Ричард Уильямс: Бейсбол аңызы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы және менеджер (1929–2011)

Ричард Хиршфельд Уильямс (7 мамыр 1929 – 7 шілде 2011) – Американ бейсбол лигасының сол жақ қорғаушысы, үшінші базалық ойыншы, менеджер, жаттықтырушы және бас кеңсе кеңесшісі. 1967-1969 және 1971-1988 жылдар аралығында қатал талапкер, өткір тілді менеджер ретінде әсіресе танымал болды, ол командаларын үш Американ лигасының чемпионы атағына, бір Ұлттық лигасының чемпионы атағына және екі Әлем сериясінің жеңімпазына жеткізді. Ол екі үлкен лигада да чемпионаттарды жеңіп алған тоғыз менеджердің бірі және Билл МакКечниге қосылып, үш франшизаны серияға шығарған екінші менеджер атанды (Брюс Бочи 2023 жылы үшінші болды). Уильямс пен Лу Пиниелла тарих бойында төрт команданы 90 немесе одан көп жеңіске жеткізген жалғыз менеджерлер. Уильямс 2008 жылы Ардагерлер комитетінің шешімімен Ұлттық бейсбол даңқы залына енгізілді.

Ерте өмір

Уильямс 1929 жылдың 7 мамырында Миссури штатының Сент-Луис қаласында дүниеге келді және 13 жасқа дейін сонда тұрды, содан кейін оның отбасы Калифорния штатының Пасадена қаласына көшті. Ол Пасадена орта мектебінде оқыды, кейін Пасадена қалалық колледжіне қабылданды.

Ойын мансабы

Уильямс 1947 жылы «Бруклин Доджерс» командасымен өзінің алғашқы кәсіби келісімшартына қол қойды және 1951 жылы «Бруклин» сапындағы алғашқы жоғары лигалық ойынын өткізді. Оң қолмен соққы беретін және лақтыратын Уильямстың бойы 2 метрге жетеді, ал бастапқыда ол аутфильдер болған. 1952 жылдың 25 тамызында секіріп ұстауға тырысқанда иығы шығып, қалған маусымды өткізе алмады және лақтыру қолының күші әлсіреп қалды. Осының салдарынан ол бірнеше позицияда ойнауды үйренді (көбінесе бірінші және үшінші базада ойнады) және жоғары лигадағы жұмысын сақтап қалу үшін «құрал жабдықтаушы» болды. Уильямс 13 маусым бойы «Доджерс», «Балтимор Ориолс», «Кливленд Индианс», «Канзас-Сити Атлетикс» және «Бостон Ред Сокс» командаларында 1023 ойын өткізді. Оның мансаптық соққы беру орташа көрсеткіші .260 болды, 768 соққысының ішінде 70 хоум-ран, 157 дабл және 12 трипл бар. Ол 456 ойынды аутфилдте, 257 ойынды үшінші базада және 188 ойынды бірінші базада өткізді. 1956 және 1962 жылдар аралығында Уильямсты төрт рет сатып алған Пол Ричардс оның сүйікті ойыншысы болды. Мұндай мәмілелердің бірі 1961 жылдың 12 сәуірінде болды, онда Уильямс пен Дик Холл «Атлетикс» командасынан «Ориолс» командасына Чак Эссегиан мен Джерри Уокерге айырбасталды. Ол ешқашан «Хьюстон» үшін ойнаған жоқ; ол 1962 жылдың 12 қазанында маусымнан тыс «қағаздық келісімшарт» бойынша сатып алынды, содан кейін 10 желтоқсанда басқа аутфильдер Кэрролл Хардиге айырбасталып «Ред Сокс» командасына өтті. Бостондағы екі жылдық карьерасы бір оқиғадан басқа ешқандай ерекшеліктерсіз өтті. 1963 жылдың 27 маусымында Уильямс «Фенуэй Парк» тарихындағы ең әсерлі ұстаудың құрбаны болды. Оның қарсыласының алаңына жіберген алыс соққысын «Кливленд» командасының оң жақ аутфильдері Ал Луплоу ұстап алды, ол қабырғаға секіріп, допты қолында ұстап, бульпенге құлады.

