Юкио Мисиманың «Алтын ғибадатхана» романы – 1950 ж. Киотодағы тарихи ғибадатхананың өртелуіне негізделген туынды. Жапон әдебиеті, психология, өрт туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Юкио Мисиманың романы, Юкио Мисиманың 1956 жылғы романы.
Novel by Yukio Mishima
the 1956 novel by Yukio Mishima
"Алтын павильон" (金閣寺) – жапон жазушысы Юкио Мисиманың романы. Ол 1956 жылы жарық көрді және 1959 жылы Иван Моррис тарапынан ағылшын тіліне аударылды. Роман 1950 жылы Киотодағы Кинкаку-дзи ғибадатханасын (немесе Алтын павильонды) жас буддалық шәкіртінің өртеу оқиғасына негізделген. 1400 жылға дейін сақталған бұл павильон тарих барысында көп рет қираудан аман қалған ұлттық мұра еді, ал өрттің болғаны бүкіл Жапонияны қатты дүр сілкіндірді.
The Temple of the Golden Pavilion (金閣寺) is a novel by the Japanese author Yukio Mishima. It was published in 1956 and translated into English by Ivan Morris in 1959. The novel is loosely based on the burning of the Reliquary (or Golden Pavilion) of Kinkaku ji in Kyoto by a young Buddhist acolyte in 1950. The pavilion, dating from before 1400, was a national monument that had been spared destruction many times throughout history, and the arson shocked Japan.
Сюжет
Басты кейіпкер Мизогучи – Хонудың солтүстік жағалауындағы Нариу мысында тұратын және жұмыс істейтін, дені нашар будда дінінің қызметкерінің ұлы. Бала кезінде баяндаушы Маизуру маңындағы ағасымен бірге тұрады. Балалық шағында әкесі оған Алтын павильон әлемдегі ең әдемі ғимарат екеніне сендіреді, ал ғибадатхана туралы ой оның қиялында қалыптасады. Оның ұялшақтығы мен кедейлігі оған дос табуға кедерілтің болады. Көрші қыз Уико оның жек көруіне ұшырайды. Оның жігітінен қашып кеткен қызды өлтіргеннен кейін Мизогучи оған арнаған қарғысы іске асырды деп ойлайды. Ауру әкесі оны 1944 жылдың көктемінде Кинкаку-дзиге алып барады және оны Таяма Досенмен таныстырады. Әкесі қайтыс болғаннан кейін Мизогучи ғибадатханада шәкірт болады. Сол жерде ол өзінің алғашқы досы Цурукавамен танысады. 1944–1945 оқу жылында ол зауытта жұмыс істейді, онда ол Алтын павильон өртке қарсы бомбалаудан қиратылуын тілейді. Алайда, Киото ешқашан өртке ұшырамайды. 1945 жылдың мамыр айында ол Цурукавамен бірге Нанзен-дзиге барады және сүйіктісіне өзінің аналық сүтімен шай дайындап беруге асыққан әйелге куә болады. Ғибадатханаға мас американдық солдат келіп, Мизогучиге жүкті жапондық әйелінің қарнына басып тұруға бұйрық береді, оған екі қорап темекі сыйлайды. Мизогучи оларды басшыға тапсырады. Досен оған алғыс айтып, Отани университетіне баруға болатынын хабарлайды. Бір аптадан кейін әйел ғибадатханаға келіп, өтемақы талап етеді. Жоғарғы басшы оған ақша береді, бірақ оның талаптары туралы қауесет таралады. Ол Цурукавадан суырып ала бастап, Санномиядан келген циник, аяқ мүшесі кемшілді жігіт Кашивагимен дос болады. Кашиваги әйелдерді өзіне аяныс тудыру арқылы азғырады. Мамыр айында Кашиваги оны екі қызбен бірге Камеяма паркіне пикникке шақырады. Екінші қызбен жалғыз қалғанда, ол оған соғыс кезінде сүйіктісінен айырылған әйел туралы әңгіме айтады. Ол бұл әйелдің екі жыл бұрын көрген әйел екенін түсінеді. Сол күні кешке Мизогучи Цурукаваның апаттан қаза тапқанын біледі. 1948 жылдың көктемінде Кашиваги Мизогучи көрген әйелдің икебана өнеріне үйреткенін айтады. Мизогучи оған өзінің басынан өткендері туралы айтады. Ол оны азғыруға тырысады, бірақ ол ғибадатхана туралы көріністер көреді. Мизогучидің психикалық денсаулығы нашарлаған сайын, ол оқуын жеңілдеп қабылдайды және сөгіс алады. Мизогучи Кашивагиден 3000 иен қарыз алады. Ол Такесао Джинжаға барып, солтүстік-батысқа бармауға ескертетін құдайдың белгісін тартады. Ол келесі күні таңертең солтүстік-батысқа қарай жолға шығады және үш күнін Юрада өткізеді, онда Жапон теңізінің көрінісі оны Кинкакуды жоюға шабыттандырады. Мамыр айына оның қарызы 5100 иенге жетеді. Кашиваги ашуланып, Мизогучидің өзін-өзі өлтіруді ойластырып жатқанына күдіктенеді. Осыны болдырмау үшін ол Цурукава махаббатқа байланысты өзін-өзі өлтіргенін айтады. Мизогучи Досен оны мектептен шығарады деген үмітпен оқу ақысын жезөкшелерге жұмсайды. Бұл сәтсіз аяқталады, сондықтан ол Сенбон Имадегава маңындағы дүкеннен мышьяк пен пышақ сатып алады. 30 маусымда жөндеуші ғибадатхананың өрт сигнализациясын жөндеуге тырысады, бірақ ол сәтсіз болады және келесі күні қайта оралуға уәде береді. Ол келмейді. Келесі күні таңертең Мизогучи Кинкакуға кіріп, еденнің төменгі қабатының бұрыштарына үш сабан салып қояды. Ол сыртқа шығып, тоғанға жанбайтын заттарды тастауға барады, бірақ ғибадатханаға оралғанда, оның балалық шағындағы сұлулығы туралы көріністерге толы екенін және ол күмәнге толы екенін көреді. Соңында ол жоспарын орындауға бел буады. Ол Кинкакуға кіріп, сабанды өртеп жібереді. Ол жоғарғы қабатқа жүгіріп барып, Куккёчоға кіруге тырысады, бірақ есігі құлыпталған. Ол бірден даңқты өлімнен "айырылғанын" сезініп, төменгі қабатқа жүгіріп түсіп, ғибадатханадан шығып кетеді. Ол Хидари Даймонджиге қарай жүгіріп барады. Ол мышьяк пен пышақты лақтырып тастап, өмір сүруді шешеді.
