Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұқаралық ақпарат құралдарындағы қамтудың артуына қатысты термин
Term for increased media coverage
"Ақ нәсілді әйелдің жоғалу синдромы" – әлеуметтік ғалымдар мен медиа-сарапшылардың, әсіресе телеарналарда, ақ нәсілді әйелдердің жоғалу жағдайларына, түрлі нәсілді ерлер мен әйелдерге қарағанда, көбірек назар аударуын сипаттау үшін қолданатын термин. Бұл синдром жас, тартымды, ақ және жоғары орта тапқа жататын әйелдерге бұқаралық ақпарат құралдарының артық көңіл бөлгенін де қамтиды. Бұл термин жоғалып кеткен адамдар туралы жағдайлар контекстінде пайда болғанмен, кейде басқа да зорлық қылмыстарына қатысты қолданылады. Бұл құбылыс АҚШ, Канада, Ұлыбритания, Австралия, Жаңа Зеландия және басқа да басымдық құратын ақ нәсілді елдерде, сондай-ақ Оңтүстік Африкада байқалады. "Ақ нәсілді әйелдің жоғалу синдромы" термині кең таралғанымен, оның бар екенін көрсететін эмпирикалық деректер аз. Талдау көрсеткендей, Луизиана штатында жоғалып кеткен әйелдерге жоғалып кеткен ерлерге қарағанда он екі есе көп назар аударылады, әйтсе де, екі жыныстың да жоғалу көрсеткіштері ұлттық деңгейде шамалас. Бұл құбылыс нәсілшілдікке қарсы қатаң шаралар қабылдануына әкелді, олар негізінен саяси оңшылдар тарапынан жоғалып кетіп, кейін зиян шеккен ақ нәсілді әйелдердің құрметіне аталды. Нәсіл мен әлеуметтік жағдайдан басқа, әдемілік, дене бітімі және жас сияқты факторлар да жоғалып кеткен әйелдер туралы ақпараттың жаңалықтар құндылығын анықтаудағы әділетсіз өлшемшарттар ретінде анықталды. Қара нәсілді әйелдердің жоғалуы туралы хабарларда көбінесе құрбанның жеке проблемаларына, мысалы, зорлық көретін жігіттеріне, қылмыстық тарихына немесе есірткіге тәуелділігіне назар аударылады, ал ақ нәсілді әйелдер туралы хабарларда көбінесе олардың ана, қыз, студент немесе қоғамға пайдалы азамат ретіндегі рөлдеріне баса назар беріледі.
Missing white woman syndrome is a term used by social scientists and media commentators to denote disproportionate media coverage, especially on television, of missing person cases toward white females compared to those males or females of color. The syndrome also encompasses disproportionate media attention to females who are young, attractive, white, and upper middle class. Although the term was coined in the context of missing person cases, it is sometimes used of coverage of other violent crimes. The phenomenon has been highlighted in the United States, Canada, the United Kingdom, Australia, New Zealand, and other predominantly white countries, as well as South Africa. Despite the popularity of the term "Missing White Woman Syndrome", there is little empirical evidence to demonstrate its existence. Analysis has also found that missing women are twelve times more likely than missing men to receive attention in Louisiana, despite men and women going missing at similar rates nationally. The phenomenon has led to a number of tough on crime measures, mainly on the political right, that were named for white women who disappeared and were subsequently found harmed. In addition to race and class, factors such as supposed attractiveness, body size, and youthfulness have been identified as unfair criteria in the determination of newsworthiness in coverage of missing women. News coverage of missing black women was more likely to focus on the victim's problems, such as abusive boyfriends, criminal history, or drug addiction, while coverage of white women often tended to focus on their roles as mothers, daughters, students, and contributors to their communities.