Бостондағы "әлеуетті арман"

1964 жылғы 14 қазанда Уильямс мансабындағы ең төмен көрсеткіш – .159-ды көрсеткеннен кейін «Ред Сокс» оны шартсыз босатты. 35 жасында Уильямс мансабының бетке айырылысында тұрды: Ричардс оған көктемгі жаттығуларға шақыру берді, бірақ ол 1965 жылғы «Астрос» командасының құрамына ілігедін-ілікпейтініне кепілдік бермеді; «Ред Сокс» Уильямсқа өзінің «Трипл А» ферма командасы, Тынық мұхиты лигасының «Сиэтл Райнерс» командасының жаттықтырушысы қызметін ұсынды. Бейсболдағы жаңа мансапты бастауды көздеген Уильямс Сиэтлге барарға келісті. Бірнеше күннен кейін, 1965 жылғы командалардың құрамына өзгеріс енгізілуіне байланысты Бостон өзінің ең жақсы кіші лига командасын Халықаралық лиганың «Торонто Мейпл Лифс» командасына көшіруге мәжбүр болды. Бұл «Ред Сокс» командасының «Трипл А» жаттықтырушысы, Сиэтлде туған Эдо Ваннидің, Тынық мұхитының солтүстік-батысында қалу үшін отставкаға келуіне себеп болды. Торонтодағы жаттықтырушы лауазымы кенеттен бос орынға ие болғандықтан, Уильямс 1965 жылғы «Лифс» командасының жаттықтырушысы болып тағайындалды. Жаңадан бастаған жаттықтырушы ретінде Уильямс қатал, тәртіпті стильді қабылдады және екі мәрте қатарынан Губернаторлар кубогын жеңіп алды, командасы жас «Ред Сокс» ойыншыларына толы болды. Содан кейін ол 1967 жылғы «Ред Сокс» командасын жаттықтыру үшін бір жылдық келісімшартқа қол қойды. Бостон бейсболдан қатарынан сегіз маусым жеңіліске ұшырады, көрермендер саны соншалықты төмендеді, иесі Том Яуки команданы көшіру туралы ойлануда еді. «Ред Сокс» командасында талантты жас ойыншылар болды, бірақ команда жалқау «клубтық команда» ретінде танымал болды. Карл Ястржемски айтқандай, «егер сіз мұрныңызды жұмысқа тигізбесеңіз, жеңіске жете алмайсыз, біз мұрнымызды жұмыстан соншалықты алыс ұстадық, тіпті оны көре алмадық». Уильямс бәрін тәуекелге салып, ойыншыларына тәртіп орнатуды шешті. Ол «Біз жеңіліске ұшырағаннан гөрі көп ойын жеңеміз» деп уәде берді, бұл 1966 жылы соңғы орыннан жарты ойын ғана қалып қойған команда үшін батыл мәлімдеме болды. «Ред Сокс» командасынан нашар нәтиже көрсеткен жалғыз команда – олардың өміріндегі жауы, «Нью-Йорк Янкиз» еді, олар 1964 жылғы әлем чемпионатын «Сент-Луис Кардиналс» командасына жеті ойында жеңілгеннен кейін екі жылдан кейін төмендеуге бет бұрды. Көктемгі жаттығуларда Уильямс ойыншыларды бірнеше сағат бойы негізгі қағидаларға үйретті. Ол тәртіп ережелерін бұзғандарға айыппұл салды және ойыншыларынан команданың табысын жеке табыстарынан жоғары қоюды талап етті. Ястржемски айтқандай, «Дик Уильямс өткен көктемде клубты өз қолына алғанда ештеңе алмады, менің білуімше, егер олай болғанда, мен білер едім, бүкіл маусым бойы Уильямсқа ешкім қарсы шыққан жоқ». «Ред Сокс» 1967 жылы жақсы бейсбол ойнай бастады және Уильямстың «Доджерс» командасымен үйренген агрессивті ойын стилін қолданды. Уильямс күш-жігерінің жетіспеуі мен нашар өнер көрсеткені үшін ойыншыларды алаңға шығарды және төрешілермен қанағаттанбай күресті. Барлық жұлдыздар тасасында Бостон Уильямстың уәдесін орындады және .500-ден артық көрсеткішпен ойнады, бұл Америка лигасының төрт бәсекелес командасына жақын болды – «Детройт Тайгерс», «Миннесота Твинз», «Чикаго Уайт Сокс» және «Калифорния Энджелс». Аутфилдер Карл Ястржемски өзінің жетінші маусымында «Ред Сокс» командасымен өзінің соққы стилін өзгертіп, тартып соққышы болды, ақырында 1967 жылғы AL үштік тәжін жеңіп, лиганың соққы орташасы, үйге ұшып (Твинз командасының Хармон Киллебрюмен теңестіріліп) және RBI бойынша көш бастады. Шілде айының соңында «Ред Сокс» командасы сапарда 10 ойын жеңіп, Бостонның Логан әуежайында 10 мың жанкүйердің қуанышты қарсы алуымен үйлеріне оралды. «Ред Сокс» командасы өздерін бес командалық жалауша жарысына енгізді және 18 тамызда жұлдызды аутфилдер Тони Конильяродан бобболдан зардап шегуіне қарамастан, жарыста қалды. Маусымның соңғы демалысында Ястржемски мен 22 ойын жеңген жауынгер Джим Лонборгтың басшылығымен Бостон «Твинз» командасын екі ойында жеңді, ал «Детройт» сериясын «Энджелс» командасымен бөлісті. «Мүмкін емес арман» деген атқа ие болған «Ред Сокс» командасы 1946 жылдан бері алғашқы AL жалаушасын жеңіп алды, содан кейін олар өте талантты және қатты сүйікті «Сент-Луис Кардиналс» командасын 1967 жылғы әлем чемпионатында жеті ойынға ұзартты, үш рет ұлы Боб Гибсоннан жеңілді. Серияны жоғалтуына қарамастан, «Ред Сокс» командасы Жаңа Англияның тосты болды; Уильямс The Sporting News журналы бойынша Жылдың үздік бас бапкері атанып, жаңа үш жылдық келісімшартқа қол қойды. Бірақ ол оны орындамады. 1968 жылы Конильяро бас жарақаттан қайтып келе алмады, ал Уильямстың екі үздік питчері – Лонборг пен Хосе Сантьяго – қолдары ауырып, команда төртінші орынға түсті. Ол Ястржемскимен және иесі Яукимен қақтығыса бастады. Клубтың шығыс лигасында үшінші орынға ие болған Уильямс 1969 жылы 23 қыркүйекте жұмыстан шығарылды және маусымның соңғы тоғыз ойынында Эдди Поповски оны алмастырды.

