Джон МакНамара: Америкалық бейсболшы және жаттықтырушының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Джон Фрэнсис Макнамара (4 маусым 1932 – 28 шілде 2020) – американдық бейсболшы, менеджер және жаттықтырушы. 15 жылдан астам кіші лигада ойыншы және ойыншы-менеджер ретінде ойнағаннан кейін, Макнамара 1969 мен 1996 жылдар аралығында 19 маусым бойында алты үлкен бейсбол лигасының (MLB) командасын басқарды. Ол 1986 жылы «Бостон Ред Сокс» командасын Американ лигасының жеңімпазы етіп шығарды және BBWAA мен The Sporting News ұйымдары оны «Жылдың жаттықтырушысы» деп таныды.

Ерте өмір және ойыншы

Макнамара Сакраментода Джон мен Жозефин Макнамараның бес баласының төртіншісі болып дүниеге келді. Оның әкесі, ирланд иммигранты және теміржолшы, 1944 жылы қайтыс болды; анасы Калифорния штатының Көлік құралдары департаментінде жұмыс істеді. Макнамара Кристиан Бразерс орта мектебінде оқыды, онда ол баскетбол және бейсболдан қаланың үздік ойыншысы ретінде таңдалды. Сакраменто қалалық колледжінде (SCC) ол командасын 1951 жылы Калифорния қоғамдық колледждерінің спорт қауымдастығының штаты бойынша чемпионатына жетектеді және кейіннен SCC Атлетикалық Даңқ залына енгізілді. Оң қолмен соққы беретін және лақтыратын, бойы 2 метр, салмағы белгісіз болған ол, ойыншылық кезеңінде әдетте нашар соққы беретін және көшпенді қақпашы болды. 1951 жылы ол алғаш рет Сент-Луис Кардиналс командасымен келісімшарт жасады. 1956 жылы ол туған қаласының "Солонс" командасының құрамында Ашық лигадағы Тынық мұхиты жағалау лигасында өнер көрсетті, бірақ 76 ойында тек .171 көрсеткіш берді.

Кіші лигалар

Макнамара өзінің басқарушылық карьерасын 1959 жылы Айдахо штатының Льюистон қаласындағы "B" сыныпты Солтүстік-Батыс лигасының "Льюис Кларк Бронкс" командасымен бастады. Ал клуб 1960 жылы Канзас-Сити Атлетикасының филиалы болған кезде Макнамара Атлетиканың ферма жүйесіне қосылды. 1964 жылы "Даллас Рейнджерс" командасын басқарғаннан кейін, ол Канзас-Ситидің Double A филиалдары "Мобайл" (1966) және "Бирмингем" (1967) командаларында Оңтүстік лигасының чемпиондық титулдарын жеңіп алды, онда ол 1970-жылдардың басындағы "Оукленд Атлетикасының" көптеген болашақ ойыншыларын тәрбиеледі – оның ішінде даңқ залына енген Ролли Фингерс және Регги Джексон, сондай-ақ Сал Бандо, Блю Мун Одом, Джо Руди және басқалар. Сонымен қатар, Макнамара болашақ даңқ залының басқарушысы (сол кезде инфильдер) Тони ЛаРуссаны және болашақ питчинг жаттықтырушысы (сол кезде қақпашы) Дейв Дунканды тәлімгерлікке алды. Джексон, әсіресе, Бірмингемдегі уақытында Макнамараның өзіне көмектескенін, сол кездегі Оңтүстік штатындағы нәсілдік шиеленістерді айтты. Ал "Атлетика" Уильямс пен Элвин Дарк басшылығымен бес рет қатарынан дивизиондық титулдарды, үш рет Американ лигасының чемпиондық титулдарын және әлем чемпионатын жеңіп алды.