The protagonist, Mizoguchi, is the son of a consumptive Buddhist priest who lives and works on Cape Nariu on the north coast of Honshū. As a child, the narrator lives with his uncle near Maizuru. Throughout his childhood he is assured by his father that the Golden Pavilion is the most beautiful building in the world, and the idea of the temple becomes a fixture in his imagination. His stammering and poverty cause him to be friendless. A neighbour's girl, Uiko, becomes the target of his hatred. After she is killed by her deserter boyfriend, Mizoguchi becomes convinced that his curse on her has worked. His ill father takes him to the Kinkaku ji in the spring of 1944, and introduces him to the Superior, Tayama Dosen. After his father's death, Mizoguchi becomes an acolyte at the temple. He meets his first real friend, Tsurukawa there. During the 1944–5 school year, he works at a factory, where he comes to hope that the Golden Pavilion will be destroyed by the firebombing. However, Kyoto is never firebombed. In May 1945, he and Tsurukawa visit Nanzen ji and witness a woman giving her lover a cup of tea with her own breast milk. The Temple is visited by a drunk American soldier who orders Mizoguchi to trample his pregnant Japanese girlfriend's stomach, giving him two cartons of cigarettes. Mizoguchi gives them to the Superior. Father Dosen thanks him, and tells him he will attend Ōtani University. A week later the girl visits the temple and demands compensation. The Superior gives her money, but rumours of her claims spread. He starts to drift away from Tsurukawa, befriending Kashiwagi, a cynical clubfooted boy from Sannomiya. Kashiwagi seduces women by making them feel sorry for him. In May, Kashiwagi invites him to a picnic at Kameyama Park, taking two girls. When left alone with the other girl, she tells him a story about a woman who lost her lover during the war. He realises that the woman is one he saw two years before. That evening, Mizoguchi becomes aware of Tsurukawa's death in an accident. In the spring of 1948, Kashiwagi mentions that he is being taught ikebana by the woman Mizoguchi saw. Mizoguchi tells her about his experiences. She tries to seduce him, but he experiences visions of the temple. As Mizoguchi's mental illness worsens, he neglects his studies, and is reprimanded. Mizoguchi responds by borrowing ¥3000 from Kashiwagi. He goes to Takeisao jinja and draws a lot which warns him not to travel northwest. He sets off northwest the next morning, and spends three days at Yura, where the sight of the Sea of Japan inspires him to destroy the Kinkaku. By May, his debt has grown to ¥5100. Kashiwagi is angry, and comes to suspect that Mizoguchi is considering suicide. To prevent this, he reveals that Tsurukawa committed suicide over a love affair. Mizoguchi spends his tuition on prostitutes in the hope that Dosen will expel him. After this fails, he buys arsenic and a knife at a shop near Senbon Imadegawa. On 30 June, a repairman tries to fix the temple's fire alarm, but he is unsuccessful, and promises to return the next day. He does not come. Early next morning, Mizoguchi sneaks into the Kinkaku and places three straw bales in corners of the ground floor. He goes outside to sink some non inflammable items in the pond, but on turning back to the temple he finds himself filled with his childhood visions of its beauty, and he is overcome by uncertainty. Finally, he resolves to go ahead with his plan. He enters the Kinkaku and sets the bales on fire. He runs upstairs and tries to enter the Kukkyōchō, but the door is locked. Suddenly feeling that a glorious death has been "refused" to him, he runs back downstairs and out of the temple. He continues running to Hidari Daimonji. He throws away the arsenic and knife and decides to live.