On October 14, 1964, after a season during which Williams hit a career low .159, the Red Sox handed him his unconditional release. At 35, Williams was at a career crossroads: Richards gave him a spring training invitation but no guarantee that he would make the 1965 Astros' playing roster; the Red Sox offered Williams a job as playing coach with their Triple A farm team, the Seattle Rainiers of the Pacific Coast League. Looking to begin a post playing career in baseball, Williams accepted the Seattle assignment. Within days, a shuffle in 1965 affiliations forced Boston to move its top minor league team to the Toronto Maple Leafs of the International League. This caused the Red Sox' Triple A manager, Seattle native Edo Vanni, to resign in order to remain in the Pacific Northwest. With a sudden opening for the Toronto job, Williams was promoted to manager of the 1965 Leafs. As a novice pilot, Williams adopted a hard nosed, disciplinarian style and won two consecutive Governors' Cup championships with teams laden with young Red Sox prospects. He then signed a one year contract to manage the 1967 Red Sox. Boston had suffered through eight straight seasons of losing baseball, and attendance had fallen to such an extent that owner Tom Yawkey was threatening to move the team. The Red Sox had talented young players, but the team was known as a lazy "country club." As Carl Yastrzemski commented, "if you don't keep your nose to the grindstone you won't (win) we kept our noses so far away from the grindstone we couldn't even see it." Williams decided to risk everything and impose discipline on his players. He vowed that "we will win more ballgames than we lose" — a bold statement for a club that had finished only a half game from last place in 1966. The only team with a worse record than the Red Sox was their arch rival, the New York Yankees, who were headed in a downward spiral only two years after losing the 1964 World Series to the St. Louis Cardinals in seven games. In spring training, Williams drilled players in fundamentals for hours. He issued fines for curfew violations, and insisted his players put the success of the team before their own. In Yastrzemski's words, "Dick Williams didn't take anything when he took over the club last spring to the best of my knowledge—and I would know if it had happened—no one challenged Williams all season." The Red Sox began 1967 playing better baseball and employing the aggressive style of play that Williams had learned with the Dodgers. Williams benched players for lack of effort and poor performance, and battled tooth and nail with umpires. Through the All Star break, Boston fulfilled Williams' promise and played better than .500 ball, hanging close to the American League's four contending teams — the Detroit Tigers, Minnesota Twins, Chicago White Sox and California Angels. Outfielder Carl Yastrzemski, in his seventh season with the Red Sox, transformed his hitting style to become a pull hitter, eventually winning the 1967 AL Triple Crown, leading the league in batting average, home runs (tying Harmon Killebrew of the Twins), and RBI. In late July, the Red Sox rattled off a 10 game winning streak on the road and came home to a riotous welcome from 10,000 fans at Boston's Logan Airport. The Red Sox inserted themselves into a five team pennant race, and stayed in the hunt despite the loss of star outfielder Tony Conigliaro to a beanball on August 18. On the closing weekend of the season, led by Yastrzemski and 22 game winning pitcher Jim Lonborg, Boston defeated the Twins in two head to head games, while Detroit split its series with the Angels. The "Impossible Dream" Red Sox had won their first AL pennant since 1946, then they extended the highly talented and heavily favored St. Louis Cardinals to seven games in the 1967 World Series, losing to the great Bob Gibson three times. Despite the Series loss, the Red Sox were the toasts of New England; Williams was named Major League Manager of the Year by The Sporting News and signed to a new three year contract. But he would not serve it out. In 1968, the team fell to fourth place when Conigliaro could not return from his head injury, and Williams' two top pitchers — Lonborg and José Santiago — suffered sore arms. He began to clash with Yastrzemski, and with owner Yawkey. With his club a distant third in the AL East, Williams was fired on September 23, 1969 and replaced by Eddie Popowski for the last nine games of the season.