Шығуы және сын
Америкалық жаңалықтар жүргізушісі Гвен Ифилл 2004 жылы «Бірлік: Түсті журналистер» журналистикалық конференциясында осы сөз тіркесін қолданған деп есептеледі. Конференцияда ол: «Мен оны жоғалған ақ әйелді іздеу синдромы деп атаймын. Егер ақ әйел жоғалып кетсе, сіз оны күнделікті жариялайсыз» деді. Чарлтон Макилвайн бұл синдромды «жаңалықтарда зорлық-зомбылық құрбаны ретінде ақ әйелдердің ерекше құқықтарын пайдалануы» деп анықтады және жоғалған ақ әйел синдромы АҚШ мәдени бейнелеріндегі нәсілдік иерархияның бір түрі ретінде жұмыс істейді деп болжады. Эдуардо Бонилья Сильва жоғалған ақ әйел синдромының нәсілдік компонентін «ақ үстемдіктің жасырын немесе тіпті көрінбейтін стандарттар арқылы қалыпқа келтірілетін нәсілдік грамматиканың бір түрі» деп сипаттады. 2006 жылы CNN телеарнасында көрсетілген хабарламада, жоғалған ақ әйелдерге (Лейси Петерсон және Наталі Холлоуэй сияқты) бұқаралық ақпарат құралдарындағы қамту деңгейінің айырмашылығы, жүкті қара-латиноамерикандық әйел Латойя Фигероаға берілген қамту деңгейімен салыстырылды. Фигероа 2005 жылы Филадельфияда жоғалып кетті, сол жылы Холлоуэй де жоғалып кетті. 2010 жылы жоғалған балалар туралы жаңалықтарды зерттеуде, ұлттық статистикамен салыстырғанда, жоғалған қара балалар туралы ақпараттың жеткіліксіз екені анықталды. Жоғалған қара қыздар ұлттық ақпарат құралдарында аз көрсетілді. Қара балалардың өлімі туралы хабарлар күткеннен көп болды. Қара емес әйелдерді ұрлау туралы хабарлар күткеннен көп болды. Кейінгі зерттеуде, азшылық топтарынан шыққан балалар, әсіресе қара балалар, ұзақ уақыт бойы жоғалып кетуі мүмкін екені анықталды. 2013 жылы жоғалған балалар туралы бұқаралық ақпарат құралдарындағы жарияланымды қарастырған зерттеуде, нәсілге емес, жынысына назар аударылып, «нәтижелер газеттерде қай ұрлау оқиғалары жарияланатынын және олардың қаншалықты жарияланатынын анықтауда жыныс пен жастың аз ғана рөл атқаратынын көрсетті. Газеттер әйелдер туралы хабарларды ерлерге қарағанда көбірек жариялады, ал отбасынан тыс ұрланған балалар туралы хабарларды үлкендерге қарағанда (12 жастан асқандарға қарағанда) көбірек жариялады». 2015 жылы Min және Feaster-дің 2010 жылғы жоғалған балалар туралы зерттеу нәтижелерін қайта қарастырған баяндама, ақ нәсілді жоғалған адамдар туралы бұқаралық ақпарат құралдарының қамтуы ақ емес адамдарға қарағанда жоғары екенін растады, бірақ әйелдер туралы ақпараттың 2010 жылғы зерттеуде көрсетілгендей бейтарап еместігін анықтады. 2016 жылы Солтүстік-Батыс университетінің әлеуметтанушысы Зак Соммерс жүргізген зерттеуде, ақ нәсілді адамдар түрлі-түсті адамдарға қарағанда зорлық-зомбылық құрбаны ретінде жаңалықтарда көбірек көрсетілгені, бірақ жоғалған адамдар туралы деректердің аз екені көрсетілді. 2016 жылы «Эсквайр» журналында Тиффани Уиттонның жоғалуы туралы мақаласында журналист Том Джунод, Уитон сияқты, 26 жасар жұмыссыз есірткіге тәуелді, шартты түрде босатылған сияқты, төмен әлеуметтік статусы бар ақ әйелдерге бұқаралық ақпарат құралдарының көңіл бөлмейтінін атап өтті, өйткені «бұқаралық ақпарат құралдары аяусыз таңдап алады және олар ақ, әдемі және, ең бастысы, кінәсіз әйелдерді артық көреді». Оның анасы Нэнси Грейс сияқты шоулардың продюсерлері оған қызының ісіне қызығушылық танытпағанын айтты. Доктор Кори Л. Армстронг The Washington Post газетінде: «Жас, ақ, орта таптағы әйелдерді ғана толыққанды қыз ретінде қарастыру үлгісі нәсіл мен таптың маңыздылығына мән бермейтін ел туралы көп нәрсе айтады» деп жазды. 