Italian diplomat (1868–1957)
the Italian politician
Барон Джакомо де Мартино (7 қыркүйек 1868 – 25 маусым 1957) – итальяндық дипломат және саясаткер. Ол Бенито Муссолини режимі тұсында Италияның Америка Құрама Штаттарындағы өкілі болды.
Baron Giacomo de Martino (7 September 1868 – 25 June 1957) was an Italian diplomat and politician. He was the Envoy of Italy to the United States during the regime of Benito Mussolini.
Өмірбаян
Берн қаласында Швейцарияның дворяны Ренато де Мартиноның (колониялардың губернаторы Джакомоның ағасы) және швейцариялық Элизабетта де Вирсеннің ұлы болып дүниеге келген Джакомо де Мартино Италияға, Флоренцияға көшкенге дейін Швейцария Конфедерациясында бірінші білімін аяқтады. Дипломатиялық қызметке қадам басқан де Мартино өте жас кезінде Сыртқы істер министрлігінің кабинет басшысы (1911 жылдың қазаны – 1913 жылдың қаңтары) және кейін Бас хатшы (1913 жылдан 1919 жылға дейін) болды, бірақ техникалық тұрғыдан ол 1-ші класс өкілетті министр шеніне ие болды. Сонымен қатар, ол 1919 жылы Париж бейбіт келісімдері конференциясына Италия делегациясының Бас хатшысы қызметін атқарды. Елшілік қызметіне тағайындалғаннан кейін Берлинге (1919-1920), Лондонға (1920-1922), Токиоға (1922-1925) және Вашингтонға (1925-1932) жіберілді. 1927 жылдың 23 қаңтарында Де Мартино Чикагоға сапар шегіп, бірнеше күн бойы қалада итальяндық қауыммен кездесіп, фашизмді түсіндірді. Дипломатиялық қызметін атқарып жүргенде, де Мартино 1928 жылы Италия Корольдігінің сенаторы болып тағайындалды және 1944 жылға дейін Сенатта қызмет етті, ол фашизмге бірдей жауапты деп есептелген басқа сенаторлармен бірге құқықтан айырылды. Оның құқығы 1946 жылы қайта жаңартылды, бірақ монархия жойылғандықтан бұл акт ресми түрде күшін жойды. Республика құрылғаннан кейін де Мартино қоғамдық өмірден шеттетіліп, 1957 жылдың 25 маусымында Италияның Рим қаласында қайтыс болды.
Born in Bern, Switzerland to the nobleman Renato de Martino (brother of Giacomo, governor of the colonies) and the Swiss Elisabetta de Wirsen, Giacomo de Martino completed his early studies in the Swiss Confederation before moving to Italy, to Florence, where he graduated in social sciences at the Istituto Cesare Alfieri. Having embarked on a diplomatic career, de Martino became Head of Cabinet at the Ministry of Foreign Affairs at a very young age (October 1911 January 1913) and then Secretary General (from 1913 to 1919), although technically he held the rank of Minister Plenipotentiary 1st Class. He was also Secretary General of the Italian delegation to the Paris Peace Conference in 1919. Promoted ambassador, he was posted to Berlin (1919 20), London (1920 22), Tokyo (1922 25) and Washington (1925 32). On January 23, 1927, De Martino traveled to Chicago, and spent several days touring the city addressing the Italian community and explaining Fascism. While still in his diplomatic career, de Martino was appointed Senator of the Kingdom of Italy in 1928 and remained in Senate until 1944, when he was declared disqualified along with the other senators considered co responsible for Fascism. His disqualification was revoked in 1946 but, as the monarchy had ceased to exist, this act was formally ineffective. With the advent of the Republic, de Martino retired from public life and died in Rome, Italy on 25 June 1957.