Оуклендте екі рет қатарынан жеңімпаз атанып отырмыз .

1970 жылы Монреаль Экспос клубының үшінші база жаттықтырушысы болып, Джин Маучтың жетекшілігімен жұмыс істегеннен кейін, Уильямс келесі жылы Чарли Финлиге тиесілі Окленд Атлетикс клубының бас жаттықтырушысы ретінде қайтадан басқарушылыққа келді. Финли бейсболдағы ең талантты ойыншылармен келісімшарт жасасқан, соның ішінде Кэтфиш Хантер, Регги Джексон, Сэл Бандо, Берт Кампанерис, Ролли Фингерс және Джо Руди сияқтыларды, оларды Финли "Swingin' A's" деп атаған болатын. Бірақ оның ойыншылары оны ақшасының аздығына және команда ісіне үнемі араласуына қанағаттанбады. Атлетикс клубының иесі болған алғашқы он жыл ішінде (1961-1970), Финли жалпы он рет жаттықтырушыны ауыстырды. Алдыңғы жаттықтырушы Джон Макнамарадан екінші орын алған команданы мұра еткен Уильямс, А-ны дереу 101 жеңіске жеткізіп, 1971 жылы тағы бір жас дарын, тамаша питчер Вида Блюдің арқасында алғашқы AL West титулына ие етті. Әлем чемпионаттарында қорғаушы Ориолс клубына есе жібергеніне қарамастан, Финли Уильямсты 1972 жылы қайта шақырды, осылайша "Окленд әулеті" бастау алды. Ойын аланынан тыс жерде Атлетикс ойыншылары бір-бірімен ұрысып, бейсболдың шашақ пен сақалға қатысты ережелерін бұзды. Ұзын шаштар, мүйіздер мен сақалдар "қарапайым" әлемде кең таралғандықтан, Финли маусым ортасында жарнамалық акция жасап, өз ойыншыларын шаштарын ұзартуға және бет жасын өсіруге шақырды. Фингерс өзінің танымал руль тәрізді мүйізін қабылдады (ол оны бүгінге дейін сақтап жүр); ал Уильямс өзі де мүйіз өсірді. Әрине, 1970-жылдардың басындағы Окленд әулетін анықтаған нәрсе – шаш емес, талант болды. 1972 жылы "А" клубы өз дивизионында "Уайт Сокс" клубынан 5½ ойынмен озып шықты және лигадағы хоум-рандар, таза ойындар мен сақталған доптар бойынша көшбасшы болды. Олар АЛС-те "Тигрс" клубын жеңіп, әлем чемпионатында "Цинциннати Редс" клубымен кездесті. "А" клубының ең қуатты соққышы Джексон жарақат алғандықтан, "Цинциннатидің Ұлы Қызыл машинасы" жеңіске жететін фаворит саналды. Бірақ Оклендтің ұстауышы Джин Тенасенің хоум-рандары мен Уильямстың басқарушылық шешімдері "А" клубына жеңіс әкелді, олар әлем чемпионатында жеңіске жетіп, 1930 жылдан бері алғашқы титулға ие болды (сол кезде олар Филадельфияда ойнаған). 1973 жылы Уильямс үшінші рет қатарынан (Финли дәуірі үшін бұл беспрецедентті жағдай) кампанияға оралды, "А" клубы тағы да дивизиондық титулға ие болды, содан кейін ALCS-те Балтиморды жеңіп, NL чемпионы Нью-Йорк Метс клубын әлем чемпионатында жеңді – екі қиын серия да шектен шықты. Әлем чемпионатында жеңіске жеткенімен, Окленд 1961-1962 жылдардағы Нью-Йорк Янкизден бері бейсболдағы бірінші қайталанған чемпион атанды. Бірақ Уильямс Финлиге күтпеген сыйлық жасады. Иесінің араласуына шаршап, және Финлидің әлем чемпионатында екінші базамен ойнаған Майк Эндрюстің қателіктері үшін жұрт алдында қорлағанына ашуланған Уильямс отставкаға кетті. Джордж Штайнбреннер, Янкилер клубының иесі ретінде алғашқы маусымын аяқтағаннан кейін, Уильямсты дереу жаттықтырушы ретінде шақырды. Алайда Финли Уильямстың Оклендке келісімшартының соңғы жылына қарыз екенін және басқа жерде жаттықтырушылыққа құқығы жоқ екенін мәлімдеді, сондықтан Штайнбреннер оның орнына Билл Вирдонды жалдады. Уильямс "А" клубының тарихында екі маусым бойы команданы жеңімпаздық рекордымен тастап кеткен алғашқы жаттықтырушы болды.