2019 жылғы зерттеуге сәйкес, ақ әйелдер мен ақ еркектерге қатысты жоғалған адамдар туралы хабарлар қара әйелдер мен еркектерге қарағанда бұқаралық ақпарат құралдарында көбірек жарияланды. Алайда, авторлар сондай-ақ, қара емес әйелдер (мысалы, азиялық және латиноамерикандық әйелдер) ақ әйелдер сияқты жоғалған адамдар туралы жаңалықтарда да көбірек жарияланғанын көрсетті, бұл «жоғалған ақ әйел синдромы» негізінен бұқаралық ақпарат құралдарында қара әйелдердің жеткіліксіз көрсетілуімен байланысты екенін білдіреді. 2007 және 2020 жылдар аралығында Ұлттық қылмыс туралы ақпарат орталығы (NCIC) дерекқорында Федералдық тергеу бюросының (FBI) Қылмыстық сот ақпараттық қызметтері бөлімі жыл сайын орташа есеппен 664 776 жоғалған адам туралы деректерді тіркегенін көрсетті. NCIC жоғалған және анықталмаған адамдар туралы 2020 жылғы жинақтауында (сол жылы 543 018 және 8 284 файлдарды қамтыған), ФБР адамның нәсілі мен жынысы белгілі болған жоғалған адамдар туралы файлдардың 321 830-ы (шамамен 61,3%) ақ немесе латиноамерикандық, 182 529-ы (шамамен 34,8%) қара, 10 776-сы (шамамен 2,1%) азиялық және 9 571-і (шамамен 1,8%) американдық үндістер екенін анықтады, ал 264 760-ы (шамамен 50,5%) еркек, 159 029-ы (шамамен 30,3%) ақ немесе латиноамерикандық әйелдер екені белгілі болды, ал әйелдердің саны еркектерден көп болған жалғыз нәсілдік топ американдық үндістер еді. Жыл соңындағы 80 442 белсенді жоғалған адамдар туралы файлдардың 48 710-ы (шамамен 60,6%) ақ немесе латиноамерикандық, 28 201-і (шамамен 35,1%) қара, 2 035-і (шамамен 2,5%) азиялық және 1 496-сы (шамамен 1,9%) американдық үндістер екені белгілі болды, ал 44 048-і (шамамен 54,8%) еркек және 20 990-ы (шамамен 26,1%) ақ немесе латиноамерикандық әйелдер еді. Салыстыру үшін, 2020 жылғы АҚШ халық санағында ақ және латиноамерикандықтар халықтың 61,6% және 18,7% құрады (біріктірілгенде 80,3%), ал қаралар 12,4%, азиялықтар 6% және американдық үндістер 1,1% құрады. 2020 жылғы демографиялық талдауында АҚШ халық санағы бюросы АҚШ-тағы еркектер мен әйелдер арасындағы қатынастың 98,1:100 және 98,2:100 аралығында екенін бағалады. Тек 13 штат жергілікті полиция бөлімдерінен жоғалған немесе анықталмаған адамдар туралы файлдарды Ұлттық жоғалған және анықталмаған адамдар жүйесіне енгізуді талап етеді. Сонымен қатар, 2019 жылғы Бірыңғай қылмыс есебінде ФБР АҚШ-тағы өлімге ұшыраған құрбандардың нәсілі белгілі болған 54,7%-ы қара және жынысы белгілі болған 78,3%-ы еркек екенін анықтады, ал халық санағы бюросының 2019 жылғы Америкалық қоғамдық сараптамасында халықтың шамамен 14%-ы қара болды және халық санағы бюросы АҚШ халқының жыныс қатынамында әйелдердің басымдығын сақтағанын бағалады. Вайоминг қалалық үндістер денсаулығы институты 2020 жылы профессор Эмили А. Грант басшылығымен жоғалған және өлтірілген американдық үндістер туралы жаңалықтарды жариялаудағы айырмашылықты қарастырған зерттеу жариялады, олардың өлтірілген немесе жоғалған ақ нәсілді адамдар туралы жарияланыммен салыстырылды. Вайомингтегі жоғалған американдық үндістер оларды өлтірілген күйде табылғаннан гөрі жоғалған күйде жариялануы аз болды; жаңалықтарда американдық үндістердің өмірі туралы көбірек негативті ақпарат болды; және егер жоғалған адам үнді болса, онда оның суреті жариялануы аз болды.