Қабылдау
The New York Times газетінің Хортенс Калишер "Алтын павильон ғибадатханасын" "әрине, оның ең жақсы туындыларының бірі" деп атап, 1959 жылы Батыста шыққан кезде оған жоғары баға берілгенін айтты.
Hortense Calisher of The New York Times referred to The Temple of the Golden Pavilion as "surely one of his best" and noted that it had been praised upon its 1959 release in the West.
Шын оқиға
Өрт туралы ағылшын тіліндегі жалғыз дәлелденген және егжей-тегжейлі ақпарат Альберт Боровицтің "Өзін-өзі даңқтау үшін терроризм: Геростратос синдромы" (2005) кітабынан алынған, онда Мизуками Цутомоның "Кинкаку джи Энджо" (1979) кітабында жарияланған сұхбаттардың аудармалары бар, ол кітаптың авторы, мектепте бұл ұлмен таныс болған романіст. Оның шәкіртінің аты Хаяши Йокен, ал басшысының аты Мураками Джикай еді. Ол мақтан тұтқан әйелдің аты Хея Теруко болды. Хаяшидің анасы оқиғадан кейін көп ұзамай пойыздың алдына секіріп өліп қалды. Оның жазасы шизофрениясының салдарынан жеңілдетілді; ол 1955 жылдың 29 қыркүйегінде босатылды, сол жылы ғимараттың қайта құрылысы басталды, және 1956 жылдың наурыз айында қайтыс болды. (Боровиц, көптеген есептерде шәкірттің аты айтылмағанын, мүмкін оның танымал болуын болдырмау үшін деп түсіндіреді.) Павильонның ішкі бояуы кейін қалпына келтірілді; тіпті 1950 жылға дейін тозған деп есептелген алтын қаптамасы да жаңасымен ауыстырылды. Мисима барлық қолжетімді ақпаратты жинады, тіпті Хаяшиді түрмеде кездесті, нәтижесінде роман нақты жағдайды таң қалдыратындай дәлдікпен көрсетеді.
The only proven and detailed information in English on the arson comes from Albert Borowitz's Terrorism For Self Glorification: The Herostratos Syndrome (2005), which includes translations of interview transcripts published in the book Kinkaku ji Enjō (1979) by Mizukami Tsutomo, a novelist who had known the boy at school. The acolyte's name was Hayashi Yōken, and the Superior's name was Murakami Jikai. The prostitute to whom he boasted was called Heya Teruko. Hayashi's mother threw herself in front of a train soon after the event. His sentence was reduced on account of his schizophrenia; he was released on 29 September 1955, the same year that the rebuilding commenced, and died in March 1956. (Borowitz comments that many accounts avoid giving the acolyte's name, perhaps to prevent him from becoming a celebrity.) The pavilion's interior paintings were restored much later; even the gold leaf, which was thought to be mostly worn away before 1950, was replaced. Mishima collected all the information he could, even visiting Hayashi in prison, and as a result the novel follows the real situation with surprising closeness.
Киноға бейімделу
Кон Ичикаваның режиссерлігімен түсірілген "Энжо" ("Шұғыла", 1958) – Мисима романы негізінде түсірілген және ең көп мақтауға ие болған фильм. Бұл кітап Пауль Шредердің "Мисима: Төрт тараудағы өмір" (1985) фильміндегі бірнеше эпизодтар үшін бейімдеген үш Мисима романының бірі еді.
Enjō ("Conflagration", 1958), directed by Kon Ichikawa, was by far the most critically successful film to be made from a Mishima novel. The book was one of three Mishima novels adapted by Paul Schrader for episodes in his film Mishima: A Life in Four Chapters (1985).