After spending 1970 as the third base coach of the Montreal Expos, working under Gene Mauch, Williams returned to the managerial ranks the next year as boss of the Oakland Athletics, owned by Charlie Finley. The iconoclastic Finley had signed some of the finest talent in baseball – including Catfish Hunter, Reggie Jackson, Sal Bando, Bert Campaneris, Rollie Fingers and Joe Rudi that were described by Finley as the "Swingin' A's" – but his players hated him for his penny pinching and constant meddling in the team's affairs. During his first decade as the Athletics' owner, 1961–1970, Finley had changed managers a total of ten times. Inheriting a second place team from predecessor John McNamara, Williams promptly directed the A's to 101 victories and their first AL West title in 1971 behind another brilliant young player, pitcher Vida Blue. Despite being humbled in the ALCS by the defending World Champion Orioles, Finley brought Williams back for 1972, when the "Oakland Dynasty" began. Off the field, the A's players brawled with each other and defied baseball's tonsorial code. Because long hair, mustaches and beards were now the rage in the "civilian" world, Finley decided on a mid season promotion encouraging his men to wear their hair long and grow facial hair. Fingers adopted his trademark handlebar mustache (which he still has to this day); Williams himself grew a mustache. Of course, talent, not hairstyle, truly defined the Oakland Dynasty of the early 1970s. The 1972 A's won their division by 5½ games over the White Sox and led the league in home runs, shutouts and saves. They defeated the Tigers in a bitterly fought ALCS, and found themselves facing the Cincinnati Reds in the World Series. With the A's leading power hitter, Jackson, out with an injury, Cincinnati's Big Red Machine was favored to win, but the home run heroics of Oakland catcher Gene Tenace and the managerial maneuvering of Williams resulted in a seven game World Series victory for the A's, their first championship since 1930, when they played in Philadelphia. In 1973, with Williams back for an unprecedented (for the Finley era) third straight campaign, the A's again coasted to a division title, then defeated Baltimore in the ALCS and the NL champion New York Mets in the World Series – each hard fought series going the limit. With their World Series win, Oakland became baseball's first repeat champion since the 1961–62 New York Yankees. But Williams had a surprise for Finley. Tired of his owner's meddling, and upset by Finley's public humiliation of second baseman Mike Andrews for his fielding miscues during the World Series, Williams resigned. George Steinbrenner, then finishing his first season as owner of the Yankees, immediately signed Williams as his manager. However, Finley protested that Williams owed Oakland the final year of his contract and could not manage anywhere else, and so Steinbrenner hired Bill Virdon instead. Williams was the first manager in A's franchise history to leave the team with a winning record after running it for two full seasons.

