs was dropped by a passing German plane. The explosion cracked two lantern panes and shattered one of the incandescent mantles. A disastrous fire started on the seventh floor on the night of 16 March 1954 and spread downwards. The keepers had no time to raise the alarm and were driven out of the lighthouse onto the rocks but rescued the next day when the relief vessel arrived as part of its regular schedule. The heat of the fire caused damage to both the interior and the structure and a lightship and series of temporary lights were installed during reconstruction. Three new generators were placed in the lighthouse to provide an electric light source, the lantern being re lit on 6 August 1959. A helipad was constructed in 1972 to enable relief trips to be undertaken without the need for perilous sea landings. The Northern Lighthouse Board, which has had its headquarters at 84 George Street in Edinburgh since 1832, remotely monitors the light. The Hynish tower has been converted to house the Skerryvore Lighthouse Museum, run by the Hebridean Trust who have also restored the pier. It is now possible to visit Skerryvore with Tiree based Tiree Sea Tours.