Сан-Диего Падрес

Макнамара 1971–73 жылдары «Сан-Франциско Гиантс» командасының бапкерлігіне қайта оралды. 1974 жылы ол күресіп жатқан «Сан-Диего Падрес» командасының бас жаттықтырушысы болды. «Падрес» командасы жақсара бастады, 1976 жылға дейін 60, 71 және 73 ойын жеңіп алды. Бұл өз жаттықтырушылар құрамының мүшелерін жұмыстан босату туралы басшылығының бұйрығын оның орындамауының нәтижесі болды деп хабарланды. Макнамараның 1979 жылғы «Рэдс» командасы, «Филадельфия Филлис» клубына еркін агент ретінде өткен легенда Пит Роузсыз, Андерсонның 1978 жылғы командасынан екі ойын кем жеңіп, 90 ойын жеңді. Бірақ олар «Хьюстон Астрос» командасын 1 ойынмен жеңіп, NL West дивизионының жеңімпазы атанды, сонымен қатар Макнамараның тұңғыш плей-оффқа қатысуына жол ашты. 1979 жылғы Ұлттық лига чемпионатында «Рэдс» командасы өз алаңындағы алғашқы екі ойында қосымша таймда «Питтсбург Пайрэтс» клубына есе жіберіп, үшінші ойында плей-оффтан шығып қалды. «Питтсбург» 1979 жылғы Әлем сериясінде жеңіске жетті. Макнамараның 1980 жылғы «Рэдс» командасы 89 ойын жеңіп, бірақ «Хьюстон» командасынан 3 ойын қалып, үшінші орынға табан тіреді. Содан кейін 1981 жылғы Цинциннатидің көңіл көншітпейтін маусымы келді: «Рэдс» командасы Ұлттық лиганың Батыс дивизионында ең жақсы жалпы көрсеткішті (66–42, .611) көрсетті, бірақ 1981 жылғы Бейсбол лигасының ереуіліне байланысты қабылданған бөлінген маусым форматы оларға плей-оффқа қатысуға мүмкіндік бермеді, себебі олар әр жарты маусымда екінші орынды (алдымен «Доджерс», содан кейін «Астрос») иеленді. 1981 жылғы маусым одан да қиын болды, өйткені 1982 жылғы «Рэдс» командасы күйреп, алғашқы 92 ойынының 58-ін ұтылып, дивизионның соңғы орынына түсті. Макнамара 1982 жылдың 20 шілдесінде Цинциннати бірінші орыннан 23 ойын қалып, жұмыстан босатылды. Келесі жылы 1984 жылғы «Энджелс» командасы 81–81 есебімен .500 көрсеткішіне қайта оралды, бірақ бүкіл маусымда бар болғаны 84 ойын жеңген дивизион чемпионы «Канзас-Сити Роялс» командасынан үш ойын ғана қалып қойды. Сол жылы Макнамара питчер Томми Джонмен келіспеді, 41 жастағы питчердің ойын кезінде шаршағанын айтса да, оның сөзін тыңдамады. Жыл соңында ол Джонды резервке ауыстырды, содан кейін питчердің қолына жарақат алмауы үшін оған жаттығу жасауға тыйым салды. Өзінің проблемаларын шешу үшін жаттығу жасағысы келген Джон бәрібір жаттығу жасады, бұл Макнамараның наразылығын тудырды. Фрэнк Пастордың да «Рэдс» командасындағы Макнамарамен бірдей мәселесі болды.

McNamara returned to the coaching ranks from 1971–73 with the cross bay San Francisco Giants before he took over the struggling San Diego Padres as their manager in 1974. The Padres improved incrementally, winning 60, 71, and 73 games through 1976, reportedly because he refused his front office's order to fire members of his coaching staff. McNamara's 1979 Reds, minus legend Pete Rose, who had defected to the Philadelphia Phillies as a free agent, won 90 games—two fewer than Anderson's 1978 team. But they edged the Houston Astros by 1 games to win the NL West and became McNamara's first postseason entry. In the 1979 National League Championship Series, however, the Reds dropped the first two games at home in extra innings to the Pittsburgh Pirates, then were swept out of the playoffs in Game 3. Pittsburgh went on to win the 1979 World Series. McNamara's 1980 Reds won 89 games but finished third, 3 games behind Houston. Then came Cincinnati's frustrating 1981 season: the Reds compiled the best overall record in the National League West (66–42, .611), but the split season format adopted because of the 1981 Major League Baseball strike denied them a place in the playoffs because they finished second (initially to the Dodgers, then to the Astros) in each half season. The 1981 campaign became all the more distressing because the 1982 Reds unraveled, losing 58 of their first 92 games, falling into the division basement. McNamara was fired on July 20, 1982, with Cincinnati 23 games out of first place. The following year, the 1984 Angels clawed back to .500 at 81–81, but came within three games of the division champion Kansas City Royals, who won only 84 contests all season. McNamara clashed with pitcher Tommy John that year, not listening to John when the 41 year old pitcher told him he was tiring in games. Late in the year, he moved John to the bullpen, then forbid him to practice throwing because he wanted to keep the pitcher's arm fresh in case he needed him. Wanting practice to get his problems straightened out, John practiced throwing anyway, much to McNamara's displeasure. Frank Pastore had the same issue with McNamara during the manager's time with the Reds.