Калифорниялық періштелер

1974 жылы карьерасының шыңында болған Уильямс 1974 жылғы маусымды жұмыссыз бастады. Бірақ «Ангелдер» командасы менеджер Боби Винклс басшылығымен күрескен кезде, команда иесі Джин Автори Финлиден Уильямспен келіссөздер жүргізуге рұқсат алды, және маусымның ортасында Уильямс қайтадан үлкен лиганың қатарына қосылды. Дегенмен, басшылықтың ауысуы «Ангелдер» командасының бағын өзгерте алмады, олар соңғы орынға түсіп, «А» командасынан 22 ойын қалып қойды. Ал «А» командасы Уильямстың орнын бастан алған Элвин Дарк басшылығымен үшінші рет әлем чемпионатын жеңіп алды. Жалпы алғанда, Уильямстың Анахаймдағы қызметі өте қиын болды. Оның Бостон мен Окленд командаларындағыдай көптеген талантты ойыншылары болмады, сондай-ақ «Ангелдер» командасы Уильямстың бірқатар авторитарлық басқару стиліне тиісті жауап бермеді. 1975 жылы олар тағы да Батыс лигасының соңғы орынында қалды. 1975 жылғы маусымда Бостон «Ред Сокс» командасының ойыншысы Билл Ли «Ангелдер» командасының ойыншылары «өте әлсіз, олар Бостон «Шератон» қонақ үйінің вестибюлінде жаттығу ойнай алады және люстраға тигізбейді» деді. Уильямс бұған жауап ретінде өз командасына «Ред Сокс» командасымен ойын алдында (Wiffle доптары мен таяқтарын пайдалана отырып) осыны істеуді ұсынды, бірақ қонақ үй күзеті бұған тоқтама берді. 1976 жылы 22 шілдеде Уильямс жұмыстан босатылды, сол кезде «Ангелдер» командасы .500 көрсеткішін 18 ойынмен төмендеткен болатын (және ойыншылардың наразылығы ортасында).

Монреаль экспоздері

1977 жылы ол Монреальға «Экспос» командасының басқарушысы ретінде оралды, онда 5 жыл қызмет етті (Уильямстың басқарушы ретіндегі ең ұзақ мерзімі). Команда жақында 107 жеңіліске ұшырап, Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында соңғы орынды иеленген еді. Команда президенті Джон МакХейл Уильямстың Бостон мен Оклендтегі еңбектеріне әсерленді және оның «Экспос» командасына жеңіске жету үшін керектігін ойлады. Алғашқы екі маусымда «Экспос» командасын жақсартуға, бірақ .500 көрсеткіштен төмен деңгейде ұстауға күш салып, Уильямс 1979–80 жылдардағы «Экспос» командасын жеңіске үміткерлерге айналдырды. Команда екі жыл қатарынан 90-нан астам ойын жеңіп, франшиза тарихындағы алғашқы жеңісті маусымдарды өткізді. 1979 жылғы команда 95 ойын жеңіп, Монреальдегі франшизаның ең көп жеңісін тіркеді. Дегенмен, олар әр жолы әлем чемпиондарына (1979 жылы «Питтсбург Пайрэтс», 1980 жылы «Филадельфия Филлис») екінші орынды иеленді. Уильямс жас ойыншыларға мүмкіндік беруден ешқашан тартынбады, және оның «Экспос» командаларында Андре Доусон сияқты аутфилдер мен Гэри Картер сияқты қақпашылар секілді жас таланттар көптеп кездесті. Жақсы дамыған жас ойыншылар құрамы мен өнімді жастар мектебінің арқасында «Экспос» командасы ұзақ уақыт бойы жеңіске үміткер болып көрінді. Бірақ Уильямстың қатал мінезі ойыншыларын, әсіресе питчерлерін ренжітіп, оның беделін түсірді. Ол питчер Стив Роджерсті «таудың патшасы синдромымен» алаяқ деп атады, яғни Роджерс жаман командада ұзақ жылдар бойы жақсы ойын көрсеткендіктен, команда жақсарған кезде «көтеріле алмайды» деді. Уильямс Монреаль бас кеңсесінің Эллис Валентайн үшін «Метс» командасымен өткізген танымал саудада алған Джефф Риардонға да сенімін жоғалтты. 1981 жылғы «Экспос» командасы күтілген нәтижені көрсетпегенде, Уильямс 7 қыркүйекте жеңіске жету маусымында жұмыстан босатылды. Оның орнына келген Джим Фэннинг Риардонды жабылушы рөліне қайта орналастырды, соның арқасында «Экспос» командасы Монреальдегі 36 жылдық тарихында алғаш рет плей-оффқа қатысты. Алайда, олар бес ойындық NLCS сериясында Рик Мондей мен әлем чемпионы «Лос-Анджелес Доджерс» командасына қайғылы жағдайда жеңіліп қалды.

