Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бакари Сумано (1935 – 21 шілде, 2003) 1994 жылдан қайтыс болғанға дейін Мали гриоттар қауымдастығының (саяхатшы ақындар мен музыканттар) төрағасы болды.
Bakari Sumano (1935 – July 21, 2003) was head of Malian association of griots (wandering poet musicians) from 1994 until his death.
Өмірбаян
Бакари Сумано 1955 жылы мектепті тастап, механик шәкірті болды, бірақ тарих және теру бойынша кешкі сабақтарды жалғастырды. 1957 жылы ол Әлеуметтік қамсыздандыру кеңсесіне орналасты. Ол Ұлттық әлеуметтік көмек институтында мансап жасады, онда 1997 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Кейес, Гао, Мопти, Куликоро және Бамаконың бас инспекторы және аймақтық директоры болды. Сумано әкімшілік мансабымен қатар, гриоттың да қызметін атқарды. 1994 жылы Мали гриоттар қауымдастығының төрағасы болып, малилік өмірде гриоттарды (олар jeli деп атауды ұнатты) көрнекті рөлге қайта орнатуға өзін арнады. Малиге келген шетелдік мемлекет басшыларына құрмет көрсету сапарларын бастады және көптеген ресми шараларда Республика хаттамасының тізімінде Гриоттар қауымдастығының мойндалуын жеңіп алды. Сонымен қатар, Бамаконың негізін қалаушы Ниаре отбасын Табаски намазына мешітке сүйемелдеді. Соңында, Сан және Нарена сияқты түрлі қалаларда бас гриоттарды тағайындаудың ресми рәсімдерін енгізді. Суманоның аты белгілі болған сайын, ол ЮНЕСКО консультанты болып жұмыс істеді және Африка, Еуропа және АҚШ университеттерінде Мали дәстүрлері туралы көптеген семинарлар мен ғылыми конференцияларға қатысты. Суманоның сөзінше, "Гриоттың осы елдің социологиясы мен антропологиясы, барлық ауызша дәстүр туралы білімі бар. Ол оны күнделікті өнері арқылы дамытады, барлық жағдайда. Ол мәдени құндылықтарды сақтауға тырысады, оның педагогтік функциясы бар".
Bakari Sumano left school in 1955 to become a mechanic's apprentice, but continued to take night classes in history and typing. In 1957, he received a position at the Social Security Office. He went on a career at the National Institute of Social Providence, where he became the principal inspector and regional director of Kayes, Gao, Mopti, Koulikoro, and Bamako before his 1997 retirement. Along with his administrative career, Sumano also assumed the functions of a griot. In 1994, he became head of the Association of Griots of Mali and dedicated himself to restoring the griots (who he preferred to call jeli) to a prominent role in Malian life. He began courtesy visits to foreign heads of state visiting Mali and won recognition for the Association of Griots in the protocol list of the Republic in many official ceremonies. He also began accompanying the family of Niaré, founders of Bamako, to the mosque for the Tabaski prayer. Finally, he put in place official ceremonies for the naming of head griots in different cities, such as San and Naréna. Increasingly famous, Sumano acted as a consultant for UNESCO and participated in many seminars and colloquia on Malian traditions in African, European, and US universities. According to Sumano, "The griot has a knowledge of the sociology and anthropology of this country, the whole of oral tradition. He cultivates it by his performances every day, on all occasions. He tries to maintain living values, he has the function of an educator."