Бостонның Ред Сокс клубы

Ральф Хоук 65 жасында 1984 жылғы маусымның соңында Бостон командасының басқарушысы қызметінен зейнеткерлікке шыққанда, «Ред Сокс» командасы Макнамараның мүмкіндігі туралы «Энджелс» командасына хабарласты; ол және «Ред Сокс» командасының бас атқарушы директоры және бірлескен иесі Хейвуд Салливан 1960 жылдардың ортасында «Атлетика» ұйымында бірге жұмыс істеген. Мауч жаңадан ойынға қайта кіруге дайын болғандықтан, «Энджелс» командасы Макнамараны Бостонға жіберуге келісті, ал 1985 жылы ол «Ред Сокс» командасын тағы бір .500 маусымға жеткізді; бірақ 81–81 есебімен олар Америка лигасының Шығыс дивизионында «Торонто Блю Джейс» командасынан 18 ойын қалып қойды. Дегенмен, Макнамара ең көп еске алынатын шешімі – 10-шы иннингте бірінші базадағы ойыншы Билл Бакнерді ойыннан шығармай, қорғанысқа арналған ойыншымен алмастырмауы болуы мүмкін. Макнамара көп жылдар бойы Бакнерді Дейв Степлтонмен алмастырмағаны үшін сынға ұшырады, ал Степлтон бұрын Дүниежүзілік серияның 1 және 5-ші ойындарында Бакнерді қорғаныс мақсатында алмастырған болатын. «Ред Сокс» командасының ойыншылары да өздерінің басқарушысының сезімге беріліп, дұрыс шешім қабылдамағанын сенді. Степлтон: «Макнамара өзінің қателік жасағанын жақсы біледі. Ол сол жылы бізге Дүниежүзілік серияда жеңіске жете алмайтын едік» деді. Макнамара 2011 жылы Боб Костасқа берген сұхбатында Степлтонның шабуылына жауап берді, ол MLB Network арнасында Бакнерді алаңда қалдыруға себеп болған сезім екенін айтқан сөзін өзгертті және Степлтонның нашар қорғанысы үшін «Шейки» деген лақап аты болғанын мәлімдеді. Бұл өте күлкілі жағдай еді, өйткені Макнамара Степлтонды бүкіл маусым бойы сол орында пайдаланған болатын. Нью-Йорктегі жаңбыр салдарынан 7-ші ойын бір күнге кейінге жылдырылды, Макнамара бастапқыда жоспарланған басты питчер Оил Кэн Бойдты 1 және 5-ші ойындардың жеңімпазы және «Ред Сокс» жеңіске жетсе, серияның MVP-і болуы мүмкін Брюс Хёрстке алмастырды, оған үш күндік демалыс берді; «Ред Сокс» командасы серия кезінде төрт питчерлі айналымды таңдады, ал «Метс» командасы үш питчерлі айналымды қолданды. Бұл шешім Бойдты қатты ренжітті, ол кейін көп ішімдік ішіп, Мақнамара мен оның питчинг жаттықтырушысы Билл Фишердің айтуынша, мас болғанша ішіп, оны қолжетімді ете алмады. Хёрст 3–0 есебімен көшбасшылыққа ие болды және бес иннинг бойы гол соқпады, бірақ алтыншы иннингте шаршап, «Метс» командасына үш ұпай беруге мүмкіндік берді, нәтижесінде есеп теңесті. Бойдтың әрекеттері болғандықтан, кез келген жағдайда барлық питчерлер қолжетімді болуы керек болғандықтан, Макнамара 6-шы ойындағы күресіне қарамастан және сол түні 2.2 иннинг ойнағандықтан шаршаған Кальвин Ширалдиді алаңға шығаруға шешім қабылдады (ол мұндай жағдайға дайын болмаған). Ширалди бірінші соққан ойыншы Рей Найтқа есепті теңестіретін хоум-ранды жіберді және тек бір аут алып, үш ұпай жоғалтты. «Ред Сокс» командасы ойынды 8–5 есебімен ұтырып, серияны да ұтырды. «Кливленд Индианс» командасы оны 1990 жылы басқарушы етіп тағайындады. Макнамара басқарған 1990 жылғы «Индианс» командасы 1989 жылғы командамен салыстырғанда төрт ойынмен жақсарды, 77–85 есебімен шығыс лигасының төртінші орынына ие болды, ал «Ред Сокс» командасынан 11 ойын қалып қойды. Бірақ 1991 жылы «Кливленд» командасы үлкен қадам жасады; олар Макнамара басқарған 77 ойынның 25-ін ғана жеңіп алды, 5 шілдеде оның жұмыстан босатылуына дейін.