In 1977, he returned to Montreal as manager of the Expos where he remained for 5 years (Williams' longest stint as manager), who had just come off 107 losses and a last place finish in the NL East. Team president John McHale had been impressed with Williams' efforts in Boston and Oakland, and thought he was what the Expos needed to finally become a winner. After cajoling the Expos into improved, but below .500, performances in his first two seasons, Williams turned the 1979–80 Expos into pennant contenders. The team won over 90 games both years—the first winning seasons in franchise history. The 1979 unit won 95 games, the most that the franchise would win in Montreal. However, they finished second each time to the eventual World Champion (the Pittsburgh Pirates in 1979 and the Philadelphia Phillies in 1980). Williams was never afraid to give young players a chance to play, and his Expos teams were flush with young talent, including All Stars such as outfielder Andre Dawson and catcher Gary Carter. With a solid core of young players and a fruitful farm system, the Expos seemed a lock to contend for a long time to come. But Williams' hard edge alienated his players—especially his pitchers—and ultimately wore out his welcome. He labeled pitcher Steve Rogers a fraud with "king of the mountain syndrome" – meaning that Rogers had been a good pitcher on a bad team for so long that he was unable to "step up" when the team became good. Williams also lost confidence in closer Jeff Reardon, whom the Montreal front office had acquired in a much publicized trade with the Mets for Ellis Valentine. When the 1981 Expos performed below expectations, Williams was fired during the pennant drive on September 7. With the arrival of his easy going successor Jim Fanning, who restored Reardon to the closer's role, the inspired Expos made the playoffs for the only time in their 36 year history in Montreal. However, they fell in heartbreaking fashion to Rick Monday and the eventual World Champion Los Angeles Dodgers in a five game NLCS.

Сан-Диего Падрес

Алайда Уильямс көп уақыт жұмыссыз қалмады. 1982 жылы ол «Сан-Диего Падрес» командасын қабылдады. 1984 жылға қарай ол «Падрес» клубын тұңғыш рет NL Батыс дивизионының чемпионы етіп шығарды. NLCS-де NL East чемпионы «Чикаго Кабс» – 1945 жылдан бері алғашқы постсезондық ойындарына қатысып – 1-ші және 2-ші ойындарда жеңіске жетті, бірақ Уильямстың «Падрес» командасы керемет қайта оралып, келесі үш ойынды жеңіп, чемпионатқа ие болды. Бірақ Әлем сериясында «Сан-Диего» Спарки Андерсонның «Детройт Тайгерз» командасына тең келмеді, бұл команда тұрақты маусымда 104 ойын жеңіп алған еді. «Тайгерлер» серияны бес ойында жеңгенімен, Уильямс пен Андерсон Дарк, Джо Маккарти және Йоги Берра сияқты екі лигасының да чемпионы болған менеджерлер қатарына қосылды (2004 жылы Тони Ла Русса, 2006 жылы Джим Лейланд, 2016 жылы Джо Мэддон, 2021 жылы Дасти Бейкер және 2023 жылы осы «Падрес» командасының резервтік ойыншысы болған Брюс Бочи осы қатарға қосылды). 1985 жылы «Падрес» үшінші орынға түсіп, Уильямс 1986 жылғы көктемгі жаттығулардың алдында менеджерлік қызметтен босатылды. Оның «Падрес» командасымен төрт маусымдағы көрсеткіші 337–311 болды. 2011 жылға дейін ол команда тарихында жеңіліссіз маусым өткізген жалғыз менеджер еді. «Падрес» командасымен болған қиындықтары команда президенті Баллард Смит пен бас менеджер Джек МакКинмен арадағы билік үшін күрестен туындады. 2009 жылы ол «Сан-Диего Падрес» атақ-даңқ залына енгізілді.