American news anchor Gwen Ifill is credited with originating the phrase at the Unity: Journalists of Color journalism conference in 2004. At the conference, she said: "I call it the missing white woman search syndrome. If there is a missing white woman you're going to cover that every day." Charlton McIlwain defined the syndrome as "white women occupying a privileged role as violent crime victims in news media reporting", and posited that missing white woman syndrome functions as a type of racial hierarchy in the cultural imagery of the U. S. Eduardo Bonilla Silva categorized the racial component of missing white woman syndrome as a "form of racial grammar, through which white supremacy is normalized by implicit, or even invisible standards". A report that aired on CNN in 2006 noted the differences in the level of media coverage given to missing white women (such as Laci Peterson and Natalee Holloway), when compared to the level of coverage given to LaToyia Figueroa, a pregnant black Hispanic woman. Figueroa disappeared in Philadelphia in 2005, the same year Holloway disappeared. A 2010 study of news coverage of missing children found that black missing children cases were significantly underrepresented, when compared to national statistics. Missing black girls were significantly underrepresented in national news reporting. The coverage of death cases for black boys was significantly greater than expected. Coverage of non black female kidnapping cases was greater than expected. A subsequent study found that children from minority groups, especially black children, were more likely to remain missing for longer periods of time. A 2013 study that addressed media coverage of missing children, focusing on sex, but not race, found that "the results revealed that gender and age play only a minor role in deciding which abduction incidents are covered by newspapers, as well as the extent to which they are reported on. Specifically, newspapers dedicated more words to female victims than male victims, and reported more on younger children (aged 11 and under) than older children (aged 12 and over) when they were the victim of a nonfamily abduction." In 2015, a report was published that re examined the results from Min and Feaster's 2010 study about media coverage of missing children and confirmed that the media coverage of white missing persons was disproportionate compared to non whites, but found that the coverage of females was not as biased as the 2010 study concluded. In 2016, Zach Sommers, a sociologist at Northwestern University, published a study explaining that while there is a sizable body of research that shows that white people are more likely than people of color to appear in news coverage as victims of violent crime, there is relatively little when it comes to missing persons cases. In a 2016 Esquire article about the disappearance of Tiffany Whitton, journalist Tom Junod observed that white women of lower social status, such as Whitton, a 26 year old unemployed drug addict who was on parole, do not get much media attention, as "media outlets are ruthlessly selective, and they tend to prefer women who are white, pretty, and, above all, innocent". Her mother stated that producers of shows like Nancy Grace told her they weren't interested in her daughter's case. Dr. Cory L. Armstrong wrote in The Washington Post: "The pattern of choosing only young, white, middle class women for the full damsel treatment says a lot about a nation that likes to believe it has consigned race and class to irrelevance." According to a 2019 study, missing person cases involving both white women and white men received more media attention than those involving black women and men. However, the authors also reported that non black women of color (such as Asian and Latina women) were just as over represented as white women in news coverage of missing persons, suggesting that "missing white woman syndrome" is mainly a function of the under representation of black women in media cases. Between 2007 and 2020, the National Crime Information Center (NCIC) database maintained by the Criminal Justice Information Services Division of the Federal Bureau of Investigation (FBI) saw an annual average of 664,776 missing person files entered into its database. In its 2020 compilation of NCIC missing and unidentified person files (which included 543,018 and 8,284 files respectively for the year), the FBI found that of the missing person files for whom the person's race and sex were known, 321,830 (or approximately 61.3%) were white or Hispanic, 182,529 (or approximately 34.8%) were black, 10,776 (or approximately 2.1%) were Asian, and 9,571 (or approximately 1.8%) were Native American, while 264,760 (or approximately 50.5%) were male, 159,029 (or approximately 30.3%) were white or Hispanic women, and the only racial category with more female files than male was Native Americans. For the 80,442 active missing person files at end of year, 48,710 (or approximately 60.6%) were white or Hispanic, 28,201 (or approximately 35.1%) were black, 2,035 (or approximately 2.5%) were Asian, and 1,496 (or approximately 1.9%) were Native American, while 44,048 (or approximately 54.8%) were male and 20,990 (or approximately 26.1%) were white or Hispanic women. In comparison, whites and Hispanics accounted for 61.6% and 18.7% respectively of the U. S. population in the 2020 United States census (or 80.3% combined), while blacks accounted for 12.4%, Asians accounted for 6%, and Native Americans accounted for 1.1%. In its 2020 Demographic Analysis, the United States Census Bureau estimated that the male to female sex ratio in the United States ranged from 98.1:100 to 98.2:100. Only 13 states require that local police departments enter missing or unidentified person files into the National Missing and Unidentified Persons System. Additionally, in its 2019 Uniform Crime Report, the FBI found that 54.7% of murder victims in the United States for whom their race was known were black and that 78.3% for whom their sex was known were male, while approximately 14% of the U. S. population as a whole was black in the Census Bureau's 2019 American Community Survey and the Census Bureau estimated that the U. S. population retained the female majority in its sex ratio. The Wyoming Urban Indian Health Institute published a study in 2020, led by professor Emily A. Grant, which found marked differences in news coverage of missing and murdered Native Americans compared to coverage of white people who were murdered or missing. Missing Native Americans in Wyoming were less likely to be profiled in media unless they were found dead compared to being profiled while still missing; news stories tended to feature more negative information about the lives of Native Americans; and such articles were less likely to feature a photo of the missing person if they were Indigenous.