When Ralph Houk, 65, retired as Boston's manager at the close of the 1984 season, the Red Sox approached the Angels about McNamara's availability for the opening; he and Haywood Sullivan, the Red Sox' chief executive officer and co owner, had managed together in the Athletics' organization in the mid 1960s. With Mauch ready to return to the dugout, the Angels agreed to let McNamara go to Boston, and in 1985, he led the Red Sox to another .500 season; but at 81–81, they finished 18 games behind the Toronto Blue Jays in the American League East Division. Yet, perhaps the decision that McNamara will be most remembered for is his leaving first baseman Bill Buckner in the game in the 10th inning rather than removing him for a defensive substitute. McNamara was ridiculed for years afterward for leaving Buckner on the field instead of replacing him with Dave Stapleton, who had previously been used to replace Buckner in late innings for defensive purposes (including Games 1 and 5 of the World Series). The Red Sox players also believed that their manager let sentiment overpower his judgement. Stapleton claimed that "[McNamara] damn well knows that he messed up. And he very well could have cost us the World Series that year." McNamara finally responded to Stapleton's attack in 2011 during an interview with Bob Costas for MLB Network, changing his original claim that sentiment was what caused him to keep Buckner in the game and saying that Stapleton had the nickname of "Shaky" because of his poor defense. It was an odd position to take, considering McNamara had used Stapleton in that spot all season long. With Game 7 delayed a day due to rain in New York, McNamara bumped originally scheduled starting pitcher Oil Can Boyd in favor of starting Bruce Hurst, the winner of Games 1 and 5 and the presumptive MVP of the series if the Red Sox were to win, on three days' rest; the Red Sox had chosen to go with a normal four man rotation during the series, unlike the Mets who pitched a three man rotation. The decision upset Boyd so much that he began drinking heavily afterward and drank himself to the point of intoxication, according to accounts given by McNamara and his pitching coach Bill Fischer, thus rendering him unavailable. Hurst was staked to a 3–0 lead and pitched shutout ball for five innings, but tired in the sixth allowing the Mets to score three runs to tie the game. Since Boyd's actions had left the bullpen short staffed in a situation where every able pitcher would need to be available in case of an emergency, McNamara decided to bring Calvin Schiraldi in despite his struggles in Game 6 and the fact that he was still tired from pitching 2.2 innings that night (something he wasn't used to). Schiraldi gave up a tie breaking home run to Ray Knight, the first batter he faced, and ended up surrendering three runs while recording only a single out. The Red Sox would lose the game 8–5, thus losing the series. the Cleveland Indians hired him as their skipper for 1990. Under McNamara, the 1990 Indians improved by four games compared with the 1989 edition, going 77–85 and finishing fourth in the AL East, only 11 games behind the Red Sox. But in 1991, Cleveland took a major step backward; they won only 25 of 77 games under McNamara until his firing on July 5,

Макнамара «Энджелс» ұйымына кіші лиганың қақпашыларға нұсқаушысы ретінде қайта оралды, бірақ 1996 жылы 64 жасында соңғы рет басқарушы болып тағайындалды. 6 тамызда Марсель Лахманның отставкасынан кейін ол уақытша басқарушы болды және 20 тамызда аяғында қан ұюынан ауруханаға жатқызылған кезде оларды 5–9 есебімен жеңіске жеткізді. Машықтырушы Джо Мэддон үш апта бойы оның емделуі кезінде «Энджелс» командасын басқарғаннан кейін, Макнамара «Энджелс» командасына оралып, 1996 жылғы маусымды аяқтады.