Басқарушылық жазба

Команда Жыл Регулярлық маусым Плей-оффОйынЖеңісЖеңіліс%ЖеңісОрынЖеңісЖеңіліс%НәтижеBOS 16292700.568 1-ші AL 3 4 .429 Әлем сериясында жеңіліс (STL)BOS 16286760.531 4-ші AL – – – –BOS 15382710.536 Қызметтен босатылды – – – –BOS жалпы 477 260 217 0.545 3 4 .429 OAK 161101600.627 1-ші AL Батыс 0 3 .000 ALCS-та жеңіліс (BAL)OAK 15593620.600 1-ші AL Батыс 7 5 .583 Әлем сериясын жеңіп алды (CIN)OAK 16294680.580 1-ші AL Батыс 7 5 .583 Әлем сериясын жеңіп алды (NYM)OAK жалпы 478 288 190 0.603 14 13 0.519 CAL 8436480.429 6-шы AL Батыс – – – –CAL 16172890.447 6-шы AL Батыс – – – –CAL 9639570.406 Қызметтен босатылды – – – –CAL жалпы 341 147 194 0.431 0 0 – MON 16275870.463 5-ші NL Шығыс – – – –MON 16276860.469 4-ші NL Шығыс – – – –MON 16095650.594 2-ші NL Шығыс – – – –MON 16292700.568 2-ші NL Шығыс – – – – MON 5530250.545 3-ші NL Шығыс – – – –2614120.000 Қызметтен босатылдыMON жалпы 727 380 347 0.523 0 0 – SD 16281810.500 4-ші NL Батыс – – – –SD 16281810.500 4-ші NL Батыс – – – –SD 16292700.568 1-ші NL Батыс 4 6 .400 Әлем сериясында жеңіліс (DET)SD 16283790.512 3-ші NL Батыс – – – –SD жалпы 648 337 311 0.520 4 6 .400 SEA 13358750.436 7-ші AL Батыс – – – –SEA 16278840.481 4-ші AL Батыс – – – –SEA 5623330.411 Қызметтен босатылды – – – –SEA жалпы 351 159 192 0.453 0 0 – Жалпы 3022 1571 1451 0.520 21 23 0.477

Жеке өмір

Уильямс 1950 жылғы "Джеки Робинсонның тарихы" фильмінде эпизодтық рөлде ойнады. 1967 жылы үлкен лигада бас жаттықтырушы болмас бұрын, ол "Match Game" және түпнұсқа "Hollywood Squares" телешоуларында сәтті өнер көрсетті. Питер Маршаллдың "Original Hollywood Squares" телешоуының сахнасынан сыр шертеді кітабында, Уильямс соңғы шоуда қатысушы ретінде 50 000 доллар жеңіп алғаны айтылады. Оның ұлы Рик Уильямс, бұрынғы кіші лигадағы ойыншы және үлкен лигадағы питчинг жаттықтырушысы, "Атланта Брейвз" командасы үшін кәсіби скаут болды. Уильямс 2011 жылдың 7 шілдесінде Невада штатының Хендерсон қаласындағы үйіне жақын ауруханада аорта аневризмасының жарылуынан көз жұмды.

Тұтқындау

2000 жылдың қаңтар айында Уильямс Флорида штатындағы әдепсіздік көрсету айыптауларын мойындады. Уильямстың қамауға алынуы комитет тарапынан қарауға әсер еткендей болды.