Канада
2008 жылы «Заң және қоғам қауымдастығы» журналында жарияланған зерттеуге сәйкес, Канадада жоғалып кеткен абориген әйелдер туралы ақ нәсілді әйелдерге қарағанда 27 есе аз жаңалықтар таратылады; сондай-ақ олар туралы жарияланған хабарлар, мақалалар мен суреттер «бейжай және аз мәліметті» болады.
According to a 2008 study published in The Law and Society Association, aboriginal women who go missing in Canada receive 27 times less news coverage than white women; they also receive "dispassionate and less detailed, headlines, articles, and images".
Ұлыбритания
2006 жылдың қаңтар айында Лондон полициясының комиссары Йен Блэр, бұқаралық ақпарат құралдарын кісі өлтірулерді жариялауда институционалды расизмге ұқсас әрекеттерге айыптады. Ол ақ нәсілді адвокат Том ап Рис Прайстың қазасын, азиялық құрылыс материалдары сатушысы Балбир Матарудың өлтірілуімен салыстырды. Оның айтуынша, "аз ұлттық қауымдастықтардағы кісі өлтірулер негізгі ақпарат құралдарына қызығушылық тудырмайтын сияқты". Ол 10 жасар қара нәресте Дамилола Тейлордың қазасы осыдан ерекше жағдай болғанын айтты. Сохам қаласындағы 10 жасар екі ақ қыздың қазасы туралы хабарлардың кеңінен таралуына таңырқанын жеткізді. Лестер университетінің криминология профессоры Ивонн Жевкс, Милли Даулердің, Сара Пейннің және Сохамдағы қыздардың қазасын, ата-аналары ақпарат құралдарын тиімді пайдаланған "жақсы отбасылардан" шыққан қыздар туралы "көзге түсетін жаңалықтар" ретінде мысалға келтірді. Ол керісінше, Нигериядан келген 10 жасар Дамилола Тейлордың қазасы бастапқыда аз жарияланды, ал хабарламалар көбінесе Лондон қаласындағы көше қылмысының деңгейі мен қоғамдық полиция жұмысына бағытталды, ал құрбан туралы мәліметтерге көңіл бөлмеді. Дамилоланың әкесі Нигериядан Ұлыбританияға баспасөз мәлімдемелері жасау және телеарналарда сұхбат беру үшін келгеніне қарамастан, жұртшылықтың наразылығы "Сара, Милли, Холли және Джессиканың қазасына байланысты туған ашу мен қайғы-қасіреттің күшті толқынына" жете алмады. Ақ қыздың жоғалу синдромының екі мысалы келтірілді: Ханна Уильямс және Даниэль Джонстың (екеуі де ақ нәсілді) қазасы. Джонсқа Уильямсқа қарағанда көбірек назар аударылды, себебі Джонс орта таптық оқушы болса, ал Уильямс жұмысшы табынан шыққан, мұрнында пирсингі бар және ата-анасы ажырасқан. Хабарлаудағы айырмашылықтың тағы бір себебі ретінде Джонс пен оның өлтірушісі, інісі арасындағы қарым-қатынастың эротизациясы келтірілді. Missing People ұйымының 2023 жылғы есебінде қара және азиялық адамдардың жоғалу оқиғаларының шешілу ықтималдығы төмен екені айтылды.
In January 2006, the London Metropolitan Police Commissioner, Ian Blair, accused the media of institutional racism in its reporting of murders. He contrasted the reporting of the death of the male white lawyer Tom ap Rhys Pryce with the murder of the male Asian builders' merchant Balbir Matharu. He said "murders in minority communities do not seem to interest the mainstream media". He said that the death of Damilola Taylor, a 10 year old black boy, was clearly an exception to this. He said he had been surprised at how much coverage the murders of two 10 year old white girls in Soham had received. University of Leicester Criminology Professor Yvonne Jewkes cites the murder of Milly Dowler, the murder of Sarah Payne, and the Soham murders as examples of "eminently newsworthy stories" about girls from "respectable" middle class families and backgrounds whose parents used the news media effectively. She writes that, in contrast, the killing of Damilola Taylor, a 10 year old boy from Nigeria, initially received little news coverage, with reports initially concentrating upon street crime levels and community policing in London, and largely ignoring the victim. Even when Damilola's father flew into the UK from Nigeria to make press statements and television appearances, the level of public outcry did not, Jewkes asserts, reach "the near hysterical outpourings of anger and sadness that accompanied the deaths of Sarah, Milly, Holly, and Jessica". Two cases of missing white girl syndrome that have been given as contrasting examples: the murder of Hannah Williams and the murder of Danielle Jones (both were white). It was suggested that Jones received more coverage than Williams because Jones was a middle class schoolgirl, whilst Williams was from a working class background with a stud in her nose and estranged parents. Another explanation for the difference in the coverage has been given: the eroticisation of the victim by news reports about a sexual relationship between Jones and her murderer, her uncle. A 2023 report by Missing People said cases of missing Black and Asian people are less likely to be solved.
Грекияда "сары періште" ұрланған деп күтілуде
2013 жылдың қазан айында Грекияда шамамен төрт жастағы қыз рома жұптың қамқорлығында табылған еді және оның қашқындалғаны болжалды. "Алтын шашты періште" туралы оқиға және оның биологиялық ата-анасын іздеу халықаралық БАҚ-та кеңінен жарияланды. Рома халқының құқықтарын қорғаушы белсенді бұл жағдайға байланысты: "Егер жағдай кері болса, балалартың терісі қоңыр, ал ата-аналары ақ болса, бір ойлап көріңіздер" деді. Кейіннен баланың Мария Русева екені анықталды. Оның биологиялық анасы болгар ромасы болып шықты, ол Марияны асырап алуға берген.
In October 2013, a girl estimated to be about four years of age was found in the custody of a Roma couple in Greece and was presumed to have been abducted. The story about the "blonde angel" and the search for her biological parents received international media coverage. A Romani rights activist commented on the case to say "imagine if the situation were reversed and the children were brown and the parents were white". The child was later identified as Maria Ruseva. Her biological mother was a Bulgarian Roma who gave Maria up for adoption.
Қылмыс бойынша сотталушылар
Сыншылар сондай-ақ, қорбан болған адам әйел, ақ нәсілді, жас және сүйкімді болған кісі өлтіру істеріне қатысты бұқаралық ақпарат құралдарындағы артық жарияланымды атап өтті. Оларды "қауіптегі әйел" немесе "қайыршы қыз" деп аталатын, барлық қамтушы түсініктерді біріктіретін жанрға жатқызып, "ақ нәсілді жоғалған әйел синдромы" сияқты жағдайлармен бірге қарастырды. Мұндай жағдайларда БАҚ назарын құрбанға емес, айыпталушыға аударады, ал дәлелдерге қарамастан, кінәлі екендігіне қатысты басқа қылмыстық істерге қарағанда көбірек күмәнділік білдіреді. Мысал ретінде Аманда Нокс, Джоди Ариас және Кейси Энтони аталады.
Critics have also cited excessive media coverage of murder trials where the defendant is female, white, young and attractive, and included them along with missing white woman syndrome instances in an all encompassing narrative nicknamed the "woman in jeopardy" or "damsel in distress" genre. In such cases, the media will focus on the accused, rather than the victim as in Missing White Woman Syndrome cases, and they will be more ambiguous about their guilt than in other criminal cases regardless of evidence. Cited examples include Amanda Knox, Jodi Arias and Casey Anthony.
Жоғалған ақ түсті әйелдер мен қыздардың есімдерімен аталған заңдар
Бірнеше заңдар жоғалу оқиғаларынан кейін қабылданды және кейде жоғалып кеткен адамның есімімен аталады. Сарапшылар ақ нәсілді әйелдердің жоғалуы, ақ емес нәсілді әйелдердің немесе ер адамдардың жоғалуына қарағанда, мұндай заңдардың қабылдануына жиірек себеп болатынын атап өтті. АҚШ-тағы мұндай заңдарға Сара заңы, Лори заңы (Лори Хаккингтің құрметіне аталған), Меган заңы (Меган Канка), Джессика заңы (Джессика Лансфорд) және Кейли заңы (Кейли Энтони) жатады.
Several laws have been created in the aftermath of disappearance cases, and are sometimes informally named after the missing person. Commentators have observed that disappearances of white women give rise to such laws more often than missing non white women or missing men. Such laws in the United States include Sarah's Law, Lori's Law (named after Lori Hacking), Megan's Law (Megan Kanka), Jessica's Law (Jessica Lunsford), and Caylee's Law (Caylee Anthony).